ผมได้อ่านบทความนึงว่า ถ้าประเทศเรามีอาชีพเกษตรกรรม เป็นสันหลังของชาติ ไม่มีบริษัท เทค หรืออุตสาหกรรมหนัก หรือนวัตกรรมใหม่ๆ ยังไงรายได้เฉลี่ยเราก็ไม่สามารถโตขึ้นแบบก้าวกระโดดได้ มันคือทางตันแล้วที่เราโตมาตั้งแต่อดีต

เวียดนามตอนนี้เช่นกัน ที่โตเยอะเพราะโตมาในแนวทางคล้ายๆเรา แค่โตตามมาทีหลัง วันนึงก็จะเจอทางตันแบบไทย

คิดว่ายังไงกันครับ

เกษตรไทย มันทำเพื่อป้อนนายทุนเท่านั้นแหละ รับของมาถูกๆไปขายแพงๆที่ห้างของตัวเอง

อยากรวยต้องไปทำอาชีพอื่นที่มันมีมูลค่าเพิ่มมากกว่านี้

แล้วควรเลิกทำเกษตรได้แล้ว รัฐไม่สนับสนุนเพราะกลัวนายทุนไม่มีแหล่งซัพพลายราคาถูกเนี่ยแหละ มันคือกับดักประเทศด้อยพัฒนาชัดๆ

ลองไปดูบริษัทระดับ unicorn startup ของเวียดนามเทียบกับไทย
เวียดนามมีเยอะ แถมหลายอันก็เป็น tech startup

ตอนแรกก็ไม่เชื่อว่าเวียดนามจะไปไกล จะติดเพดาน middle-income trap แบบไทย
แต่ดูแล้วมีโอกาสหลุดจากเพดานอันนี้เยอะกว่าไทยเยอะ

ประเทศไทยมันไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้วถ้าไม่ปรับโครงสร้าง
บริษัทใหญ่ในไทยมันดูกระจอกมากในตลาดโลก ไปแข่งกับเขาได้ไม่กี่เจ้า
เจ้าไหนแข่งไม่ไหวก็มากินรวบในไทยแทน

หากเอาจริงๆเรื่องพวกนี้มันแก้กันได้ครับ คนไทยเราเก่งๆเยอะนะและคิดว่ามีศักยภาพมากพอที่จะพัฒนาไปได้ในระดับน้องๆ เกาหลีใต้ หรือ ญี่ปุ่นได้เลยครับ

แต่ก็อย่างว่ากลุ่มชนชั้นสูงไม่มีทางปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรอกมันดูแลยาก ควบคุมยาก

เหมือนคนกระบอกเงินเดือนตัน จนต้องอัพตำแหน่งไปอีกเลเวลนึงถึงจะโตไปต่อได้อ่ะครับ
แค่ประเทศไทยเรายังไม่ยอมเปลี่ยน Position ตัวเองยังหากินกับอะไรเดิมๆ

เอาจริงๆ เป็นเรื่องที่แปลกตรง

รัฐไม่สนับสนุนไม่ว่า

แต่เจ้าสัว ก็ไม่เอาเหมือนกัน

เศรษฐีไทย มีแต่เจ้าของเบียร์ เครื่องดื่ม ห้าง อาหาร เกษตร

มีค่ายมือถือ ที่ดูใกล้เคียงกับคำว่าเทค แต่ก็เป็นธุรกิจบริการ

น่าจะหาทางพลิกแพลงต่อยอดอะไรสักอย่าง เพื่อไปสู้กับชาวโลกบ้าง

อยู่ที่เรามองประเทศไหนเป็น "ไอเดีย" ในจะเดินรอยตาม จีน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น หรือสิงคโปร์ แต่ไม่ว่าจะเลือกการพัฒนาไปแนวทางประเทศไหน เราต้องรื้อหรือปฏิวัติวัฒนธรรม "เท่านั้น"

ตราบเท่าที่ประเทศ ห่านี้ ยังเชื่อเรื่อง เวรกรรม เวียน ว่าย ตาย เกิด บุญบารมี กฎแห่งกรรม บุญวาสนา เราก็จะไปได้มากสุดก็คือ อินเดีย ที่ก็เจริญนะ แต่ช่องว่างทางชนชั้นโคตรมหาศาล

เพราะฐานคิดประเทศเรามันไม่ใช่แบบ ขงจื้อ เล่าจื้อ ที่เป็นฐานความคิดของจีน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น สิงคโปร์ หรือถอยมาหน่อยก็คือ เวียดนาม เชื่อเรื่อง ศักยภาพของมนุษย์ ความสามารถในการพัฒนาตัวเองไปข้างหน้า สอบแข่งขัน พึ่งตัวเองถึงขีดสุด

ส่วนประเทศ ห่า นี้ ก็นั่นแหละ ยังมีเหตุรถไฟชนรถเมล์สาธารณะอยู่เลย

เวียดนามเขายังพัฒนาไปได้อีกเยอะครับ ข่าวที่ผ่านมาก็เห็นชัด เป็นสิ่งที่ประเทศห่านี้ทำไม่ได้แน่นอน นั่นคือ "ลดระบบราชการ"

เอาแค่ทำเรื่องนี้ให้ได้ก่อน ประเทศนี้ถึงจะหลุดกับดัก ประเทศหยุดการพัฒนา ราวกับเป็นประเทศโลกที่สี่อยู่ตอนนี้

พ่อผมทำงานราชการ เพื่อนทำงานราชการ ภรรยาผมทำงานราชการ ผมบอกเลย จะเริ่มพัฒนาประเทศนี้ได้ ต้องรื้อระบบราชการ รื้อระบบวัฒนธรรมความเช่ื่อในระบบราชการก่อน คำถามคือ ทำได้ไหม ทำได้ แต่ทำแล้วไง ไม่ติดคุกก็ต้องไปลี้ภัยไปเรียนต่างประเทศ

นี่มันเป็นประเทศที่อยากให้คนมีลูกเพื่อให้มาผลิตภาษีค้ำจุนระบบโครงสร้างเดิมนั้นแหละ

ใครจะมีลูก จะอยากมีก็มีไป ผมทำหมันตั้งแต่ อานนท์ติดคุกแล้ว ให้มันจบที่รุ่นเรา

ระบบประมูลงานรัฐมาทำมันห่วยแตกครับ ไม่รู้ต่างประเทศเข้าใช้ยังไงนะ
แต่ผมเคยทำบริษัทที่ประมูลงานรัฐมาทำ
ต้องบอกว่างานส่วนใหญ่วัดกันที่ราคาต่ำสุด
ซึ่งมันทำให้บริษัทที่ได้งานไปต้องลดต้นทุนเพื่อเอากำไร เช่น
-ไปกดค่าแรงคนงาน ก็ได้แรงงานคุณภาพห่วยๆมาทำงาน
-ลดเกรดวัสดุ ยัดไส้ให้ตรวจผ่านๆไป เพื่อลดต้นทุน

เเล้วเวลาทำผิดTORนิดๆหน่อยๆก็ปรับ0.1%ของสัญญาตลอด
เช่น ค่างาน 10ล้าน คนงานขาด1คน โดนปรับวันละ 1หมื่นบาท
ของส่งขาด1อย่าง จะของราคา1บาท 2บาท ก็ตีว่าของไม่ครบ ปรับของไม่ครบวันละ 1หมื่นบาท

พวกเอกชนที่รับงานมาถึงได้ทิ้งงานหรือทำแบบไม่มีคุณภาพแบบที่เราเห็นๆ
ฟ้องร้องกันทีเป็น10ปี โครงการนั้นก็เสียหายทิ้งร้างไป เอาเงินไปละลายแม่น้ำ

เห็นแม่งไปดูงานต่างประเทศกันจัง ไม่เห็นเอาความรู้มาพัฒนาอะไรเลย
ไม่รู้ไปดูงานหรือไปเที่ยว

เวียดนามมีไทยเป็นตัวอย่าง เค้าไม่เป็นแบบไทยหรอก เค้าเอาเงินไปลงทุนชิป ลงทุนโรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์ เค้าไปลงอะไรที่เป็นอนาคตทั้งนั้น ไทยเอาไปลงกับไรไม่รู้ไร้สาระมาโดยตลอด

อะไรที่ไม่ใช่ของตัวเอง มีมากเท่าไหร่ยิ่งเป็นปัญหา