สำหรับคนมีลูกแล้ว
ถ้ามองว่าการเลี้ยงลูกคือการลงทุนระยะยาวระดับ 20-30 ปี แบบหวังปันผล
ณ วันนั้น กองทุนแตก(ลูก)ด้วยเหตุอะไรสักอย่าง
สุดท้ายลูกไม่ได้ดูแลชีวิตยามแก่เฒ่าอย่างที่คุณกับแฟนคิดไว้
คิดว่า ณ วันนั้นจะเสียใจกันมั้ยครับ

ถ้าลูกเอาตัวเองยังไม่รอด หรือแค่หาเงินเลี้ยงตัวเองและครอบครัวแบบชักหน้าไม่ถึงหลัง

ถ้าไม่เลี้ยงเรา ไม่เสียใจนะ

แต่ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง ร่ำรวยเงินทอง แล้วไม่เลี้ยง

ก็แอบเสียใจนิดหน่อย

ต้องดูสาเหตุว่า เราทำไรผิดหรือไม่ดีอย่างไร ถ้าเราไม่ได้ทำไรไม่ดีเลย ก็ยิ่งเสียใจหนัก

แต่จริงๆ คำว่าเลี้ยงนี่ จริงๆคาดหวังแค่ ดูแล ทางด้านร่างกายก็พอ เพราะคนแก่ คงช่วยเหลือตัวเองไรไม่ได้ขนาดนั้น แบบถ้าแก่มากๆนะ

ยังไงก็ได้ สำหรับผมถ้ามีความคิดว่าต้องเลี้ยงลูกมาเพื่อดูแลเราผมก็ไม่อยากมีลูกเลยนะ

เลิกซะไอความคิดส้นติง สร้างลูกเพื่อมาให้ตัวเองสบายตอนแก่เนี่ย เปลี่ยนใหม่ตอนพ่อแม่ซอยกันนี่คือความสุขของคุณทั้ง2คนถูกต้องไหม แล้วของแถมคือลูก = ลูกเลือกเกิดไม่ได้ พ่อแม่คือคนสร้างเขาขึ้นมา ถ้าตัวเองไม่พร้อมจะปล่อยเขาไปใช้ชีวิตตัวเองก็อย่าสร้างนอน ชว. ไปดีสุด การมีลูกที่ดีคือเรามีหน้าที่ เลี้ยงดูดูแลจนไปถึงให้เขาดูแลตัวเองได้และมีชีวิตของตัวเอง พ่อแม่มีหน้าที่แค่เป็นที่พักพิงใจและซัพพอตไม่ใช่ร้องขอ การที่ลูกเขาอยากจะมาดูแลเขาก็มาเองอยุ่แล้วถ้าพ่อแม่ปฏิบัติดี ผมเชื่อว่าจิตใจมนุษย์ในครอบครัวถ้าพ่อแม่ดี ลูกได้ดีก็ต้องนึกถึงพ่อแม่อยู่แล้ว แต่ในสังคมส่วนใหญ่แม่งมองลูกเป็นเครื่องมือหาเงินปั๊มมาเพื่อผลิตเงินให้ตัวเองไม่ลำบากตอนแก่ ซึ่งแม่งแย่มากๆ ไม่พร้อมก็ ชว. ไปง่ายสุด

ไม่มีลูกตอบได้มั๊ยฮะ

ผมว่าด้วยวัฒนธรรมเอเชีย ที่ใกล้ชิดกันระดับครอบครัว (หลายๆบ้านเรียนจบ ทำงานแล้ว ก็ยังอยู่กับพ่อแม่)

คนเป็นพ่อแม่ยุคใหม่อาจจะบอกได้แหละ ว่าไม่ได้จะเลี้ยงลูกแบบลงทุนเพื่อหวังให้ลูกต้องมาเลี้ยงดูตอนแก่เฒ่า เอาตามที่ลูกมีความสุข

แต่เอาเข้าจริงๆมันก็น่าจะหวิวๆนะ ถ้าอยู่ๆวันนึงเค้าหายไปเลย หรือมีครอบครัวแล้วไม่มายุ่งไม่สนใจสารทุกข์สุขดิบ ว่าเราสบายดีมั๊ย

ถึงตอนเด็กๆเลี้ยงมาจะไม่ได้คาดหวังอะไร แต่เจอสถานการณ์แบบนั้นก็มีนอยด์ๆแหละฮะ ว่าเราทำอะไรผิดไปรึเปล่า หรือเพราะอะไร

นั่นก็เป็น 1 ใน(หลายๆ)เหตุผลที่ผมตัดสินใจไม่มีลูกซะเลย จบๆ พอไม่มีถึงเวลาก็จะได้ไม่ต้องคิดมาก เราเลือกแบบนี้เอง

ประโยคคลาสสิค “มีลูกทันใช้”

ไม่เสียใจ แต่ให้คิดถึง พูดดีๆ ไปมาหาสู่กันบ้าง ก็พอ

ไม่เอาปัญหามาให้ก็บุญหัวแล้ว บางคนเกาะแดรกจนแก่ไม่พอมีแต่สร้างปัญหา พ่อแม่อายุ 70/80 ยังต้องมารับจ้าง ผมว่านี่ปัญหาคอมม่อนเลยเจอได้ทั่วไป เยอะกว่าพ่อแม่อยากให้มาดูแลอีก

ผมจะเสียใจมากกว่า ถ้าแก่แล้วต้องเป็นภาระลูก นั่นแปลว่าทั้งชีวิตผมแม่งล้มเหลว

ไม่ได้พูดเอาเท่นะ แต่ผมรู้ว่าการแบกมันเหนื่อยยังไง โชคดีที่ครอบครัวผมถึงจะไม่ไปมีสมบัติให้แต่ก็ไม่ได้สร้างหนี้อะไรให้แบก

เราเลี้ยงลูกลึกๆ หวังให้มันถามสารทุกข์ มาดูแล

แต่ถ้าความเป็นจริงมันยังต้องพึ่งเรา ยังไม่ดูแลตัวเแงไม่ได้ ยอมรับกันได้

คิดว่าไม่น่าจะเป็นอารมณ์เสียใจ แต่อาจจะมีอารมณ์น้อยใจบ้างมากกว่า

เสียใจ แต่ไม่โกรธและเข้าใจ มรดกก็ยกให้เหมือนเดิม

ลูกคือผลผลิตความเห็นแก่ตัวของเรา แต่เสียใจแน่นอน มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ทั่วๆไป

ตอบในฐานะคนที่ไม่คิดอยากมีลูกแล้วนะครับ

เคยโตมาแบบคิดว่าต้องมีลูกไว เพื่อจะได้ทันใช้ (โดนปลูกฝังมาแบบนี้)

แน่นอน ผมโดนใช้งานมาตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยได้มีเวลาไปไหนหรือทำอะไรกับคนอื่น อยู่ช่วยงานที่บ้านอย่างเดียว โตมาไม่เคยอยากไปไหนเลย เป็นคนติดบ้าน

ถ้ามีลูกก็เคยคิดจะสอนแบบนั้น ให้อยู่ในกรอบ ในร่องรอย ไม่ไปไหน เป็นคนดี (คนดีย์นี่แหละ)

จนตาสว่างขึ้นมา ความคิดเปลี่ยนหมด

ไม่อยากมีลูก ไม่อยากให้ใครเกิดมาในสภาวะแบบนี้

การมีลูกแล้วคิดว่าต้องมาดูแลเราตอนแก่ แม่ม โคตรไม่ให้เค้ามีชีวิตของตัวเอง แถมเอาตัวเราไปเป็นภาระของเค้าอีก

ถ้าใครจะมีชีวิต ก็ควรมีชีวิตเพื่อตัวเอง แต่ต้องไม่เบียดเบียนหรือไปทำร้ายใคร

คหสตครับ

ยังไม่มีลูก แต่คงเสียใจสิ

คือไม่ได้คาดหวังให้ลูกเลี้ยงแบบจ่ายเงินให้อะไรอยู่แล้ว เรื่องเงินดูแลตัวเองคงไม่ใช่ปัญหา

แต่น่าจะเป็นดูแลในด้านอื่นๆมากกว่า ซึ่งผมว่าเป็นใครก็คงเสียใจ ไม่มากก็น้อยมั้งนะ