ทำลายข้าวของส่วนตัว
อารมณ์โมโหมาลงใส่ แล้วอ้างเหนื่อย
เอาเงินไปให้คนนอกบ้านมากกว่า

ผมไม่มีอะไรที่แย่ๆอยู่ในหัวเลยจากพ่อแม่ที่มีต่อผม


แต่พ่อแม่ทะเลาะกันเองบ่อยมาก อันนี้แหละ ที่ผมว่ามันถ่ายทอดให้ผมนิสัยใจร้อนตามๆพ่อด้วยเนี้ยสิ

เลือดพ่อมันแรง -*-

พ่อไปต่างประเทศ ซื้อเครื่องเกม Mega Drive กลับมา

แทนที่จะเป็น Super Famicom ตลับเกมในไทยก็หายากแถมแพงอีก

พ่อเคยบอกว่า เรียนอะไรก็ได้อย่าเรียนเกษตรเพราะถ้าเป็นแบบนั้นให้มาเรียนกับพ่อ
แม่เคยบอกว่า จะแต่งกับใครก็แต่งไป เพราะแม่ไม่ได้แต่งด้วย

มีแค่ 2 ประโยคนี้แหละที่จำได้ดี

ผมเก็บเงินไว้ในห้องส่วนตัว แต่น้องชายเข้าไปขโมย

ผมไปฟ้องแม่ แม่ตอบกลับมาว่า มึงเก็บไม่ดีเอง

เอ้าาา

เป็นลูกรักของบ้านแต่ก็เป็นเบ้ แปลกเนอะ ปกติลูกรักจะต้องได้ทุกอย่าง ของผมคือโดนใช้งานให้ทำทุกอย่าง เพราะพี่ๆมันมีข้ออ้างตลอด เลยตกมาถึงเรา เราก็อยากเป็นเด็กดี เพราะสมัยก่อนถูกสอนมาแบบนั้น

ทำให้ทุกอย่าง เวลาหยุดว่างๆ เขาเรียกใช้งานก็ทำให้ตลอด บางทีอยากอยู่เฉยๆเขาเรียกใช้ก็ต้องไป บางทีมีนัดกับเพื่อนกับแฟน เขาเรียกใช้อุส่าห์บอกแล้วว่ามีไปกับเพื่อน เขาบอกว่ามันไม่สำคัญ ไปทำธุระให้เขาหน่อย

แล้วธุระเขาเนี่ย บางทีเป็นความเรื่องมากของพี่ๆผมด้วย คือมันเรื่องมากและต้องมาเดือดร้อนผม แต่ผมทำเพราะอยากเป็นเด็กดี

พึ่งมาตาสว่างตอนแต่งงาน ทุกอย่างเหมือนพังลงมาหมด ผมไม่สามารถมองแม่ผมได้เหมือนเดิมอ่ะ ทุกอย่างที่เขาบอกว่าผมเป็นเด็กดีคือหลอกใช้ เพราะใช้ไอ้พี่ๆไม่ได้ และพอถึงเวลาก็ช่วยไอ้พี่ๆนั่นก่อน

แถมตอนผมเริ่มทำงานเริ่มสร้างตัวก็บอกว่าให้เอาเงินไปเก็บที่เค้า แล้วเค้าจะจ่ายออกมาเป็นเงินเดือนให้ ทั้งๆที่เงินนั้นผมหามาเองทั้งหมด แต่ผมก็ทำนะ ทำอยู่ช่วงนึง

เคยโดนแต่พี่ชายแกล้งช่วงก่อนขึ้นม.ต้น ตอนที่ต้องนอนกับพี่ชาย

มันเป็น ปสก. เนอะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

ของผมก็เป็นความรุนแรงในครอบครัวนี่แหละ พ่อตบตีแม่ เราเลยฝังใจว่าเกลียดพ่อ แต่เขาก็เป็นพ่อที่ดีที่ซัพพอตทุกอย่างให้เรามีวันนี้นะ ผมเข้าใจว่าเขาแสดงออกไม่เป็นว่าการเป็นพ่อที่ดีในยุคก่อนมันคงยาก พอมีลูกมันก็คงซ้ำรอยเดิม พ่อผมธรรมดาก็ขี้โมโหอยู่แล้ว กินเหล้าไปยิ่งหนัก พวกโดนตีก็สารพัด แปป เข็มขัด สายยาง ที่เจ็บๆ ก็หวาย (เจ็บจริง) มีหลายเหตุการณ์จำได้ไม่ลืม เช่น ตอนเด็กสัก ม.ต้น ผมติดรายการเจ้าขุนทองตอนเช้ามาก ดูไปด้วยร้องเพลงไปด้วย พ่ออาบน้ำอยู่มีโทรศัพท์บ้านเข้า ผมไม่ได้รับ พ่ออกมาด่าใหญ่เลย แล้วตบผมจังๆ วันนั้นก็กินข้าวและไปโรงเรียนทั้งน้ำตา อีกเหตุการณ์ตอนวัยรุนแล้ว น่าจะ ม.ปลายมั้ง จำไม่ค่อยได้ว่าแกโมโหอะไรมา พ่อกระทืบผม เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่แกทำนะ ผมไม่ตอบโต้ คือกระทืบแบบกระทืบจริงจัง แกไม่เคยถึงขั้นนี้มาก่อน ผมร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบที่ไม่เคยเป็นนะ

ส่วนแม่ ก็เป็นแม่ที่ดีนะ แกอยากให้ลูกดี เลยค่อนข้างจะบงการ และมีความคิดแบบหัวโบราณ แต่แกเหนื่อยเพื่อผมมามากเลย เรื่องการตีก็จะคล้ายๆ พ่อ พวกไม่แขวนเสื้อ ไม้มะยม โดนบ่อย เพราะบางทีขัดใจ โมโห ไม่ได้ดั่งใจบ้าง ตอนผมเรียน จบโท ผมอยากต่อ ป.เอก แต่คงเป็นเพราะเรามั้งที่ชีวิตการเรียน ป.โท ไม่ได้ดีเลย แกคงกลัวแหละว่าเราเรียน ป.เอก จะเจออีก เลยสั่งห้ามเราเรียน ผมก็ทำตามทั้ง ๆ ที่อยากเป็นอาจารย์ ตอนสอบราชการได้ สภาพสังคมไม่ดีเลย ผมจะขอลาออก แม่ก็ห้าม มันมีคำพูดแย่ๆ จากผมเยอะ เพราะเราเครียด แกก็คงเสียใจ แต่สุดท้ายผมก็เชื่อแกอดทนนะ ไม่ออก และตอนนี้ก็ทำงานอย่างอดทน (ฮา)

ทุกวันนี้ น้องสาวผมบอกให้โทรหาที่บ้านบ้าง ผมค่อนข้างกระอักกระอ่วนใจนะ จริงอยู่ว่าลูกเทวดา มันมีจริง แต่หลายๆ เรื่องก็ฝังใจเรา และทุกเรื่องมันไม่ได้เท่ากัน ดังนั้นผมเข้าใจทราย ที่เขาเป็นแบบนั้นนะ เขากำลังปกป้องตัวเอง โดยผลักไสทุกคนออกไป

ปล. ผมเคยคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้งเลย แต่ยังคิดวิธีไปสบายๆ ไม่ได้ 555+

ผมยืมตังค์เพื่อน 5 บาท พ่อตีจนไม้เรียวหัก ยังจำมาจนถึงทุกวันนี้

ไม่ได้แย่นะแต่มันปัญหาของผู้ใหญ่ ทะเลาะกันหย่ากัน แต่เสือกมาอยู่ติดกัน ครอบครัวเบี้ยวๆแต่ผมมาเข้าใจตอนโตว่าที่เห็นมันปลายทางของปัญหาละ11-12ขวบเข้าใจแต่ไม่มาก จนตอนนี้ลูกๆ3คนลอยคอว่ายน้ำกันเอาเองตั้งแต่วัยรุ่นแถมทำให้พี่น้องไม่สนิทกันอีกเพราะแยกกันอยู่แทบไม่มีกิจกรรมร่วมกันเลยกว่าจะผมจะเริ่มพออยู่ได้กว่าจะรวมพี่น้องให้มาคุยกัน7-8ปี ผมเซ็งแค่เรื่องเดียวเลยชีวิตนี้เกี่ยวกับพ่อแม่