จากกรณีของทรายสกอต์ ก็เลยได้รื่อฟื้นสิ่งที่ พ่อ-แม่ ได้ทำกับเราเอาไว้ตอนเป็นเด็ก บางที่พวกท่านอาจจะลืมไปแล้ว แต่เรายังจำได้ไม่ลืม จนถึงวันตายก็ไม่น่าจะลืม

เรื่องแรก ปล่อยให้ผมอยุ่ลำพังถูกเลี้ยงโดยป้าและยาย ตอนเด็กๆ เพราะพ่อแม่ไปทำงานในเมือง กว่าจะได้กลับไปอยู่กับพวกท่าน ก็ตอนผมเข่าเรียน ม.ปลายแล้ว รู้สึกไม่ค่อยสนิทกัน และที่แย่กว่านั้นคือ ผมไม่ได้กินนมแม่ตั้งแต่เด็ก ทำให้ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ เจ็บป่วยง่าย แต่กลับกันน้องๆ ของผม แข็งแรงทุกคน

เรื่องสอง เรื่องการเรียนมหาวิทยาลัย ผมสอบติดคณะ Food Science แต่ช่วงนั้นเป็นคณะที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักเท่าไหร่ เป็นคณะที่ใหม่ในตลาดมาก พ่อ-แม่ เลยบังคับให้เรียนคณะบริหารธุรกิจ ที่ไม่เคยชอบเลย ตอนนั้นทะเลาะกันหนักมากเพราะผมยืนกรานว่าจะเรียนคณะที่ชอบ แต่พ่อ-แม่ ก็ยื่นคำขาดว่าถ้าเรียนจะไม่จ่ายค่าเทอมให้ จนในที่สุดผมก็ต้องเรียนคณะที่ไม่ชอบ นี้ถือเป็นตราบาปของผมว่าทำไมตอนนั้นผมถึงไม่สู้ให้เต็มที่ เพราะตั้งแต่เรียนจบมา ก็ไม่ได้เอามาใช้เท่าไหร่

เรื่องสาม ตอนเรียน จำเป็นต้องใช้ notebook ในการเรียน เพราะผมเรียนบริหารเอกคอมพิวเตอร์ เคยขอร้องให้พ่อแม่ซื้อให้ แต่ท่านไม่ซื้อให้ แต่กลับซื้อ notebook ให้น้องชายที่เรียนติดมหาวิทยาลัยรัฐบาล นี้ก็เป็นอีกเรื่องที่โครตจะฝังใจเลย ช่วงเรียนต้องไปยืมคอมพิวเตอร์ห้องสมุดใช้

เรื่องสี่ ไม่ถูกกับพ่อ คืออาจจะเป็นเพราะผมเป็นคนหัวทึบ ไม่ได้เรียนมหาลัยรัฐตามที่เค้าหวัง เค้าเลยไปโม้กับญาติไม่ค่อยจะได้ ทำให้เหมือนพอผมทำอะไรผิดนิดหน่อย ก็จะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับ เค้า ชอบดุด่าผมตลอด มาหลุดพ้นตอนเรียนจบแล้ว ผมรำคาญ เลยย้ายออกจากบ้านไปอยู่หอด้านนอก แต่รวมๆ คือ พอเจอกันมันจะเหมือนมีกำแพงกั้นไม่ทำให้ได้คุยกันอย่างสนิทใจสักเท่าไหร่

จริงๆ มีอีกหลายเรื่อง แต่เอาเรื่องหลักๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า พ่อ-แม่ ไม่ค่อยรักเราสักเท่าไหร่

ตอนนี้ทำงาน มีครอบครัวแล้ว มานึกได้ตอนเรื่องคุณทรายนี้หละ

สมัยเรียนมหาลัย ผมอยากได้ Notebook มาก ๆ แต่แม่ผมไม่ได้มีรายได้เยอะขนาดนั้น

ผมเลยแบกหน้าไปขอพ่อ ( พ่อหย่ากับแม่ผมตั่งแต่ ผม 10 ขวบแกทำงานธนาคาร มีโบนัสรายได้สูงแต่ไม่เคยช่วยเรื่องเงินเลย )

ผมไปขอบอกพ่อซื้อ macbook ให้หน่อยพ่อ พ่อบอกพ่อไม่มีเงินหลอกลูก ผมก็เข้าใจแก จนแม่ผมต้องไปกู้เงินมาซื้อให้ พอผมโต แม่ผมก็เสีย ก็ได้เจอพ่อนาน ๆ ครั้ง ๆ

วันหนึ่งผมเจอแก แกมาถามผม macbook มันราคาเท่านี้ใช่ไหม ผมบอกใช่ ผมเลยถามแก ว่าถามทำไม แกบอกซื้อให้ลูกเพื่อน ผมให้ ค แกในใจเลย ผมก็ไม่ได้ถามอะไร วันหนึ่งผมเจอ อา อาผมบอกพ่อมึงตอนนี้หนักแล้วนะ ติดเด็กมหาลัย 555+

วันหนึ่งผมเจอ แกถามผม ค่าเทอมมหาลัยสมัยนี้ประมาณนี้ใช่ไหม ผมตอบใช่ แกก็ เออ ผมก็ถามพ่อถามทำไมอะ เพื่อนพ่อฝากมาถามลูกเอ้ยยย เอาตรง ๆ ผมโมโหแกชิปหายเลยนะ แม่งมีเด็ก แทนทที่จะแนะนำให้ลูกรู้สึก เพื่อลูกจะได้ถามว่ามีเพื่อนไหม

พ่อ แม่ ไม่ใช่ลูกรักของครอบครัวทั้งคู่
ผลเลยตกมาที่รุ่นหลานไปด้วย

พ่อไม่เคยได้ดูแลครอบครัวได้เต็มที่
ต้องไปแบกน้อง(อา ๆ) อยู่เลย
ลูกตัวเองก็ไม่ได้ผลประโยชน์ที่ควรจะเป็น

ใครอยู่ในครอบครัวรักลูกหลานไม่เท่ากัน
เจ็บสุดเลยหล่ะ

เยอะ
โดยเฉพาะปาก ปากจัด ประชดเก่ง กำปั้นทุบดิน
บังคับลูกเมียทำบุญ บังคับไหว้พระ
ลืมซื้อดอกไม้ไหว้พระ โมโหจัด ด่าว่าสอนไม่จื่อจำ
กับลูกน้องกับญาติพูดดี เอาใจพี่น้อง เป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหาร
แต่กับลูกนี่คือแบบถ้าไม่ประชดให้ติดคริคือจะไม่พูดออกมา

ตอนนี้เป็นตาเฒ่า toxic ยิ่งแก่ยิ่งเอาแต่พูด เอาแต่ใจ
ลูกน้องที่เคยอุ้มชูหายไปสิบปีแล้ว ตอนนี้เหลือแต่ลูกเมียพาไปหาหมอ หาข้าวหายาให้กิน
พอแล้ว ยิ่งคิดคิดหม่นหมอง
เราก็ไม่ใช่เด็กดี ทำแม่เสียใจก็มากมาย

พ่อเมา กินเหล้า วันนั้นผมงอแง ร้องอยากนอนบ้านยาย ยายใจดี พี่ชายได้นอน ผมก็ร้องไห้ พอถึงรถนั่งหลัง

พ่อถอดรองเท้าผมฟาดปากผมเลือดออก แม่ตามมาเห็นทะเลาะกัน ผมเลิกร้องเลย จากนั้นจำไม่ได้

ป.5 ภาษาอังกฤษอ่านไม่ออก ผมกดดันร้องไห้ เอาตีนถีบหน้าผม เมาเหมือนเดิม แม่กลับจากขายของมาทะเลาะกับพ่อ ไล่ผมไปนอน พี่ชาย อยู่กับยายเหมือนเดิม

เข้าใจเลยครับ บางทีเค้าอาจจะไม่จำสิ่งที่เราพูดด้วยซ้ำ แต่เราคนพูด จำได้ฝังใจไง

ตอนเด็กถ้าโดนหนักๆมันฝังใจมากกว่าโดนตอนโตนะ สิ่งที่เรียกว่าปมวัยเด็กอ่ะ

พี่ผมโดนน้าทำร้าย เตะ ตี ตอนเด็กๆ แม่งจำฝังใจเลยพอโตมาไม่นับญาติเลยเป็นอากาศธาตุไปเลย ขอโทษอะไรก็ไม่หาย จนน้าคนนั้นตายก็ไม่ไปงานศพด้วยซ้ำ

แม่ชอบจับช้างน้อยตอนเด็กๆ เวลาแต่งตัว
ตอนเด็กใครจะไปรู้ว่า มันเป็นของสงวน ก็ไม่ได้คิดไร
เริ่มโตก็เลยปฏิเสธ ก็ไม่เกิดขึ้นอีก


ถ้าถามว่าในหัวสมองคนๆนึงมันควรมีความทรงจำอะไรพวกนี้หรอ
มันก็ไม่ควรไหม มันจำฝังใจจริงๆ