Football365 เผยบทความรำลึกครบรอบ 20 ปี เอฟเอ คัพ รอบชิงชนะเลิศ 2006 ระหว่าง ลิเวอร์พูล กับ เวสต์แฮม ยูไนเต็ด ผ่านมุมมองของ ไมเคิล ลี แฟน “ขุนค้อน” ที่ย้อนกลับไปดูเกมดังกล่าวอีกครั้ง หลังเคยเสียน้ำตาในวัย 11 ขวบจากค่ำคืนที่ถูกจดจำในชื่อ “นัดชิงของสตีเว่น เจอร์ราร์ด”



เกมที่มิลเลนเนียม สเตเดียม ในคาร์ดิฟฟ์ วันนั้น เวสต์แฮมของ อลัน พาร์ดิว ออกนำทีมแชมป์ยุโรปอย่าง ลิเวอร์พูล 2-0 จากการทำเข้าประตูตัวเองของ เจมี่ คาร์ราเกอร์ และประตูของ ดีน แอชตัน ก่อนที่ ฌิบริล ซิสเซ่ จะยิงให้ “หงส์แดง” ไล่มาเป็น 2-1

ลีเล่าว่า เวสต์แฮมเล่นอย่างกล้าหาญและยอดเยี่ยม โดยเฉพาะ ไนเจล รีโอ-โคเกอร์ กัปตันทีมวัย 21 ปี ที่คุมแดนกลางได้โดดเด่นในครึ่งแรก แต่จุดเปลี่ยนเริ่มมาเมื่อ เปเป้ เรน่า เซฟจังหวะของ ยอสซี่ เบนายูน และ มาร์ลอน แฮร์วู้ด ได้หลังพักครึ่ง ก่อนที่ เจอร์ราร์ด จะเริ่มลากเกมเข้าสู่โหมดอันตรายและยิงตีเสมอ 2-2

อย่างไรก็ตาม เวสต์แฮมกลับขึ้นนำอีกครั้ง 3-2 จากลูกเปิดของ พอล คอนเชสกี้ ที่ลอยข้าม เรน่า เข้าไป ทว่าความหวังนั้นถูกพรากไปในช่วงท้าย เมื่อ ลิโอเนล สกาโลนี่ เตะบอลออกเพื่อให้ ซิสเซ่ รับการปฐมพยาบาล ก่อนจังหวะต่อมา บอลหลุดมาถึง เจอร์ราร์ด และกัปตันลิเวอร์พูลซัดไกลสุดแรงเป็นประตู 3-3

ลีระบุว่า เมื่อย้อนดูอีกครั้งในอีก 20 ปีให้หลัง เขาไม่ได้รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนหรือน้ำตาไหลเหมือนตอนปี 2006 อีกแล้ว แต่กลับรู้สึกเหมือนมันเป็น “สิ่งที่เคยเกิดขึ้น” มากกว่าจะเป็นบาดแผลสดเหมือนเดิม แม้ลูกยิงนั้นจะยังชัดเจนว่าเป็นจังหวะที่ เจอร์ราร์ด ใช้พลังเฮือกสุดท้าย และ ชาก้า ฮิสลอป แทบไม่มีโอกาสป้องกัน

ช่วงต่อเวลาพิเศษ เวสต์แฮมมีจังหวะเกือบชนะ แต่ เรน่า ยังเซฟสำคัญได้ ก่อนที่ ลิเวอร์พูล จะชนะในการดวลจุดโทษ หลัง แอนตัน เฟอร์ดินานด์ ยิงพลาดลูกตัดสิน ลีเผยว่าเขาร้องไห้ไม่หยุดอยู่หลายวัน และช่วงที่ยากที่สุดคือการกลับไปโรงเรียนแล้วต้องพยายามกลั้นน้ำตาเมื่อเพื่อนๆ แสดงความเห็นใจ

แม้เป็นความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวด แต่เขามองว่ามันกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน เป็นจุดอ้างอิงของความสุขที่อยู่ได้เพียงชั่วครู่ และเป็นภาพแทนความงดงามแบบไม่สมบูรณ์ของการเชียร์ เวสต์แฮม

ลีปิดท้ายความรู้สึกว่า การได้ไปอยู่ที่ปรากในนัดชิงยูโรปา คอนเฟอเรนซ์ ลีก ตอนที่ จาร์ร็อด โบเว่น ยิงประตูชัยใส่ ฟิออเรนติน่า ช่วยปิดวงจรความเจ็บปวดจากปี 2006 ลงได้ในที่สุด เพราะวันนั้นเขาเลือกจะโอบรับความสุขเต็มที่ ไม่มัวรอ “โมเมนต์แบบเจอร์ราร์ด” ที่จะมาพรากมันไปอีกครั้ง.