ดราม่าจากจังหวะที่เวสต์แฮมถูกริบประตูตีเสมอ ทำให้ประเด็น VAR กลับมาร้อนแรงอีกครั้ง โดย Football365 ผ่านบทความของ เดฟ ทิกเนอร์ ชี้ว่า ปัญหาใหญ่ของเทคโนโลยีนี้ไม่ใช่แค่ตอนตัดสินผิด แต่รวมถึงหลายครั้งที่ “ตัดสินถูก” ตามกฎแล้วกลับทำให้ฟุตบอลหมดสนุก



ประเด็นสำคัญของบทความคือ แฟนบอลจำนวนมากอาจไม่เคยต้องการความถูกต้อง 100% อย่างแท้จริง แต่ต้องการเพียงให้ความผิดพลาดใหญ่ ๆ ถูกแก้ไข โดยยังเหลือพื้นที่ให้เกมมีอารมณ์ ดราม่า และความเป็นมนุษย์ ทว่าเมื่อ VAR ถูกนำมาใช้ ระบบกลับเดินไปในทิศทางที่ยึด “ความถูกต้องเชิงเทคนิค” เหนือทุกอย่าง

หนึ่งในตัวอย่างที่ถูกหยิบขึ้นมาคือจังหวะล้ำหน้าแบบเฉียดเส้น ซึ่งกลายเป็นภาพจำของยุค VAR ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ ตีมู ปุ๊กกี้ เคยถูกริบประตูในเกมกับสเปอร์ส หรืออีกหลายครั้งที่ผู้เล่นล้ำหน้าเพียงปลายเท้า บทความตั้งข้อสังเกตว่า ก่อนยุค VAR คำว่า “ยืนเกือบเท่ากัน” ยังเป็นสิ่งที่วงการฟุตบอลพอยอมรับได้ แต่เมื่อเทคโนโลยีเข้ามา ทุกมิลลิเมตรกลายเป็นคำตัดสินเด็ดขาด

อีกกรณีที่สะท้อนความย้อนแย้งคือเกมที่ ป๊าป ซาร์ ของสเปอร์สยิงประตูตีเสมอเชลซี แต่ถูก VAR ริบคืนจากจังหวะฟาวล์ใส่ มอยเซส ไกเซโด้ เหตุการณ์นั้นยิ่งถูกพูดถึงเพราะ อังเก้ ปอสเตโคกลู หันไปทำท่าเอามือป้องหูใส่แฟนบอลทีมตัวเอง ก่อนอธิบายว่า “มันเหลือเชื่อมากที่เรื่องต่าง ๆ ถูกตีความออกไป เราเพิ่งยิงประตูได้ ผมแค่อยากได้ยินพวกเขาเชียร์ เราผ่านช่วงเวลายากลำบากมา และผมคิดว่ามันเป็นประตูที่ยอดเยี่ยม ผมอยากให้พวกเขาตื่นเต้นจริง ๆ”

วูล์ฟส์เป็นอีกทีมที่ถูกยกเป็นตัวอย่างซ้ำ ๆ ทั้งในเกมกับแมนเชสเตอร์ ซิตี้ เมื่อ จอห์น สโตนส์ โหม่งประตูชัยช่วงทดเจ็บ โดยมีประเด็นว่า แบร์นาร์โด้ ซิลวา อยู่ในตำแหน่งล้ำหน้าและไปเกี่ยวข้องกับ โชเซ่ ซา หรือไม่ สุดท้ายประตูถูกให้เพราะตอน สโตนส์ โหม่ง แบร์นาร์โด้ ขยับหลบและไม่ได้ขวางผู้รักษาประตูแล้ว แกรี่ โอนีล ตั้งคำถามหลังเกมว่า “ไม่มีทางที่ผู้คนตั้งใจต่อต้านวูล์ฟส์ แต่มีอะไรบางอย่างในจิตใต้สำนึกเกี่ยวกับการตัดสินใจหรือเปล่า หรือโดยไม่รู้ตัว คุณมีแนวโน้มจะให้แมนเชสเตอร์ ซิตี้มากกว่าวูล์ฟส์หรือเปล่า?”

วูล์ฟส์ยังเคยโดนริบประตูตีเสมอนาทีที่ 99 ของ แม็กซ์ คิลแมน ในเกมกับเวสต์แฮม เพราะ ทาวานด้า ชิเรวา ยืนล้ำหน้าและบังสายตา ลูคัสซ์ ฟาเบียนสกี้ แม้การตัดสินจะสอดคล้องกับกฎ แต่ โอนีล ถึงกับเรียกมันว่า “อาจเป็นการตัดสินที่แย่ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น” ขณะที่ เจฟฟ์ ชี ประธานสโมสร ตั้งคำถามว่า VAR คือสิ่งที่ฟุตบอลต้องการหรือจำเป็นจริงหรือไม่ ก่อนที่วูล์ฟส์จะผลักดันให้ยกเลิก VAR แต่ไม่มีสโมสรพรีเมียร์ลีกทีมอื่นสนับสนุน

อีกเหตุการณ์สำคัญคือเกมที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดบุกชนะไบรท์ตัน 3-2 เมื่อ แฮร์รี่ แม็กไกวร์ โหม่งบอลไปติดแขนที่ยกขึ้นของ นีล โมเปย์ คริส คาวานาห์ เป่าจบเกมไปแล้ว ก่อน VAR เรียกย้อนกลับมาดูจังหวะดังกล่าว และ บรูโน่ แฟร์นันด์ส ยิงจุดโทษเป็นประตูชัย บทความชี้ว่า ทุกอย่างถูกต้องตามกฎและระเบียบ VAR แต่ก็เป็นตัวอย่างชัดเจนว่าความรู้สึกหลังเสียงนกหวีดหมดเวลาอาจถูกเทคโนโลยีพรากไปได้

ประเด็นเตะมุมที่เกี่ยวข้องกับ ดาบิด รายา ก็ถูกนำมาใช้ชี้ว่า VAR ทำให้ลูกเตะมุมกลายเป็นพื้นที่แห่งความวุ่นวาย เพราะมีการปะทะและดึงกันหลายจุดในเขตโทษ แกรี่ ลินิเกอร์ ให้ความเห็นไว้ว่า “น่าจะเป็นฟาวล์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ VAR ควรเป็นใช่ไหม?” บทความมองว่านี่คือแก่นของปัญหา เพราะ VAR ถูกออกแบบมาให้จับฟาวล์ แม้มันจะเป็นจังหวะเล็กน้อยและทำลายความสนุกของเกมก็ตาม

ในทางตรงข้าม เทคโนโลยีโกลไลน์ถูกยกให้เป็นตัวอย่างของระบบที่ฟุตบอลยอมรับได้ เพราะให้คำตอบทันที เชื่อถือได้ และตัดสินเรื่องข้อเท็จจริงแบบชัดเจน โดยแทบไม่รบกวนอารมณ์การฉลองประตู ต่างจาก VAR ที่มักลากเกมเข้าสู่การรอคอยและการถกเถียงไม่รู้จบ

บทสรุปที่ชัดที่สุดอาจอยู่ในเกมแมนเชสเตอร์ ซิตี้กับลิเวอร์พูล เมื่อ โดมินิค โซโบสไล ทำฟาวล์ เออร์ลิง ฮาแลนด์ เพื่อหยุดประตูที่แทบไม่ส่งผลต่อผลการแข่งขัน ก่อน ฮาแลนด์ จะฟาวล์กลับและยิงเข้าไป ผู้ตัดสินปล่อยให้เป็นประตู แต่ VAR เข้ามาแก้เป็นไม่มีประตู และไล่ โซโบสไล ออกจากสนาม ผลลัพธ์คือถูกต้องตามกฎ แต่ไม่มีฝ่ายใดได้ความสุขจากมัน

ท้ายที่สุด บทความตั้งคำถามว่า ฟุตบอลได้อะไรกลับมาจากการไล่ล่าความถูกต้องสมบูรณ์แบบ หากสิ่งที่ต้องแลกคือจังหวะดราม่า ความสะใจ และความรู้สึกร่วมของเกม เพราะหลายครั้ง VAR อาจไม่ได้ผิดเลยตามตัวบทกฎหมาย แต่มันกลับทำให้ฟุตบอลรู้สึกผิดที่ผิดทางอย่างน่าเจ็บปวด.