รักษาหน้ามากเกินไป ให้เกียรติมากเกินไป อะไรไม่ดีเก็บไว้คุยกันหลังบ้าน
ได้ยินว่าเรื่องไม่ดีบางอย่างของนักฟุตบอลไทย นักข่าวสายกีฬาก็รู้แต่เขาเลือกที่จะไม่ลงข่าว ถ้ามันไม่อื้อฉาวเกินไป

เราควรจะมีคนแบบโจ้ ศรายุทธ ชัยคำดีมากกว่านี้ แต่ไม่ต้องถึงขั้นนั้นเพราะรายนั้นเมาแล้วโพสต์เลอะเทอะเกินไป
ขอแบบกล้าพูดแต่มีข้อเท็จจริงรองรับหลักฐานรองรับ กล้าวิจารณ์

แล้วผมยังได้ยินอีกว่าคนที่เคยกล้าวิจารณ์มักจะไม่ค่อยมีใครชอบ ส่งผลเสียต่องานว่าพอทีมว่างก็ไม่ค่อยมีใครกล้ารับ หรือถ้าเก่งมากๆก็มีทีมเล่นแต่อาจจะไม่โดนเรียก....

ไม่รู้จริงขนาดไหนแต่ได้ยินมา

อยากทราบว่าวงการฟุตบอลไทย ควรยอมรับการกล้าวิจารณ์แล้วให้พื้นที่คนวิจารณ์มากกว่านี้หรือเปล่า
ไม่ใช่เห็นใครกล้าวิจารณ์แล้วจะเพ่งเล็งแล้วปิดประตูโอกาสใส่เขา ทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าวิจารณ์ออกสื่อเท่าที่ควร

ส่วนใหญ่จะเห็นการวิจารณ์จากคนนอกแฟนบอลอะไรมากกว่า แต่คนในน้อยมาก

เรื่องภายในบางเรื่องก็ไม่ควรให้หลุดไปข้างนอกนะ แบบมาดริด ก็หาต้นตอที่ปล่อยข่าว ทะเลาะกันของ ชูอาเมนี่ กับ บัลเบเดร์

ระบบอุปถัมภ์ที่ฝังรากลึกในทุกองค์กรไทย มันมีผลทำให้ไม่มีใครกล้าทุบหม้อข้าวตัวเอง

ปะทะไปทั่วแล้วอินฟลูจะหาแสงจากใครล่ะคร๊าบบบ ผลประโยชน์ทั้งนั้น

ถุกต้องเลยครับ สื่อทำทรงเยอะ ว่าคนนในรู้จริงพูดตรง
เอาแค่เรื่องค่าตัวย้ายทีมอกไม่ได้เป็นมารยาท.....ถรุยยย
นักบอลทีมชาติโดนเบี้ยวค่าเหนื่อย บอกว่ายอมจบ(ไม่รับเงิน)แล้วย้ายทีม นักข่าวยังมาอวยว่าจัดการปัญหาได้ดีมาก

ส่วนนึงเป็นเพราะธุรกิจสื่อมันพังไปนานแล้ว สื่อไม่มีทางได้รายได้จากการขายหนังสือ ทีวี จากคนเสพย์
ตอนนี้ต้องง้อสโมสร สปอนเซอร์ ซึ่งสปอนเซอร์ก็มีอิทธิพลในทีมนั้นๆด้วยในเชิงภาพลักษณ์