รักษาหน้ามากเกินไป ให้เกียรติมากเกินไป อะไรไม่ดีเก็บไว้คุยกันหลังบ้าน
ได้ยินว่าเรื่องไม่ดีบางอย่างของนักฟุตบอลไทย นักข่าวสายกีฬาก็รู้แต่เขาเลือกที่จะไม่ลงข่าว ถ้ามันไม่อื้อฉาวเกินไป

เราควรจะมีคนแบบโจ้ ศรายุทธ ชัยคำดีมากกว่านี้ แต่ไม่ต้องถึงขั้นนั้นเพราะรายนั้นเมาแล้วโพสต์เลอะเทอะเกินไป
ขอแบบกล้าพูดแต่มีข้อเท็จจริงรองรับหลักฐานรองรับ กล้าวิจารณ์

แล้วผมยังได้ยินอีกว่าคนที่เคยกล้าวิจารณ์มักจะไม่ค่อยมีใครชอบ ส่งผลเสียต่องานว่าพอทีมว่างก็ไม่ค่อยมีใครกล้ารับ หรือถ้าเก่งมากๆก็มีทีมเล่นแต่อาจจะไม่โดนเรียก....

ไม่รู้จริงขนาดไหนแต่ได้ยินมา

อยากทราบว่าวงการฟุตบอลไทย ควรยอมรับการกล้าวิจารณ์แล้วให้พื้นที่คนวิจารณ์มากกว่านี้หรือเปล่า
ไม่ใช่เห็นใครกล้าวิจารณ์แล้วจะเพ่งเล็งแล้วปิดประตูโอกาสใส่เขา ทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าวิจารณ์ออกสื่อเท่าที่ควร

ส่วนใหญ่จะเห็นการวิจารณ์จากคนนอกแฟนบอลอะไรมากกว่า แต่คนในน้อยมาก

เรื่องภายในบางเรื่องก็ไม่ควรให้หลุดไปข้างนอกนะ แบบมาดริด ก็หาต้นตอที่ปล่อยข่าว ทะเลาะกันของ ชูอาเมนี่ กับ บัลเบเดร์