คิดไงกับคำนี้บ้าง ผมพึ่งคิดออกเมื่อกี้

คือลองมาคิดดู สมัยญี่ปุ่นฟองสบู่แตกช่วง 1990-1999 ประมาณปี 97 มีซีรีย์ที่ออกมาแล้วให้แนวคิดเกี่ยวกับชีวิตมากมาย

Beach Boys
Blue Bird
Long Vacation

ซึ่งสมัยยุค 80 ที่เศรษฐกิจญี่ปุ่นบูมมาก ดราม่าส่วนใหญ่ออกแนวรื่นเริง เน้นกระแส เน้นความทันสมัยมากกว่า

เรื่องที่ผมว่าเหงามากคือ Bluebird เกี่ยวกับพระเอกที่พานางเอกซึ่งมีสามีแล้ว และลูกสาว หนีออกจากบ้าน และเร่ร่อนไปอยู่ในหลายเมือง ตอนจบนี่คือโคตรเหงา รู้สึกจะฉายช่อง 5

ตรงนี้มันทำให้ผมคิดได้ว่า ในบรรดาสื่อที่เราเสพ เราเสพเพื่อความสุขนั้นมันง่ายเหมือนโดปามีนหลั่งตลอด เลื่อนๆปาดๆก็ยิ้มได้

เรื่องน่าสงสาร สะเทือนใจก็มีอยู่ให้เห็นประปราย แล้วแต่ภูมิหลังของแต่ละคน

แต่จะเสพความเหงา มันยากกว่านะ มันเป็นอะไรที่ขึ้นไปอีกขั้น เพราะร่างกายเราเหมือนมันปฏิเสธความเหงาอยู่ นั่งดูกับคนอื่นก็ไม่เหงา ต้องมานั่งดูคนเดียว ต้องมีสมาธิพอประมาณ

เหมือนคนเสพหนังหว่องกาไวอ่ะ ส่วนใหญ่มันก็ต้องมี mood แบบอึนๆหน่อย ช้าๆหน่อย ช่วงหางานทำไม่ได้หรืออกหักนี่จะอินมากขึ้น จะไม่ใช่ว่าดูเอาสะใจหรือทำอย่างอื่นไปด้วยดูไปด้วยแล้วจะเข้าถึงแก่นความเหงาได้ง่ายๆ

ถ้าส่วนตัวผมว่า ทุกข์ คือที่สุด