มันคืออะไร กำเนิดมายังไง ทำไมมันถึงได้กว้างมหากว้างขนาดนั้น แล้วมันมีจุดสิ้นสุดมั้ย มันมีขอบรึเปล่า มันคืออะไรทำไมมันถึงใหญ่ได้ขนาดนั้น แล้วแม้ว่าเอาแค่ในระยะ ระบบสุริยะของเราเอง ไม่มีดาวดวงไหนซักดวงเลยเหรอที่มีสิ่งมีชีวิต หรือ เป็นดาวที่อยู่อาศัยได้แบบโลก

มันเกิดขึ้นเองด้วยความบังเอิญเท่านั้นเลยจริงๆรึเปล่า ทำไมมันดูเหมือนว่าทุกอย่างมันคือระบบ มันมีระบบอะไรซักอย่างของมัน แต่ทำไมมันไม่มีอะไรที่ควบคุมมันเลย

และแม้ว่าในระดับจักรวาลที่กว้างใหญ่ไพศาลขนาดนั้น ดาวโลกเหมือนเป็นเม็ดฝุ่นที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าด้วยซ้ำ

แต่ขณะเดียวกัน พอซูมเข้ามาในโลก ก็ยังมีสิ่งที่เล็กมากๆ จนเรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็นอีกเช่นกัน จากเล็กสุด สู่ใหญ่สุด ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเองจากความบังเอิญล้วนๆเท่านั้นเลย

ช่วงนี้ดูคลิปเกี่ยวกับจักรวาลเยอะ พวกสเกล ระยะทาง เลยได้ความรู้เพิ่มมากขึ้น ก่อนหน้านี้คิดว่า เอาในระบบสุริยะของเรานี่ มนุษย์เราน่าจะสำรวจจนพรุนหมดแล้ว หมายถึงว่าด้วยการใช้กล้องนั่นนี่ส่อง เพราะว่าเราเห็นได้ไกลจนรู้ว่า มีกาแลคซี่เยอะมากๆกว่าเม็ดทรายบนพื้นโลก เราเห็นไปไกลถึงไหนต่อไหน

กะแค่ระบบสุริยะใกล้ๆ คิดว่าเราน่าจะรู้จนไม่มีอะไรให้สำรวจแล้ว แต่จริงๆไม่ใช่เลย คนละเรื่องเลย มนุษย์แทบไม่รู้รายละเอียดอะไรเกี่ยวกับดาวในระบบสุริยะซักเท่าไหร่เลยนี่นา ผมดันไปคิดไปเองตั้งแต่เด็กๆว่า เราเห็นไปไกลแล้ว แสดงว่าใกล้ๆน่าจะรู้จนพรุนหมดแล้ว พอมาหาข้อมูลจริงๆ ไม่ใช่แบบนั้นเลย

เสียดายว่าเราคงไม่มีโอกาสได้รู้ถึงกำเนิดที่แน่ชัดของมันแล้วก็ไม่สามารถไปเห็นจุดสิ้นสุดของมันได้ด้วย เอาแค่เท่าที่สำรวจได้ ณ ปัจจุบันนี้ก็กว้างไกลเกินกว่าจะจินตนาการได้แล้ว อะไรที่ใหญ่มหาศาลขนาดนี้ อยากรู้มากๆว่า ถ้าซูมออกไปสุดๆ แล้วภาพมันจะเป็นยังไง ขอบเขตมันไปหยุดตรงไหน

ระวังโดนหงายการ์ดพะรเจ้าสร้าง

เผ่าพันธุ์ที่ยังเยาว์วัย ถึงตอนนี้ยังตามหาดาวเคราะห์ดวงที่ 9 (Planet Nine) ของระบบสุริยะของตัวเองอยู่เลย

Blackhold น่ากลัวกว่าครับ แต่ล่ะหลุมดำ ฟินไม่เท่ากัน

ที่รู้กันทุกวันนี้ถึง 1% หรือเปล่า

เหมือนกับว่าบางกลุ่มมายอมรับกันเอง ว่ามันเป็นอย่างงั้นอย่างงี้
ด้วยทฤษฏีวิทย์ (ไม่ว่ากันตอนนี้มันรู้เท่านี้)

สงสัยมาตั้งแต่เด็ก เรายังออกไม่พ้นระบบสุริยะเราเลย
แต่รู้หมดว่าแกแล๊กซี่เป็นรูปร่างยังไง อยู่ตรงไหน

วันก่อนนั่งคิดๆ หรือว่าระบบสุริยะเรามันก็เป็นแค่ เซลหนึ่งเซลในร่างกาย มีไมโตคอนเดียเป็นแหล่งพลังงานคือพระอาทิตย์

ส่วนออกไปข้างนอกนั้นที่มองไปแล้วเจอความว่างเปล่า คือมองไปทางที่เป็นขอบผิวพอดี แสงจริงๆแล้วคือระบบประสาทในร่างกายที่ใช้สื่อสารกัน

อัลลอฮุอักบัร

ผมชอบคิด ในโลกตอนนี้ระยะเวลาแค่ 100ปี 1000ปี เทคนโลยี ก็ต่างกันขนาดนี้แล้ว

ลองนึกว่าในยุคไดโนเสาร์ 10ล้านปีที่แล้ว


> ถ้าเกิดในมหาจักรวาล มีสิ่งมีชีวิตที่ทรงภูมิปัญหาแล้วตอนนั้น แบบเราๆหรือเหนือกว่าเรา

> เทคโนโลยีระดับ 10ล้านปี มันจะขนาดไหน !!!

ตีกันเองระเบิดตู้ม กลับไปยุคหินใหม่

ผมมองว่ามันเริ่มตันในระดับฟิสิกส์ และวัสดุศาสตร์

cosmic microwave background > CMB บอกว่าอุณหภูมิทุกทิศทางที่เราสังเกตได้ เท่ากันเกือบหมด > ควรมีจุดร่วมกันมาก่อน > จักรวาลขยายตัวจากจุดที่เล็กกว่าขนาด plank
dark energy dark matter ถ้าหากอ้างตามไอสไตน์ แรงโน้มถ่วงจะดึง galaxy ไม่ให้ขยายไปตามจักรวาลที่สังเกตได้ ดังนั้น ต้องเพิ่ม dark energy ไว้คอยผลักสสารให้ขยายได้ตามสิ่ง แต่ถ้าหากว่าอ้างอิงพลังงานมืด ก็จะไม่สามารถทำให้เกิดมวลสสารได้ เลยต้องเพิ่มสสารมืดเข้าไปให้มีแรงดึงถ่วงแรงดันทำให้เกิด galaxy ได้
แล้วจุดบอดของทฤษฎีสัมพัทธภาพ คือ การกำหนดให้ Time เป็น ปริมาณ มันทำให้อธิบายได้เกือบหมดแต่มันกลับทำให้ความรู้เราตัน ไม่พอมีควอนตัม dark energy dark matter อีก จบเลย อธิบายได้แต่เอามาใช้ประโยชน์ไม่ได้ เราคงย้ำอยุ่กับที่ไปอีกนานถ้าไม่มีสิ่งอื่นเพิ่มเติมความรู้ตรงนี้นะครับ

หลังๆมาผมก็ชอบดู ชอบศึกษา
ยิ่งเห็นภาพถ่ายของ jwst ยิ่งอยากรู้ว่า
ถ้าเราไปถึง ณ ตรงนั้นๆ ได้ จะเป็นยังไง

Engineer เป็นคนสร้างครับ เดี๋ยวรอ คศ.2093 เราจะออกไปสำรวจ LV 223
ด้วยยานของบริษัท Weyland corporation