นิยามปัญหาคือ ชักหน้าไม่ถึงหลัง ต้องยิมยืมหรือกู้หนี้นอกระบบไรงี้

ผ่อนรถ1คัน กู้ไปซรี่บ้างช่วงปลายเดือน

ไม่มีปัญหา เพราะโดนเลี้ยงแบบให้จัดการเงินด้วยตัวเอง เลยพลาดมาก่อน
นึกถึงสมัยเดินหาเหรียญตามพื้นเพื่อไปซื้อมาม่า แล้วพอเลย
ไม่เอาอีกแล้วกับการไม่มีเงินสำรอง

ไม่มีปัญหา แต่ชอบเสียเงินกับเรื่องโง่ๆหลายรอบ

สมัยหนึ่งพ่อกับแม่ผมเดินทางไป ตจว หลายวันแล้วรถเสีย จากกำหนดเดิมคือจะมาในเย็นวันรุ่งขึ้น ปาไปสามวัน น้องก็ไปอยู่กับยายช่วงปิดเทอม

แล้วผมอยู่คนเดียววันแล้ววันเล่า ตอนเย็นสมัยก่อนอยู่ในเมืองคนก็ปิดบ้านกันหมด ผมนอนหิว

วันรุ่งขึ้นตัดสินใจค้นทั้งบ้าน หาเงินเหรียญไปซื้อขนมกิน แบบว่าต้มมาม่าไม่เป็นด้วย ได้มา 5 บาทมั้ง แบ่งกินมื้อละบาทก็ยังไม่พอ ไปพึ่งคนข้างบ้านก็ไม่เป็นด้วย จำชื่อเขายังไม่ได้ พึ่งย้ายมา

พอพ่อแม่กลับมานี่โคตรดีใจ ตัดสินใจเลยว่าจะออมเงิน

แต่พอเกิดเหตุการณ์ขึ้นอีกที แม่เข้า รพ กระทันหัน พ่อไป ตจว กระปุกออมสินดันอยู่ในห้องนอนแม่ที่ล๊อคอยู่ ตูจะบ้า แต่โตแล้วเลยหาเก็บผักบุ้งรอบบ้านมาผัดกินกับกระเทียม

ก็ตึงๆ มีบ้าน รถหมดแล้วรอแต่ซ่อม มีลูก ก็เรื่อยๆเปื่อยๆได้แต่ถ้าพาลูกไปเที่ยวเป็นทริปก็วางแผนกันไปหน่อยไม่ได้ปุ๊ปปั๊บไปเลยได้เท่าไหร่

ตึงจัด เดือนนี้ต้องกู้
ลูกเปิดเทอม รถก็มาพังอีก

ไม่มีหนี้แม้แต่บาทเดียว มีบ้านมีรถมีหุ้นมีกองทุน

ฟังดูน่าจะชิล แต่ปัญหาเดียวคือส่งลูกเรียนนี่แหล่ะ ดันส่งนานาชาติ ค่าเทอม5แสนต่อปี ทุกวันนี้ผมเลยไม่เคยมีไลฟ์สไตล์แบบคนมีเงินเลย ใครมาเห็นผม คงประเมินในแว่บแรกว่าเป็นพวกกัดก้อนเกลือกินแน่ ๆ

* ของผมกลางๆ ครับ มีช่วงมรสุมบ้าง แต่ไม่บ่อย นานๆที

มีหนี้รถหนึ่งคันผ่อนประมาณ20% ของเงินเดือน ไม่เสียภาษีสังคมเท่าไร

การเงินพอไปรอด
ชักหน้าถึงหลังสบาย
แต่ชักหลายรอบไม่ได้

ไม่ค่อยฮะ ส่วนใหญ่ยืมเงินตัวเอง

ซื้อบ้าน ซื้อรถ ซื้อสดตลอด
แต่ถ้าถามว่า เงินเยอะพอไหม อยากได้เงินอีกไหม
ก็คงต้องตอบว่าอยากได้อีก ถ้ามีเยอะกว่านี้ ก็อาจใช้ไลฟ์สไตล์หรูกว่านี้
แต่แค่นี้ก็มีคนเอาไปนินทาแล้ว อยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว

ม่ายมีปัญหาครับ เพราะไม่มีหนี้ใดๆ

ได้คืนบ้างไหมฮะ ถ้าไม่ได้คืนถือว่าคัดคนไม่ดีออกจากชีวิต