เรื่องเริ่มจากเมื่อวาน ผมเบื่อๆเลยขับรถเข้าไปในกลางเมือง ห่างจากบ้านผมราวๆ 10 โล ภาพที่เห็นคือต่างจากช่วงผมเด็กอายุ 6-12 ขวบช่วงปี 44-50 มากร้านดังๆตึกดังๆเจ๊งประกาศ ขาย เซ้ง เช่า คนบางตา ไม่คึกคัก ผมเลยไปนั่งกินนมอุ่นกับขนมปัง คนน้อยมาก ส่วนมากมีเเต่วัยรุ่น พ่อค้าแม่ค้าแถวบ้านก็บ่นกับปิดไปหลายร้านเเล้ว

ใหนจะร้านที่สินค้าดันไปชนกับรายใหญ่ อย่างพวกร้านขายทีวี ตู้เย็น เฟอร์นิเจอร์ อันนี้น่าจะจังหวัดที่ผมอยู่จังหวัดใหญ่คนเยอะ ร้านใหญ่มาเปิดแทบทุกแบรนด์ ส่วนวันนี้ไปตลาดเจอแม่ค้านั่งนินทากัน ว่าคนนี้เป็นหนี้กี่บาท คนใหนเป็นหนี้ หนีหนี้ ผมเริ่มรู้สึกกลัวละว่าจะหากินยากกว่านี้

แถวบ้านท่านล่ะ และมีทางเอาตัวรอดยังไงครับ
อ้ออีกอย่างที่ผมแปลกใจคือ ทำไมวัยรุ่นหลายคนน่าจะอายุุน้อยกว่าผม ถึงมีเงินเล่นรถ ยุโรป กับ MPV ตัวแพงเขาทำมาหากินอะไรในสภาวะที่คนรอบข้างผมบ่นแบบนี้

เงียบมากครับ ตอนนี้หวังแค่ว่ามันเป็นเดือนสงกรานต์คนใช้เงินตอนกลับ ตจว.กันหมดแล้วลุ้นอีกทีเดือนต่อไป