ถึงจะมองผิดกันหลายคน ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยหนิครับ เอาจริงๆส่วนหนึ่งตัวเลือกมันก็ไม่มีด้วย ถ้าคุณจะมองหามุมดีๆในรัฐบาลจากมุมมองตอนนั้น มันก็มีแค่ศุภจีจริงๆนะ คือถ้าไม่ชมศุภจี = ด่าทั้งชุดแล้วนะ

โจทย์ภาคธุรกิจ กับการเมืองจริงๆมันก็โจทย์เดียวกัน คือหากำไรเข้าองค์กร แต่ของรัฐมนตรีมันต้องหากำไรเข้าประเทศ ซึ่งมิติมันจะมากกว่าธุรกิจ หรือก็คือโจทย์เดียวกันแต่ซับซ้อนกว่า ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียมันเยอะ

ถ้าเราชี้ไปที่ศุภจีคนเดียวผมว่าเรามองแคบไป คุณดูสิผ่านมากี่ยุคๆ มีแค่สมัยคุณทักษิณที่กล้าทำอะไรแหวกแนว นอกนั้นมันก็แนวคิดเดิมๆ อุดหนุนกำไร, รัฐเอามาขายเอง, ชดเชยรายได้, ลดค่าครองชีพชั่วคราว แล้วคุณดูสิองคาพยบไหนเกลียดคุณทักษิณที่สุด ตอบก็คือข้าราชการชั้นผู้ใหญ่-กลาง

ต่อให้เอาใครเข้ามา ถ้าไม่กล้าชนกับข้าราชการก็อย่าหวังว่าจะทำได้ดี แล้วแปลกข้าราชการไทยชอบคิดว่าตัวฉลาดมีความรู้ เอาความมั่นใจมาจากไหน เห็นแต่ละคนไปทำธุรกิจมีแต่เจ๊ง เวลาคุยกันก็มีแต่ความรู้แบบผิดๆเก่าๆ ตรรกะแบบจับแพะชนแกะมั่วๆซั่วๆ คุณภาพคนในราชการไปทำเอกชนตำแหน่งล่างๆของเอกชนยังลำบากเลย

ถ้าเราไม่กล้าทำอย่าง เวียดนาม, อินโด ที่เอาข้าราชการส่วนเกินออก เอาเงินไปจ่ายดึงดูดคนเก่งๆเข้ามา ดันคนเก่งๆขึ้นไปตัดสินใจ ก็ไม่มีทางเปลี่ยนประเทศจริงๆจังๆหรอก