อันนี้พูดไปก็เหมือนประชดนะ แต่แบบพอมาลองสังเกตจริงๆ เอาทั้งปัจจุบันทั้งอดีตประเทศเราทุ่มเงินไปกับการอุดหนุนภาคการเกษตรไปไม่จบไม่สิ้นเหมือนกันนะ

อะไรขายไม่ได้ อะไรขายไม่ดี ประกันรายได้มั่ง นำเงินอุดหนุนมั่ง จัดทำตลาดมั่ง ส่งเสริมการค้ามั่ง คือทุ่มเงินให้ตลอด



ถ้าเอาแค่ยุคปัจจุบัน มะพร้าวราคาตก มะม่วงราคาตก ทุเรียนราคาตก ต้องจัดงบลงหาวิธีช่วยกันไป ล่าสุดหาวิธีอุดหนุนข้าวเปลือกกันอีก เพราะเกษตรกรอุตรดิตถ์ขู่ว่าถ้าไม่ช่วยเหลือจะปิดถนนสายเอเชียประท้วง


คือไม่ส่งเสริมความรู้ให้หัดแปรรูป ขายของกันเอง หรือทำตลาดกันเองมั่งเหรอ นี่พวกพี่ๆแกเล่นปลูกกันไปเรื่อยไม่สนดินฟ้าอากาศ น้ำท่วมต้นตายก็ต้องให้เงินอีก แล้วไม่สนของล้นตลาดอะไรด้วย พอขายอะไรไม่ได้ขึ้นมาก็ให้รัฐอุ้ม ผมว่ามันไม่มีทางดีขึ้นได้อะถ้าทำแบบนี้ ผมดูเห็นแก่ตัวไปปะครับ

เกษตรอำเภอ บ้านเรา แม่มเช้าชาม เย็นชาม

ก็จริงนะ ไม่ยอมปล่อยไปตามระบบ เกษตรกรบ้านเราอะไรขายได้ราคาก็แห่ปลูกกันจนราคารกบ้าง จีนมาแย่งทำบ้าง

บ้านผมก็เป็น 5555 ทุเรียนราคาดีปลูกแม่งทั้งจังหวัด ทั้งอำเภอ พอขายไม่ดีส่งออกไม่ได้ก็ตายกันหมด

อีกมุมเกษตกรคือ มะพร้าวถูก ข้าวเหนียวถูก แต่ผมซื้อข้าวเหนียวมูนโลละ 160

ผมอาจจะรู้สึกไปเองนะ

แต่ผมรู้สึกว่า เกษตรกรส่วนใหญ่ ไม่ค่อยมีความรู้

คนมีความรู้ หรือ ที่ประสบความสำเร็จจริงๆ ก็มีแต่เท่าที่รับรู้ได้คือกระบวนการคิดจะต่างกันมาก

หรืออย่างที่ผมคิดในแง่ร้ายๆเลยนะ

ถ้าเกษตรกรมีความรู้เยอะๆ กลายเป็นมีซัก 30-40% ของเกษตรกรถือว่ามีฐานะเลี้ยงตัวเอง มีพื้นฐานชีวิตดี

มันจะกระทบต่อนายทุนบางกลุ่มรึเปล่า จะทำให้สัดส่วนรายได้ของเค้าลดลงรึเปล่า

หรือทำให้เกิดผลกระทบต่อภาคใดภาคหนึ่งที่ คนมีความรู้เยอะขึ้น ฉลาดขึ้นรึเปล่า เพราะเมื่อมีเงิน ฐานะดีขึ้น มันจะทำให้เข้าถึงการศึกษาในเรื่องต่างๆมากขึ้น

เข้าใจโครงสร้างของระบบต่างๆมากขึ้น แล้วมันจะกระทบอะไรรึเปล่า ???

มันคือช่องทางใหญ่ที่ทุจริตได้ง่าย หาตัวจับยาก เอื้อนายทุนอีกครบเซ็ตเลย

หน้าสวนกับหน้าร้าน สวนทางกันจัดๆ
ราคาปุ๋ย+ต้นทุนก็แพงชิบหาย

บ้านผมปลูกลำไยกับมะม่วงไม่เห็นมีใครมาอุ้มสักคน
ตอนคนอื่นปลูกข้าวโพดกันโครมๆ ผมก็เอากระหล่ำมาปลูกให้ฉีกออกไป ก็ไม่เห็นมีใครมาช่วยเหลือสักคน

มันทำอะไรไม่ได้หรอกก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าจิตสำนึกของคนในวงการนี้มันยังเป็นแบบนี้

ไม่อุ้มก็ได้แต่พอ ซพ บทก หรือกลุ่มอื่นๆ ได้ไปทำ ก็หาว่าเอื้อนายทุนอีก

ครอบครัวของปัญญาชนทุกคนเกือบ100%เป็นเกษตรกรมาก่อนครับ
ไม่เคยลืมกำพืดตัวเองครับ แม้เราจะไม่ได้เป็นเกษตรกรก็ตาม

จากที่ผมเห็นมาแบบคร่าวๆ
1. ผมรู้สึกว่าคนต่างจังหวัดค่อนข้างซื่อๆ ขาดความรู้ และยิ่งขาดความพลิกแพลง
2. ราคาออกจากสวนโคตรถูก แต่ถึงมือผู้บริโภคโคตรแพง

คะแนนเสียงเค้าทั้งนั้น
คนในภาคการเกษตรมันเยอะมาก เกษตรกรในประเทศเราเอาที่ขึ้นทะเบียนก็สิบล้านจากประชากรเจ็ดสิบล้าน แปลว่าในทุกคนไทย 7 คนจะมีเกษตรกร 1 คนอะคิดดูว่าเยอะขนาดไหน
แล้วเลี้ยงด้วยเงินมันง่าย เห็นภาพชัด สมมติข้าวเกวียนละ 9000 ประกันได้ 15000 แน่ๆ ขนาดขายเสียงแค่พันเดียวยังซื้อได้เลย นี่ได้ตั้งหกพันทำไมจะไม่เอาล่ะ
นี่ยังไม่นับเรื่องทุจริตหรือทริคอะไรระหว่างทางในการประกันราคาอีก เข้ากระเป๋านายทุนพรรคทั้งนั้น
เพราะงั้นไม่ต้องงงที่พื้นที่เกษตร น้อยมากๆที่ส้มจะได้เป็นสส. เงินก็ไม่แจก ราคาก็ไม่ประกัน หรือถ้าประกันก็ดันอิงตามเหตุตามผลจริงๆมีมาคำนวนให้ดูว่าทำไม 12000 เป็นไปได้ แต่พรรคอื่นกูไม่สนไม่อิงตัวเลขอะไรทั้งนั้นแหละ มันก็เลยให้มากกว่าได้ไงแล้วค่อยไปหาวิธีเอาให้ได้ทีหลัง ตรงอื่นเสียหายช่างแม่ง
แล้วเลี้ยงพวกนี้ไว้เยอะๆ สุดท้ายเวลาเลือกตั้งก็ 1 คะแนนเท่าปัญญาชนรู้ดีรู้ชอบในเมืองอะ

เขาตั้งใจ เชื่อเหอะว่าชนชาติเราพัฒนาได้ แต่เขาจงใจให้พัฒนาไว้แค่นี้ ถ้ามากกว่านี้เขาจะเสียผลประโยชน์

มันมีหลายประเด็น

1.ข้าราชการทำงานด้านเกษตรเยอะมาก แต่ทำไม research ใหม่ๆไม่มี แล้วเค้าทำงานผลักดันเกษตรกรด้านไหนกัน

2.เกษตรกรส่วนใหญ่ดิ้นรนเอง สายพันธุ์ใหม่ๆที่เกิดขึ้นคือเกษตรทำเอง ทดลองเอง พัฒนาปรับปรุงสายพันธุ์กันเอง

3.ตลาดอันนี้สำคัญ เกษตรที่มีตังหน่อย เค้าก็ทำตลาดด้วยตัวเอง หวังพึ่งภาครัฐ มีแค่ช่วยซื้อ ซึ่งเป็นการแก้ไขเฉพาะหน้าในแต่ละฤดูกาล

4.ต้นทุนสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ราคาเท่าเดิม พ่อค้าคนกลาง นักธุรกิจด้านการเกษตรรวยเหมือนเดิม เพราะรัฐไม่เคยแตะที่ต้นตอเลย มีแต่เอาเงินภาษีไปอุดหนุนเพื่อหวังใช้เป็นคะแนนเสียงให้กับพรรคตนเอง