แฟนสมัยมหาลัยครับ เหมือนจะมีเซนส์ทางนี้ ชอบได้ยินเสียงคนเรียกบ่อยๆเวลาเขาอยู่คนเดียว
แต่เป็นเสียงของคนรู้จัก ทั้งเพื่อน ทั้งญาติ บางทีอาบน้ำแล้วมีเสียงเพื่อนเรียกเขาก็เดินออกมาไม่เจอใคร
แต่ที่พีคๆก็มี แล้วดันเปนวันที่เรานอนด้วยกันสองคน ผมหลับไปแล้วจู่ๆก็สะดุ้งตื่นเพราะเขาหัวเราะครับ
หัวเราะเอิ้กอ้ากทั้งที่หลับตาอยู่นั่นแหละครับ
ผมต้องสะกิดเรียกเขา เขาก็งัวเงียตื่นขึ้นมา ในห้องมันมืดหมด
แล้วเขาก็ถามผมว่า "ใครยืนอยู่ตรงประตูน่ะ" ผมนี่ขนหัวลุกเลยเพราะผมมองไม่เห็นอะไร
รีบกระโดดไปเปิดไฟสว่างโร่
สรุปคืนนั้นเปิดไฟนอนทั้งคืนครับ

ตอนเด็กแล้วเชื่อว่าผีมีจริง เจอเยอะเลยครับ

แต่พอโตขึ้นแล้วเชื่อว่าผีไม่มีจริง หลังจากนั้นไม่เคยเจออีกเลย

ผมอ่านของท่านแล้วขนลุกที่สุด เพราะเมื่อก่อนเคยคิดเรื่องแบบนี้อยู่บ้าง เวลานอนกับเพื่อนหรือนอนกับแฟน
ว่าถ้ากลางดึกแล้วอยู่ดีๆเขาพูด หรือทำอะไรแปลกๆขึ้นมา คงน่ากลัวมาก

แล้วของท่านคือ หัวเราะ แค่นี้ก็ขนลุกชิบหายแล้ว แถมยังบอกว่าใครยืนอยู่อีก
เป็นผมคงไม่ไหวอ่ะ ไม่อยู่ด้วยอีกแน่นอน

ปสก.ผม พอจะแชร์ดันเขียนยาว อ่านไม่รู้เรื่องผมเลยให้เอไอช่วยเรียบเรียงหน่อยแต่เนื้อเรื่องกับบรรยากาศประมาณนี้เลยครับ


ตอนผมเป็นทหารปี 67 หลังจากฝึกเสร็จผมถูกย้ายมาประจำการที่กรมที่หนึ่งในกรุงเทพฯ ด้วยความที่หน่วยผมคนน้อยมาก ห้องพัก (กราบ) เลยค่อนข้างเงียบ มีเตียงสองชั้นวางอยู่ไม่ถึง 10 เตียง

วันนั้นช่วงพักเที่ยง ปกติผมจะออกไปหาไรกินนอกบก. แต่วันนั้นง่วงและเพลียมาก เลยชวนเพื่อนผมคนหนึ่งไปนั่งเล่นที่กราบ พอถึงที่พัก นั่งเล่นไปสักพัก ผมล้มตัวลงนอนที่เตียงชั้นล่าง ส่วนเพื่อนก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่เตียงข้างๆ ในขณะที่กำลังเคลิ้มๆ ผมก็ได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากเตียงชั้นบน ฟังจากเสียงแล้ว เหมือนจะเป็นพวกรุ่นพี่ในหน่วยคุยเล่นกัน 3 คน ผมเลยไม่ได้สนใจอะไร เลยแกล้งทำเป็นหลับ

สักพักผมรู้สึกเหมือนพวกเขากำลังชะโงกหน้าลงมามองผมที่นอนอยู่ แล้วก็มีเสียงกระซุบกระซิบข้างหูกันว่า “เฮ้ย มึงดูมันดิ แกล้งทำเป็นหลับว่ะ” ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักกัน ผมก็นึกเขม่นในใจและแกล้งนอนนิ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อ

จู่ๆ ผมก็นึกขึ้นได้เฮ้ยแม่งแปลกๆละ ได้สติเลยสะดุ้งตื่น ผมเลยรีบลุกขึ้นไปเช็กที่เตียงชั้นบนทันที... ปรากฏว่า ว่าง ไม่มีใครอยู่ ผมก็รีบหันไปถามเพื่อนที่นอนข้างๆ เห้ยมึงข้างบนไม่มีใครอยู่ใช่ป่ะ เพื่อนผมมันก็บอก "ไม่มี" ตั้งแต่เข้ามามึงก็งีบหลับไป 10 นาทีได้เนี่ย มีกูอยู่คนเดียวเนี่ยแหละ”

ผมก็เลยเล่าให้มันฟังไปขนลุกไป

ทุกวันนี้ผมไม่เชื่อเรื่องนี้นะครับ แต่ประสบการณ์ตรงช่วงวัยมัธยมกับตัวเองและคนในครอบครัว เคยเจอ

ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลเอกชน ในห้องน้ำมีเสียงน้ำกระทบพื้น เหมือนมีคนอาบน้ำ

เปิดเข้าไปดูก็ไม่มีอะไร พอกลับมานอนที่เตียง ก็ดังอีกเหมือนเดิมครับ

ปล.ไม่กลัวผี ไม่เชื่อเรื่องผี แม้จะเคยเห็น

ไปทำงาน ตจว. ระเบียงรร.เป็นแบบกันนกเข้ามา แบบเข้าไม่ได้แน่ๆ กลางคืนผมได้ยินเสียงกระพือปีกของนกที่ระเบียง ก็ไม่อะไร อาจเป็นพยายามจะเข้า เสียงมาอีกก ก็ไปเปิดม่านดูก็ไม่มีอะไร ทุกครั้งที่ลุกไปดูมันเงียบตลอด

แต่ทีนี้จะนอน เพราะต้องตื่นทำงาน ทีนี้เสียงแม่งเข้ามาในห้อง แต่เสียงมันวิ่งไปมาระหว่างหน้าต่างกับทีวีปลายเตียง ทั้งคืน ไม่ได้นอน ละผมเป็นคนหลับง่าย เสียงเชี่ยนี้มาตลอดจนหลับไม่ได้ยันฟ้าจะสว่างแล้วเสียงก็หายไป อย่างเซ็ง คนจะนอนโว้ยยย แรกๆก็กลัวแหละ หลังๆไม่ไหวละ

จะว่านกก็เป็นไปไม่ได้ที่มันจะเข้ามาบินข้างใน เพราะก็ไม่เห็นตัวเลย แต่เสียงอยู่ข้างในห้องแน่ๆ

ยังมีอีกหลายเรื่องเลย 5555

ไปนอนพักโรงแรมที่นึงในกาญ แถวช่องเขาขาด

ตอนนอนก็หลับแบบสลึมสลือ รู้สึกว่าได้ยินเสียงเด็กมากกว่า1คน วิ่งรอบๆเตียง เสียงหัวเราะคิกคัก วิ่งไปมาตึกตักๆ ก็พยายามข่มตาไม่ให้มอง

สักพักก็แอบสงสัย มองไปที่กระจกด้านทะแยงมุมปลายเตียง ก็ไม่เหนอะไร แต่แปลกตรง เรานอนหงาย

แต่ทำไมมองเห็นกระจกได้เต็มใบ สักพักเหมือนตัวลอยอยู่ด้านบน แล้วเห็นทั้งรอบห้องเลย แถมเห็นตัวเองด้วย เหมือนหลุดออกจากร่าง

สักพักก็กลับลงมารู้สึกตัว โคตรหลอน จากไม่เคยเชื่ออะไรเลยก็เลยเริ่มเชื่อว่าอาจจะมีสิ่งที่เราไม่รู้บางอย่าง

ไปบ้านญาติที่นครนายก ตอนนั้นนั่งดูทีวีกันอยู่หลายคน หลังทีวีเป็นหน้าต่าง 2 บาน ทีวีอยู่ตรงกลาง ดูละครไปเรื่อยๆ เราก็สังเกตว่ามีผู้ชายเดินผ่านหน้าต่างทางขวาไปและเดินไปโผล่หน้าต่างฝั่งซ้าย เราก็ไม่ได้เอะใจ เห็นแค่ข่วงไหล่และหัว ซักพักเห็นเค้าเดินกลับจากฝั่งซ้ายไปฝั่งขวา เราก็งง ใครวะมาเดินข้างบ้าน ไม่รู้จัก พอดีน้องร้องไห้เลยได้สติและไปดูน้อง ปรากฎว่าน้องชี้ไปที่หน้าต่าง เราก็ตกใจ ตอนแรกไม่ได้คิดิะไรนะเพราะน้องอาจเห็นคนแปลกหน้าเหมือนกัน แต่พอมาคิดอีกที ขนนี่ลุกไปทั้งตัวเลย ลืมไปว่าตัวเองอยู่บนชั้น2 (บ้านยกสูงแบบต่างจังหวัด) เท่านั้นแหละ วงแตก เลิกดูทีวีแล้วพากันไปเดินลงจากบ้านไปหาพวกผู้ใหญ่ที่เค้านั่งคุยกันอยู่ข้างล่าง

บางคนอาจจะหาว่าผมตาฝาด แต่น้องผมก็เห็นนะครับ ลักษณะเดียวกันเลย แต่น้องผมหนักกว่าหน่อยตรงเห็นว่าหน้าเค้าเละๆ แต่ผมเห็นเป็นหน้าคนปกติ

เคยเจอกับตัวเองสมัยวันที่บวช ต้องไปนอนวัดเตรียมตัวเข้าพิธี

คึนก่อนบวช เที่ยงคืนตรง มีเสียงลากบาตรพระ จากห้องข้างๆ ค่อยๆลาก เสียงลากแทบขาดใจ แล้วมาหยุดอยู่หน้าห้อง

ตอนนั้นหลอนจัดเปิดไฟในห้อง พอเปิดเสร็จนั่งตั้งสติซักพัก หันไปโต๊ะหมู่บูชาในห้องที่นอน ข้างโต๊ะหมู่มีหมอนไทย แบบทรงสี่เหลี่ยมกระบอกตั้งทับกันอยู่ 4 ใบ ทันใดนั้น บนบนก็ตกลงมาข้างๆ แล้วอีใบที่2-3มันก็ลอยมาตั้งกับใบแรกที่ตกเป็นแถวใหม่

กลั้นใจนั่งในห้องยันสว่างแล้วก็ไปเข้าพิธีบวช อดทนสุดๆวันนั้น

ได้ยินเสียงเหมือนผู้หญิงพูดว่า "นา" คืนสงกรานต์ตอนหลับอยู่จนตื่น

แว่บแรกก็นึกว่าแมลงเข้าห้องบินข้างหู ซักพักเหล่าเด็กแว้น 3 คันขับมารวมตัวส่งเพื่อนแถวบ้านที่อยู่ใกล้บ้านผมดังลั่นซอย

ไม่รู้บังเอิญไปมั้ย อาจคิดไปเองก็ได้ว่าเหมือนมีอะไรมาเตือน เพราะวันก่อนผมก็โดน ค. ที่ไหนไม่รู้มาขโมยพัสดุที่อยู่ในบ้านนี่แหล่ะครับ

เคยเจอไรแปลกๆ2_3ครั้ง​ แต่มีที่คิดว่าจะๆตอนช่วง6_7ปีที่แล้ว​ วันนั้นเล่นบอลหญ้าเทียมเสร็จ​ ก็ตั้งวงดื่มกันต่อที่สนาม​ เล่นเสร็จ3ทุ่ม​ นั่งดื่มสักพักราวสี่ทุ่ม​กว่า ตรงที่ผมนั่งมันติดกับสนามพอดี​ อยู่ๆได้ยินเสียง​ กึ้ง..เบาๆ​ หันไปดูคือลูกบอลกลิ้งจากการกระแทกประตูเหล็กทางเข้าสนามบอล​ แต่ตอนนั้นคือในสนามทั้ง2สนามไม่มีใครเล่นและปิดไฟปิดประตูนานแล้ว​ เพราะวันนั้นไม่มีทีมมาเล่นต่อจากพวกผม​ แล้วบอลมันแบบอารมณ์​คนแปบอลมาส่งแบบเบาๆอะ​ ตอนแรกคิดว่าหมารึป่าววะ​ แต่พยามมองในสนามก็ไม่เห็นมีอะไรสักอย่าง​ คือมันมืดแต่ก็พอเห็นลางๆ​ จะว่าลมก็ไม่ได้มีลมแรงอะไรที่พอจะพัดลูกบอลมาได้ขนาดนั้น​ หันไปถามพี่ข้างๆอีกคนเห็นเหมือนกัน​ สรุปเห็นกัน2คน ตอนแรกกะจะไปเปิดประตู​ดู​ แต่คิดอีกทีไม่เสี่ยงดีกว่า​ เผื่อเจอขึ้นมาคงได้หลอนหนักกว่านี้​ 555

สมัยเรียนอยู่ปี 4 ช่วงปิดเทอม ผมคิดว่าอยากบวชให้พ่อแม่ก่อนจะเริ่มทำงาน ก่อนบวชพระอาจารย์บอกให้ไปนอนวัดก่อนเพื่อเตรียมตัว 1 อาทิตย์ วัดที่บวชเป็นวัดป่าที่ป้าผมศรัทธา เพราะพระอาจารย์เค้าเก่งเรื่องวิปัสนากรรมฐาน พอไปถึงก็มีพระพี่เลี้ยงมาจัดแจงบอกกฎนู่นนี่นั่นให้ และก็เดินไปส่งที่กุฏิที่จะใช้นอนตั้งแต่ตอนนี้ยันสึก

ตอนแรกก็ไม่ได้เอะใจอะไร ประเด็นมันเริ่มตอนจะเดินไปที่กุฏินี่แหละ กุฏิหลังอื่นคือเป็นกุฏิทำใหม่หมด มีกุฏิผมกุฏิเดียวที่ยังเป็นไม้ทั้งหลัง และอยู่ลึกสุด ข้างหลังคือป่าล้วน ๆ ตอนเดินพระพี่เลี้ยงก็เริ่มเล่าว่าป่าหลังกุฏิหนะเคยมีคนมา ฆตต. ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะส่วนตัวไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินเรื่องนี้อยู่ดี ๆ ขนก็ลุกแปลก ๆ แบบลุกซู่ทั้งตัว คืนนั้นทั้งคืนถึงกับต้องเปิดไฟนอน แต่ก็ผ่านไป 1 อาทิตย์แบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็เลยคิดว่าน่าจะโดนพระพี่เลี้ยงแกล้งให้กลัว

จนเรื่องมันมาเกิดหลังจากบวชมาได้สัก 3-4 วันนี่แหละ วันนั้นก่อนนอนผมก็นั่งวิปัสนากรรมฐานเป็นปกติ ด้วยความที่กุฏิมันเป็นไม้ทั้งหลัง อยู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงพื้นไม้มันดังเป็นจังหวะการเดินช้า ๆ แบบชัดมาก ๆ จากด้านหลังแล้วมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าผม จังหวะนั้นคือสติสมาธิยุบหนอพองหนอคือไม่เหลือแล้ว คิดในใจอย่างเดียวคือ กูจะลืมตาดีไหมวะ ตั้งสติอยู่ประมาณ 5 นาทีก่อนจะตัดสินใจลืมตา สรุปคือไม่เจออะไร แต่ขนผมลุกซู่เลย คืนนั้นทั้งคืนเปิดไฟและก็แทบไม่ได้นอนเลย จนได้ยินเสียงระฆังตอนประมาณตี 5 ให้เตรียมตัวทำวัตรและไปเดินบิณฑบาต ผมก็รีบแต่งตัวแล้วก็เดินออกจากกุฏิไป ตั้งแต่ก่อนบวชจนวันนี้ตอนที่ผมเดินจากกุฏิไปอุโบสถไม่เคยโดนหมาเห่าเลย มีวันนี้เป็นวันแรกนี่แหละที่เห่าและก็เดินตามมา จนเดินมาถึงอุโบสถพระอาจารย์เห็น เค้าก็พูดว่า "ไปซะ" ตอนแรกผมก็นึกว่าเค้าไล่หมาให้

จนมาถึงตอนสอบอารมณ์ช่วงเย็น พระอาจารย์จะเริ่มถามว่าวิปัสนากรรมฐานเป็นยังไงบ้าง ติดขัดตรงไหนไหม และก็สอนตามปกติ และประโยคสุดท้ายก่อนผมจะกลับ แกก็ทักว่า "ไม่ต้องกลัวนะ เค้าแค่มาขอส่วนบุญ หลังจากวิปัสนากรรมฐานเสร็จ ก่อนนอนก็สวดแผ่เมตตาด้วยหละ" พอได้ยินผมก็ถามว่าทำไมพระอาจารย์รู้ แกก็บอกว่า "ก็เห็นเดินตามตั้งแต่ตอนทำวัตรเช้าละ" พอได้ยินผมเลยขอนอนที่กุฏิพระอาจารย์ทันที แต่แกก็ไม่อนุญาตและบอกให้นั่งวิปัสนากรรมฐานที่นี่แหละ เสร็จแล้วก็สวดแผ่เมตตาแล้วค่อยกลับกุฏิ พอทำเสร็จแกก็กำชับว่าทำทุกวันนะ แล้วก็ปวารณาไปถึงเค้าด้วย แล้วเดี๋ยวก็จะดีเอง สุดท้ายคืนนั้นก็ตามสเตปครับ เปิดไฟนอนทั้งคืน แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ยินเสียงเดินอีกเลย จนผมสึกและกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่หลักวิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้อีกเลย ถือว่าเป็นเหตุการณ์แรกและเหตุการณ์เดียวที่จำมาจนถึงวันนี้ เล่าให้ใครฟังกี่ครั้งก็ขนลุกทุกครั้ง

ปล. จริงๆมีเหตุการณ์ต่อเนื่องอีก 2 เหตุการณ์นะ แต่กลัวมันยาวเกินไป

หลอนไม๊สำหรับผมคงไม่
แต่หาคำอธิบายได้ไม๊ ทุกวันนี้ผมยังตอบตัวเองไม่ได้


เรื่องคือ ผมขี่มอไซค์ไปเซเว่น ละเจอพี่ที่สนิทคนนึง ตอนเด็กๆชอบแกล้งผมบ่อยๆ ละแกสนิทกับพ่อ-แม่ผม
จำได้แม่น เวลาประมาณบ่ายๆ แดดจ้าๆ ผมขี่ไปเค้าขี่กลับ ด้วยคลิกสีดำ/แดง คันเดิมของเค้า
เค้าก็ยิ้มให้ผมปกติเหมือนทุกครั้ง ผมก็พยักหน้าตอบ ละก็ผ่านไป
วันรุ่งขึ้น แม่เค้าเดินมาบ้านผม บอกผมว่าให้ฝากบอกพ่อ/แม่ผมด้วยนะว่าพี่เค้าตายแล้ว

ผมก็งงจะตายได้ไง ผมยังขี่รถสวนกันอยู่เลย
แกบอกว่าพี่เค้าเป็นมะเร็งลำไส้ นอน รพ.มาเกือบเดือนแล้ว ตายที่รพ. ไม่ได้กลับมาบ้านเลย

ผมก็งงๆปนอึ้ง

คือผมไม่ใช่คนกลัวผีอ่ะ แต่เรื่องนี้ผมหาคำอธิบายไม่ได้จริงๆ
ผมเห็นด้วยตาเนื้อ กลางวันแสกๆ และสติผม100%

จริง ๆ แล้วมีหลายเรื่องเลยครับที่เคยเล่าใน SS

เรื่องแรก เรื่องกลิ่นของปู่กับย่าตอนท่านเสีย ตอนผมเด็ก ๆ

เรื่องที่2 เรื่องกึ่งฝันกึ่งจริงว่าลุงแก่ ๆ ใส่เสื้อม่อฮ่อมมาเตือนเหตุ ตอนไปค่ายอาสาบนดอย ผมรอดตายหวุดหวิด

เรื่องที่3นี่ อาจจะยังไม่เคยเล่า เพราะไม่ได้เจอกับตัว คือน้องเล่าให้ฟังอีกที แต่มีผมในสมการของเรื่องด้วย เรื่องมันเริ่มจาก ผมทำงานใช้ทุนตอนช่วงจบใหม่ ๆ 20กว่าปีก่อน ก็จะได้ไปทำงานแถวโรงบาลที่อยู่ชายแดนแห่งหนึ่ง ผมได้บ้านพักที่อยู่ใกล้ ๆ กับห้องเก็บศพชั่วคราว คือมองจากหน้าต่างห้องไป บางทีก็เห็นศพที่เขาเอามาวางไว้รอญาตินอนอยู่ตรงนั้นก็มี ผมเลยเอาผ้าม่านปิดไว้ตลอด ส่วนด้านหลังบ้านพัก ก็มีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง บรรยากาศร่มรื่นมืดครึ้มดี ผมก็อยู่อย่างปกติสุขมา4ปี จนย้ายออก น้องผู้ชายที่มาทำงานต่อจากผมก็มารับช่วงบ้านพักหลังนั้นไป แต่กลับอยู่ไม่ได้ เพราะเจอเงาผู้หญิงใส่สไบ มายืนปลายเตียงทุกคืน บางวันก็หนัก มีลากน้องมันลงเตียงก็มี มันก็ถามพี่อยู่4ปี พี่ไม่เจออะไรเลยเหรอ ผมก็งงๆ ไม่เคยเจออะไรเลย กินอิ่มนอนหลับมาตลอด สุดท้าย น้องมันนิมนต์พระมาทำบุญใหญ่ เรื่องก็ค่อยเงียบไป

ที่เดียวกัน คนนึงเจอ คนนึงไม่เจอ ก็แปลกดีนะครับ