ก่อนสงกรานต์ระหว่างอยู่ออฟฟิศดึกๆ ตอนนั้นมีคนอยู่ในห้อง 4 คน A B C D
ก่อนที่พี่ A จะกลับ ได้บอกทุกคนในห้องว่าขนมตัวอย่างที่ขอจากซัพในถุงนี้(มีขนมประมาณ 10 ชนิด) เอากลับไปกินหน่อยนะ เอาไปเลย เพราะเดี๋ยวกลับจากหยุดยาวเขาต้องให้ทิ้งอยู่ดี จากนั้นทุกคนเลยเดินมาชิม เทสๆรสชาติว่าอันไหนอร่อย

สักพักก่อนเราจะกลับบ้าน เราเลยเลือกเอาช็อคโกแลตกลับ 2 ซอง และปล่อยให้ C กับ D นั่งทำงานต่อและจัดการกับขนมที่เหลือกันเอง

จนหลังหยุดยาวก็ไม่มีใครพูดถึงขนมตัวอย่างถุงนั้นจนกระทั่งวันนี้ อยู่ๆพี่ที่เป็นคนนำเข้าตัวอย่าง ก็เดินวกวนหาตัวอย่างของแก และบ่นอยู่พักใหญ่ ทุกคนที่ไม่ได้อยู่ในคืนนั้นรวมทั้งพี่หัวหน้าก็ถามว่ามันจะไปไหน หรือป้าแม่บ้านเขาเอาทิ้งไปแล้วมั้ง เรานั่งฟังจนจับใจความได้ เลยกำลังจะหันไปเล่าให้ทุกคนฟัง แต่ยังไม่ทันจะหันไปเลยเอะใจได้ว่า พี่ A ก็นั่งอยู่ตรงนั้นหนิ(เรานั่งหันหลังให้เขา) ทำไมไม่บอกคนอื่นไปว่าตัวเองบอกให้น้องๆเอาไปกินแล้ว เพราะเดี๋ยวต้องทิ้งอยู่ดี (เราเลยคิดไปเองว่าพี่ A ไม่กล้าบอกเพราะกลัวความผิดหรือเปล่า) จังหวะนั้นพี่ C ที่นั่งอยู่ข้างๆเรา ก็หันไปคุยกับพี่ที่ตามหาของว่า “ถุงนั้นป่ะเหมือนเคยเห็นอยู่นะ” แค่นั้น(เราก็คิดไปอีกว่าทำไมพี่เขาไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด หรือตั้งใจปกปิดเพราะกลัวโดนว่าหรือเปล่า)

จังหวะนั้นเราทำตัวไม่ถูกว่าควรพูดไหม และทุกคนที่อยู่ในคืนนั้นคิดไรกันอยู่ทำไมไม่พูด และไม่รู้ว่าถุงนั้นอยู่ไหน เราเลยนั่งเงียบทำงานต่อ สักพักใหญ่พี่ A เดินเข้ามาในออฟฟิศ เราถึงเพิ่งรู้ว่าแกไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ที่พี่อีกคนกำลังตามหาของเล๊ย

เราเลยไลน์ไปบอกแกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นว่าเขาตามหาของกัน แต่เราไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในคืนนั้น ทิ้งของไปแล้วหรือเอาไว้ไหน พร้อมกับไลน์ไปถามพี่ D ว่าตัวอย่างขนมถุงนั้นอยู่ที่ไหน แกเลยบอกไปว่าอยู่ในลิ้นชักโต๊ะแกนี่แหละ เราเลยบ่นไปว่าทำไมพี่ไม่บอกทุกคนตั้งแต่แรก (C, D รู้ว่าพี่ A ไม่ได้นั่งอยู่ในออฟฟิศแต่แรก และทั้งสองคนก็อยู่ในเหตุการณ์ที่เขากำลังตามหาของ แต่กลับไม่มีใครเล่า)

สักพักพี่ A เลยบอกทุกคนว่าอ่อให้น้องๆแบ่งกันไปกิน เพราะเดี๋ยวก็ทิ้งอยู่ดีด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดนิดๆ
(ตอนนั้นหัวหน้าไม่อยู่) ภาพที่เราเห็นคือ เหมือนคน 3 คนกำลังนั่งปกปิดความผิด ทั้งๆที่เขาตามหากันตั้งนาน และกลัวคนในทีมและหัวหน้ามองว่ากลัวความผิด ซึ่งจริงๆแล้วที่เราไม่กล้าโพล่งออกไป เพราะกลัวเป็นการพูดว่าร้ายคนอื่น เพราะเราและ D เพิ่งทำงานที่นี่ได้ 2 เดือน และจริงๆขนมตัวอย่างพวกนี้เขาไม่ทิ้งกันจะเก็บไว้ยันซอง

หลังเลิกงาน เหลือคนอยู่ในห้องไม่กี่คน เรากำลังจะหันไปถามพี่ C ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ แกกลับขยิบตาให้เรา เหมือนอย่าเพิ่งพูดออกมา ให้คนอื่นกลับก่อน เลยทำให้เรายิ่งคิดว่าแกตั้งใจปกปิดแต่แรก

พรุ่งนี้เราตั้งใจจะเอาขนม ไปคืนใส่ถุงที่เก็บไว้ในลิ้นชัก แต่เราไม่รู้ว่าหลังจากนั้นควร ignore ไปเลยไหม หรือบอกพี่ที่นำเข้าตัวอย่างว่าอยู่ในลิ้นชักของ D

มันดูเป็นปัญหาเล็กๆแต่สถานการณ์ตอนนั้น มันทำตัวไม่ถูกและอึดอัดจริงๆ เพราะขนมไม่กี่ซองมันเป็นส่วนสำคัญของบริษัทเลย เพราะอาจทำการสั่งซื้อและนำเข้ามาขาย และมันจะเป็น topic ที่เจ้านายและพี่หัวหน้าถามขึ้นอีกเรื่อยๆแน่นอนว่า
หายไปได้ยังไง จังหวะนั้นคงกระอักกระอ่วนอีกรอบ และหากเขารู้ว่าให้น้องเอากลับไปแล้ว คือพูดยังไงก็เหมือน 3 คนนี้ตั้งใจปกปิด

พี่เค้ารับจบละ เราก็เอาซองมาคืนต่อหน้าเลยไม่ต้องแอบ แล้วก็ปล่อยผ่านไป แต่วันหลังพี่เค้าบอกอะไรก็ต้องเอะใจไว้ก่อนแหละ

ผมว่าขยิบตาไม่ให้พูดอ่ะดีแล้ว เพราะบางเรื่องพูดความจริง แต่มันอาจส่งผลระยะยาวในที่ทำงาน รอเจ้าตัวพูดเองดีกว่า เราแค่ต้องประเมินสถานการณ์และอย่าให้กลายเป็นแพะรับบาปไป

แต่เรื่องนี้มีคนเห็นแก่ตัว 1 ถ้วน