นั่งดูเกมเมื่อคืน พอเวลาซิตี้ได้บอล สนามมันดูกว๊างกว้าง ถ่ายบอลอะไรมันง่ายไปหมด

แต่พอน่อลได้บอล สนามมันดูแคบเหลือเกิน ไม่มีช่องให้จ่าย มองหาเพื่อนไม่เจอ


ผมว่าเนี่ยแหละจุดแตกต่าง ของระบบการเล่นสองทีมนี้ มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

ฟอร์มแบบนี้น่าจะรอดยาก แต่ยังไงก็คงต้องเชียร์กันต่อไป รอมา 22 ปีแล้ว สงสัยมีแวว ครบ 30 ปีเหมือนแฟนลิเวอร์พูล หรืออาจจะเกินกว่านั้น

ปีก 2 ข้าง ชิดเส้นเลย

แล้วครองบอลดีทั้งคู่ เวลาได้บอล ต้องมีตัวช่วยซ้อน

ช่วยทีมได้เยอะ

PSG ก็กว้างนะ เท่าที่ดูเกม UCL ปีนีั้ พอจ่ายกันแม่น ก็ยืนห่างๆ กันสบาย

2ข้อ

1 เพราะซิตี้มีตักเตะคอยทำลายระบบเยอะ เช่นแบนาโด้ หลังๆก้แชกี พอมัน1-1ผ่าน ก้ช่องโหว่บาน

2 ตอนน่อลบุกยังไม่รุ้ตำแหน่งวิ่งดีพอ ต่อเนื่องมาจากที่นักเตะใหม่เต็มทีม จูนระบบอันนี้ส่วนมากมันจะปีที่2 เหมือนที่เคยได้ยินคนพูดอะ นักเตะเป๊บเทพปีที่2 เพราะปีแรกมันต้องมาเรียนรุ้เรื่องครองบอลก่อน

ของน่อลมาใหม่8ตัว ก้ตามสภาพ

ปีกเลี้ยงกินตัว บางช็อต ดึงมา2-3

ปล. แต่โดกูเลี้ยง ก็มีให้เสียวๆอยู่แถวกลางสนามๆ มันจ่ายได้ไม่จ่าย เลี้ยง ยังดีได้ฟาล์ว มามีจังหวะ ที่กรรมการมึนๆไม่เป่าก็โดนโต้ได้เลย

เพราะว่าซิตี้มันเล่นบอลทั้งสนามครับ ด้านข้าง ตรงกลาง เล่นหมด แต่ไอ้น่อล มันไม่เล่นตรงกลางเลย พื้นที่ตรงกลางสนาม มันไม่เอาเลย เพราะต้ามันวางแทคติคกากๆ ตาขาว บอลออกได้แต่ซ้ายกับขวา

บอลที่เล่นกลางสนามไม่ได้ ยังไงก็ดูอึดอัด เพราะมันกว่าจะถ่ายจากซ้ายไปขวาได้ มันต้องคืนเซนเตอร์ก่อน

แล้วตรงนี้ ถ้ามีตัวมาดักแบคสองข้าง ที่จะเป็นต้วรับบอลจากเซนเตอร์ ก็คือจบ เหลือทางเดียวคือส่งคืนประตู

เมื่อวานมีโอเดการ์ดลงมารับบอล แต่แล้วไงต่อ ในเมื่อจริงๆหน้าที่ตรงนั้นควรจะเป็นของ ซูบี้ ซึ่งเมื่อก่อนน่อลมีปาเตย์ ที่จะพาบอลขึ้นมาให้ โอเดการ์ด แต่ทุกวันนี้ ซูบี้ไม่เอาอะไรแล้ว ได้บอลก็แปะกลับหลัง ไม่กล้าวิ่งมารับบอล

ตรงกลางสนามมันเลยโบ๋ไปเลย แล้วต่อให้น่อลออกถึงปีกได้ ปีกก็กาก เลี้ยงก็ไม่ผ่าน เสียบอลกลับให้ซิตี้อยู่ดี

สรุปคือมันมืดบอดไปหมด ส่งไปทางไหนก็เสีย นั่นแหล่ะครับ สภาพน่อลตอนนี้

จากต้นฤดูกาลที่กลางแน่นๆ ใครก็เจาะไม่ได้ ผ่านซูบี้ ไรซ์มา เจอกราเบรียล ซาลิบา ทุกวันนี้ ไม่รู้สองคนนั้นยืนยังไง แทงทีเดียวทะลุถึงหน้าบ้านอย่างเดียวเลย

ต้นเหตุมาจากไม่กล้าเล่นบอลตรงกลางนี่แหล่ะ พอไม่เล่นตรงนั้น ไอ้พวกกลางสนาม ก็ถ่างออกข้างไปรอรับบอลจากตรงนั้นกันหมด

ซึ่งซิตี้ เอาคนมายืนขวางตรงนั้นไว้ ก็จบแล้ว จะยกก็ไม่มีตัวยกข้ามแม่นๆ จะเล่นจังหวะเดียวก็ไม่กล้า กลัวเสียกลัวอะไร จะเลี้ยงฝ่ายิ่งหนัก

ตอนนี้มันเรื่องของความมั่นใจมากกว่าฝีเท้า ดูนัดที่แล้ว ซิตี้เจอ เชลซี ซิตี้ขึ้นมาขวาง 4 ตัวเหมือนกัน แต่ เซนเตอร์เชลซีกล้าแทงช่องกลางให้กับกลางที่มารับบอล เท่านั้นเอง

จากเพรสที่ดูเหมือนคิดมาดี เจอกระแทกบอลเข้าช่องตรงๆง่ายๆทีเดียว แม่งพังเลย เชลซีได้ขึ้นเกมง่ายๆ

แต่น่อลมันไม่ทำแบบนั้น เพราะมันไม่กล้าที่จะแทงช่องกลางให้เพื่อน + ไม่มีใครมารับบอล เมื่อวานราย่าเหวอแดกไปทีเดียว ทั้งเกมไม่ต่อบอลหน้าบ้านอีกเลย แต่ซิตี้ ดอนน่า เหวอแดกถึงเสียประตู แต่เค้าก็ยังเล่นหน้าบ้านเหมือนเดิม

มันต่างกันตรงนี้ครับ ความกล้าได้กล้าเสียของโค้ช ความให้อิสระกับนักเตะของโค้ช ความประสาทแดกของโค้ช

มันต่างกันตรงนี้ อีกคนเสียช่างแม่ง แพ้ไม่เป็นไร อีกคน แพ้ไม่ได้ เสียไม่ได้ ห้ามเสีย สุดท้ายเกร็ง ล่ก สั่น มั่ว จบที่ 0 คะแนน และน่าจะ 0 แชมป์ด้วยอีกปี

เอาสั้นๆคำเดียวคือ "อาเตต้ามันปอดแหก" ครับ

โรดรี้ ผมดูเมื่อคืน นิยามให้ว่า"น้อยแต่มาก" จริงๆ

ไม่ต้องโชว์อะไรพร่ำเพรื่อ แต่ยืนตำแหน่งโคตรดี เซนส์บอลก็โคตรดี เลือกเพลย์ถูกจังหวะไปหมด

พอมีคนคุมกลางดี ตอนตั้งเกมส์ เซนเตอร์ตรงกลางก็เหลือคูซานอฟตัวเดียวพอ อีก 2 คน นูเนซกับเกฮี ยืนถ่างออกข้าง

แล้วมี แบร์นาโด้ กับ โอไรลีย์ที่อินเวิร์ตเข้ากลาง ช่วยคุมกลางให้แน่นเข้าไปอีก แชร์กีเล่นเป็นตัวฟรีสบายๆเลย

(หันกลับมาดูทีมตัวเอง เวียร์ตแม่มวิ่งจนปอดโยก เกมส์รุกก็ต้องทำ เกมส์รับก็ต้องลงมาช่วย เพราะกลางสู้เค้าไม่ได้)

ด้านข้างมีปีกเร็วๆ ครองบอลดี รับผิดชอบริมเส้น หน้ามีฮาลันด์คอยตั๊นท์กับเซนเตอร์ คือแค่นี้ก็เหมือนครอบคลุมทั้งสนามละ

ตัวโอเวอร์โหลดด้านหน้าบีบเข้าในเพื่อเปิดที่ให้ปีกถ่างออกมาด้านข้าง เพื่อที่จะได้ดวล 1-1 สมัยบาเยิร์นแกก็ใช้แผนแบบนี้