กรรมตามสนองนั่นแหละ
เพราะวางโครงมาเพื่อให้ถือครองทรัพยากรแค่บางกลุ่ม ไม่กระจายคสามเจริญให้เท่าเทียม สุดท้ายแผลมันก็แตก เพราะไม่เคยแก้โครงสร้าง มาเพื่อครอบครองไม่ใช่มาเพื่อกระจายความเจริญ
ชาวบ้านอย่างเราก็ดูแลตัวเองตามบุญตามกรรมไป อนาคตไม่มีทางดีกว่านี้อยุ่แล้ว

ยุคก่อนที่โตได้ก็เพราะปัจจัยภายนอกแทบทั้งนั้น

หลังสงครามเย็นจบสถานการณ์การเมืองระหว่างประเทศมันคลี่คลายลงเยอะส่งผลให้เศรฐกิจโตอัตราการบริโภคก็สูงขึ้น

ญี่ปุ่นย้ายฐานการผลิตมาไทย เม็ดเงินการลงทุนมหาศาลและความช่วยเหลือในการพัฒนาสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานก็ตามมาด้วย เกิดการจ้างงาน เกิดซัพพลายเชนเกิดบริษัทเอกชนมากมายในยุคนี้

มายุคนี้กินบุญเก่าแบบเดิมไม่ได้แล้ว นิคมอุตสาหกรรมกับการท่องเที่ยวที่เมื่อก่อนเป็นตัวเรียกลมเรียกฝนในระบบเศรษฐกิจไทยปัจจุบันมีประเทศอื่นที่ทำได้ดีกว่า

นวัตกรรมอะไรก็ไม่มีขายเพราะเราเป็นชาติที่ไม่ให้ความสำคัญกับเรื่อง Research

การเมืองก็แย่รัฐไม่มีธรรมาภิบาลใครมันจะอยากเอาเงินมาลงทุนในประเทศที่หน่วยงานรัฐเรียกเก็บเงินใต้โต๊ะอยู่ตลอดเวลา

กลุ่มทุนใหญ่ก็เน้นสูบเงินในประเทศแล้วหอบเงินไปลงทุนในต่างประเทศที่มีอนาคตทางเศรษฐกิจที่ดีกว่า

ไม่เน้นเรื่องเศรษฐกิจครับ เน้นคนดีย์ได้ปกครองประเทศเป็นพอ

ทิ้งห่างด้วยนะ นายกบรูไนเหยียบหัวไอ้หนูเลย

รักชาติท่องไว้ เด็กเกิดน้อยมีแต่คนแก่ รับเด็กชาติอื่นมาก็ไม่ถูกใจพวกสลิ่มอีก

ไทยเหลือแค่นี้ไม่แปลกใจ แต่ประเทศอื่นก็ไม่น่าโตขนาดนั้นนะ นอกจากบรูไนอาเซียนมีปัญหาด้านพลังงานทุกประเทศแหละ

รักชาติพอแล้วอย่างอื่นช่างมันจั๊ฟ

รักษาสุขภาพให้ดีๆกัน ชีวิตหลังจากนี้ยังต้องเจออะไรอีกเยอะ ความสนุก ความบันเทิงกำลังถูกปลดปล่อย