ส่วนตัวผมเองก็ถือว่าวัยกลางคนแล้ว ก็เข้าใจโลกและไม่ค่อยจะว้าวหรือตกใจกับเรื่องที่มันเกินความคาดหมายเท่าไหร่ แต่สำหรับวันนี้ไม่ใช่เลย พ่อตาของผม ผู้ที่ผมนับถือเหมือนพ่อแท้ๆของผมคนนึง แกก็แก่มากแล้วนะ 70กว่าแล้ว แกมีนิสัยอยู่นิ่งไม่เป็น แม้จะสุขภาพไม่ดี ก็มักจะทำสวนปลูกต้นไม้ ตากแดดร้อนจัดๆอยู่เป็นประจำจนไม่สบายอยู่บ่อยครั้ง ผมนี่ไม่เข้าใจ ถามแกประจำว่า พ่ออยู่เฉยๆไม่ได้หรอ จะไปปลูกต้นไม้ทำไม ร้อนก็ร้อน ต้นไม้เต็มบ้านหมดแล้ว รดน้ำก็รอตอนเย็นก็ได้จะได้ไม่ร้อน แต่คำตอบที่ได้วันนี้ ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง และคงเปลี่ยนความรู้สึกรำคาญของผมไปตลอดกาล แกตอบว่า “วันนึงต้นไม้พวกนี้มันจะสูงใหญ่ ให้ร่มเงาในบ้าน ตอนที่พ่อไม่อยู่แล้ว ลูกๆจะได้คิดถึงพ่อเวลาเห็นต้นไม้พวกนี้” ซึ่งผมพูดไม่ออกเลย เป็นคำตอบที่ทำให้คนที่คิดว่าผ่านชีวิตบนโลกมาครึ่งคนแล้วอย่างผม ไม่เคยคิดถึงมาก่อน

ต้นไม้ของพ่อ..

แม่เมียผมปลูกต้นไม้เต็มบ้านครับ รกอย่างกะป่าซาฟารี งู ตะขาบ มาเพียบ ผมถามบอกปลูกทำไมเยอะแยะ

แกตอบว่าง จบ

ส่วนมาก ยังไม่ทันออกดอกเลย ตายก่อน ซื้อมาปลูกใหม่ อิหยังว้า

คมจัด กะมาเถียงเต็มที่ เผื่อแกตอบว่า กูว่าง กูชอบ ก็กะว่าจะสวนว่า ก็ทำตอนเย็นๆก็ได้ เจอคำตอบแบบนี้พูดไม่ออกเดินหนีมาเล่น SS ดีกว่า

พ่อผมอารมณ์ร้อนเวลาอยู่ใน กทม. แต่พอแกไปอยู่สวนนี้เป็นคนละคนเลย

เดินเล่นกับหมาในสวน เห็นต้นไม้เติบโต ทำกับข้าวกินในสวน เห็นผลไม้ออกผล เอามากิน แบ่งคนอื่น

ความสุข มันก็แค่นี้จริงๆนะ คหสต. เวลาอยู่บ้านในกทม. เปิดประตูรั้วหมู่บ้านมา บ้านติดคนโน้นคนนี้

พอไปอยู่ส่วน เปิดประตูบ้านมาที่ทั้งหมดเป็นของเรา ไม่แน่นติดกันแบบ กทม. มันรู้สึกดีจริงๆครับ

ผมผู้เป็นคนไม่เคยชอบต้นไม้มาตั้งแต่เด็ก
ไม่ชอบการปลุกต้นไม้

ทำไมคนแก่หลายคนชอบเรื่องการปลูกต้นไม้
คลุกกับดินจัง

ตอนนี้ผมอายุ 40 แล้ว ก็ยังไม่ชอบอยู่ดี
เดี๋ยวรอดูตอน 50 ผมจะมีความชอบเหมือนกันทั่วไปหรือเปล่า