คิดมากท่าน เดี๋ยวสอบติดก็ได้ไปแล้ว ช่างมันเถอะ

ผมอ่านแล้วนึกถึงตอนวัยหนุ่ม พวกเถนตรงแบบนี้แหละ มักไม่เข้าพวก แล้วพวกนั้นเวลามีเรื่องไร ปกป้องกันช่วยกันชิบหาย ในขณะเราที่ทำตามกฏหรือ ดูแลให้อย่างดี กลายเป็นเกะดำ มีปัญหาอะไรกลายเป็นโคตรโดดเดี่ยว ไม่มี คนเข้าข้าง

เป็นผมจะไม่อยู่ในที่แบบนี้ แต่ถ้ามองย้อนกลับไป ผมไม่เคยมองว่าตัวเองทำถูกหรือใครทำผิดนะ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม คนอื่นไม่เค้าอยู่กันได้แล้วช่วยกันกลมเกียว ถือว่ามันไม่ใช้ที่ของเรา ทุกวันนี้ ผ่านมาเป็น 10ปี แต่ผมมัก ย้อนกลับไปดูชีวิตคนพวกนั้นเสมอ ว่า เป็นไงบ้างประสบความสำเร็จในชีวิตไหม ก็ต้องบอกว่า ยังใช้ชีวิตดีกว่าผมอีก เลยเอาไว้เป็นแรงผลักดันว่า ต้องเหนือกว่าพวกนั้นให้ได้

เรื่องนี้จะซื่อตรงแบบไม่มีชั้นเชิงเลย คนปวดหัวคือเรานะ เข้าใจว่าเราไม่จำเป็นต้องรักษาความสัมพันธ์อะไรในที่ทำงาน แต่การทำงานแบบมีลูกน้องให้ได้ราบรื่นมันคือ soft skill อย่างนึง

เรื่องนี้คุณพลาดตรงที่ แทนที่คุณจะเลือกใช้วิธีตักเตือนปากเปล่าไปก่อน ดันแจ้ง ผจก ไปเลย ยิ่งถ้าเกิดคุณไม่รู้ว่า ผจก เป็นคนยังไงจะจัดการยังไง การเสี่ยงทำแบบนี้ไปจะทำให้เราจะกลายเป็นเรื่องเยอะและไม่มีใครอยากยุ่งแทน แถมน้องมันยังมองว่าที่กับผู้ช่วยทั้งเมาเละ ทั้งไม่ทำงาน(ในสายตาเขา) ผู้ช่วยยังไม่เห็นโดนอะไร กับเขาแค่หายไปจากร้านแค่นั้นเอง(ในความคิดเขา) เขาเลยไม่ได้มองคุณเป็นคนเคร่งกฎนะ แต่แค่เหมือนคนที่จู้จี้แบบไม่เข้าเรื่องแทน

อีกอย่างถ้าเกิดทั้งปีที่ทำงานกันมาพวกนี้ไม่มีปัญหา มามีปัญหาแค่ช่วงสงกรานต์ มันอาจจำเป็นต้องมองผ่าน เข้าใจว่านิสัยการทำงานเป็นแบบนั้น แต่เพราะเราต้องทำงานกับคนอื่น ถ้าคนในองค์กรไม่ได้คิดแบบเรา ถ้าเราไม่ลาออกก็ต้องปรับตัวตาม ไม่งั้นจะปวดหัวและเหนื่อยเปล่า

ถ้าอยากทำงานเป็นคนซื่อสัตย์ก็ต้องอยู่ในองค์กรที่คนส่วนใหญ่หรืออย่างน้อยหัวหน้าของเราก็คิดเหมือนกัน ไม่งั้นสิ่งที่ทำไปมีแต่เปล่าประโยชน์ แถมสร้างศัตรูแทน

ส่วนนึงเพราะท่านไปปล่อยเองแล้วทนำม่ได้ถ้าท่านเลือกจะเป็นจองท่านจะตึงจะเคร่งก็เต็มที่เลยน้องมันคงน้อยใจเมื่อวานอีกคนหนักกว่าดันำม่เปนไร