กันพลาครับ

การ์ดละกัน

parameter นี่มันจับต้องได้มาก ๆ เลยนะ มันแพงโดยวัตถุดิบของมันแน่นอนก่อนแล้ว พวกถั่วสายพันธุ์มีชื่อเสียงจากที่นั่น ผงมัทฉะเกรดสูงมากจากไร่ดังอะไรงี้ เป็นของเกรดสูงที่แพงมาตั้งแต่ต้นทาง คนที่เค้าคลุกคลีกับไอ้พวกนี้ก็พอเก็ตว่าเค้าเลือกของแพงมาใช้ ต้นทุนมันแพงก็ต้องบวกราคาแพงขึ้นไปตาม พอของมันต้องขายแพงก็ต้องหาโลเคชันที่แพงหน่อย แต่มีคนที่สามารถจ่ายราคาแพงเพื่อของกินได้ แล้วถึงเอาสตอรี่มาช่วยซัพพอร์ทเรื่องมูลค่าว่าที่มาที่ไปทำไมมันแพง ซึ่งมันก็แพงจริงๆ กับถ้วยเล็ก แต่จะบอกว่าแพงเกินคุณภาพมั้ย ผมว่าภาพรวมมันก็สมเหตุสมผลถ้าเค้าไม่ได้โกหกเรื่องคุณภาพวัตถุดิบ ไม่งั้นถ้าลงทุนขนาดนั้นเพื่อกำไรนิดเดียวอย่าไปทำซะดีกว่า 5555

แต่ไอ้เรื่องขนาดคุณยังเรียกไอติม ไม่เรียกเจลาโต้เนี่ย ผมว่าเอามาตัดสินอะไรไม่ได้เลยนะ คนไทยก็เรียกแทบทุกอย่างหน้าตางี้ว่าไอติมหมด ไม่ได้คุ้นชินกับคำว่าเจลาโต้ ตอนนี้มีหลายแบรนด์ที่เป็นเจลาโต้ แต่คนส่วนมากก็เรียกว่าไปกินไอติม เป็นธรรมชาติของบ้านเรานะผมว่า ไม่ใช่ตัวชี้วัดอะไรได้

ส่วนเจ๊ไฝเนี่ยก็คล้ายกัน มันแพงเพราะปูจริงๆ นะ ต้นทางปูคุณภาพนั้นปริมาณนั้นมันก็แพงมาก่อนแล้ว แค่ไอ้รอบ 4000 มันแพงกว่าปกติแล้วไม่บอกลูกค้าก่อน จำได้ว่าเคยเห็นคนบอกราคาปกติมันไม่ใช่ 4000 บนเมนูก็ได้บอกว่า 4000 เรื่องนี้เป็นเรื่องของการหมกเม็ดเพิ่มราคาไม่แจ้งมากกว่า

พวจับต้องไม่ได้นี่ต้องพวกแบรนด์แฟชั่นเลย หลายแบรนด์คุณภาพอาจจะดีขึ้นกว่าตลาดแหละ แต่ราคาที่เพิ่มขึ้นโคตรๆ มันก็ไม่ใช่แค่คุณภาพแล้ว แต่เป็นด้านแบรนดิ้งเน้น ๆ คนเชื่อในแบรนด์ สังคมเชื่อในแบรนด์ มันก็พาราคาไปไกล ผมว่า Supreme เป็นตัวอย่างนึงนะ ทำสินค้ามากมายมาขายแพงได้เพราะแบรนด์แข็งแรง

อันนี้มุมมองผมนะ

ฟิล์มกระจก และหลายคนก็ยอมจ่าย

เนื้อลายหินอ่อน ที่แม่งฉีดไขมันเอา ไม่ใช่เนื้อจริงๆ

ถึงกับตั้งมู้เลย นี่มันยิ่งกว่าเข้าถึงจิตวิญญาณแห่งเจลาโต้อีกนะ