ดูจากสภาพบ้านเมืองเราตอนนี้ แค่ลูกผมจบมาแล้วมีงานสุจริตทำก็น่าจะดีใจตายแล้วครับ
ส่วนแผนเกษียณคือก็บเงินรัวๆ ไม่สร้างหนี้เพิ่มแล้ว

ลูกตายก่อนก็เยอะนะเดี๋ยวนี้

ถ้าในสังคมรอบตัวมีแต่ความกังวลว่า
ลูกจะเลี้ยงตัวเองรอดไหม
จะต้องทำอย่างไรให้มีเงินพอดูแลเขาไปจนโต
บางคนลูกโตแล้วก็ยังไม่สามารถยืนด้วยตัวเองได้
พ่อแม่ก็ต้องคอย support ไปเรื่อยๆ
ให้ทุนไปทำธุรกิจ ไม่รอดก็กลับมาอยู่บ้าน

สุดท้ายคือไม่เคยหวังว่าาลูกหรือใครก็ตามจะมาเลี้ยงดูเรา
เพราะชีวิตคุ้นเคยกับการดูแลและสร้างตัวกันมาตั้งแต่เด็กจนแก่

แถมส่วนตัวต้องดูแลแม่ให้เงินทุกเดือนซื้อของทำบ้านดูแลทุกค่าใช้จ่าย

แต่ข้อดีคือไม่มีใครบอกว่าต้องทำอะไรเพราะไม่ได้พึ่งใคร

เบี้ยคนชรา 600 ต่อเดือน พอแล้วจั๊บ

ไม่คิดจะมีลูกอยู่ละ เพราะฉะนั้นก็ไม่ใช่แผนเกษียนของผมอยู่แล้ว

ถ้าผมมีลูกผมอยากเห็นเขาและครอบครัวของเขามีความสุข ดังนั้นตอนนี้ผมเลยไม่คิดจะมีเพราะตัวเองยังไม่ค่อยจัมีความสุขเท่าไหร่เลย

ถ้าแค่นั้นไม่จริงหรอกครับ รอคุณมีลูก แล้วแก่อยู่บ้านคนเดียว ญาติพี่น้องไม่มี ก่อนนะครับ เวลาจะบอกทุกอย่างเองแหละ

การอยู่คนเดียวไม่มีคนดูแลไม่มีสังคมมันน่ากลัวที่สุดแล้วในโลกนี้ ยิ่งมีโรคประจำตัวนะ เพราะคุณมีเวลามากพอที่จะซึมซับเอาทุกความรู้สึกตอนนั้นเข้าไปประมวลผลหมด

ผมยอมรับว่ามีลูกอยู่ในแผนเกษียณด้วย ถึงแม้ผมจะมีการวางแผนการเงินหลังเกษียณแล้วในระดับนึง เตรียมไว้ใช้ประมาณเดือนละอย่างน้อย 25,000 บาท แต่ไม่ได้จะพึ่งพาเค้าเป็นหลักอาจจะให้ออกค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเนท แบ่งเบาค่าใช้จ่ายเท่านั้น ในมุมมองของผม ผมส่งเสียเลี้ยงดู ให้การศึกษาที่ดี (ตอนนี้เรียนมัธยมอยู่โรงเรียนสาธิตชื่อดัง) มี facilities ที่ไม่ต้องไปซื้อแล้ว อย่างบ้านเดี่ยวใน กทม. มีสถานีรถไฟฟ้าอยู่หน้าหมู่บ้าน เดินทางสะดวกไม่ต้องไปซื้อคอนโดอยู่เลย และผมเก็บเงินใส่บัญชีเค้าก้อนนึง ให้สามารถลงทุนตอนเรียนจบได้ เช่นเล่นหุ้น ซื้อกองทุน ผมก็คิดว่าถ้าเค้ามีรายได้ หรือมีกำัลง เค้าก็น่าจะมีความคิดจะตอบแทนผมหรือป่าว หรือเค้าจะไม่ตอบแทนหรือดูแลผมเลย ผมว่าก็น่าจะไม่ใช่นะ อย่างที่ผมตอบแทนดูแลพ่อแม่ผมตามกำลังที่ผมมี ผมก็ทำให้ดูเป็นตัวอย่างว่า ปู่ย่า ดูแลพ่อมาอย่างดี พ่อก็ต้องดูแลท่านกลับ