อยากตื่นตัวแบบ ค่อม ชวนชื่น พูดจริงๆ สุดท้ายก็เป็นคนเดิม สันดานตัวเองเปลี่ยนยากจริงๆ

ผมเคยเจออดีตหัวหน้าคนล่าสุดของผมบ้างานมากๆ ทั้งๆที่ตัวเองไม่ใช่ชาวสวน ชาวไร่ เถ้าแก่ เจ้าของธุรกิจเลยนะ เป็นมนุษย์เงินเดือน ชีวิตเขาตื่นแต่เช้ามาทำงาน กว่าจะเลิกงานก็หัวค่ำ ภรรยาของเขาก็บ่นหลายรอบแล้วนะ ทั้งๆตัวเขาอายุ 48 ปีแล้ว ส่วนภรรยาเขา 46 ปี เสาร์ อาทิตย์ ก็มาทำงาน แม้แต่วันหยุดยาวนักขัตฤกษ์ ก็มาอีก ทั้งๆที่ตัวเขาเอง ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินแล้วนะ ภรรยาก็มีเงินอยู่แล้ว

ทำงานจนสนใจคนในบ้านน้อยเกินไปที่ภรรยาเขาเคยบ่น ถ้าไม่มีงานทำเขาจะเป็นกระวนกระวายอะ แม้จะบ่นว่า ทำไมงานพี่เยอะจัง เอางานพี่ไปทำไหม สุดท้ายพองานหมดก็ไปหางานอื่นมาเติมทำเพิ่ม ที่ไม่ใช่หน้าที่ตัวเอง หรือคนอื่นมอบหมายให้ต่อทั้งๆที่ไม่ใช่ผู้บังคับโดยตรงนะ หรือกระทั่งรุ่นพี่อีกแผนก

แต่ทำไมผมไปถึงจุดๆนั้นไม่ได้สักที ทำไปแปปเดียวขี้เกียจ ต่อให้วันนั้นร่างกายพักผ่อนเต็มที่ก็เถอะ ความขี้เกียจครอบงำ

ทั้งชีวิตมีแค่วันเดียวเอง ที่เข้าร่างทำงานจนแบบ ตื่นตัวตลอดเวลา เมื่อปลายปีที่แล้ว จากนั้นขี้เกียจอีกละ พอขี้เกียจมันทำให้ยกระดับการทำงานตัวเองไม่ได้ หรือไปสายอื่นเช่น อาชีพฟรีแลนซ์

ต่อให้ง่วง ปวดเมื่อยตามตัวไม่สบาย สมองสั่งให้ทำงาน

มีแต่จุดเปลี่ยนให้ฉุกคิดว่าขยันไม่ทำให้รวยหัดขี้เกียจให้ฉลาดมองอะไรสำคัญๆบ้าง

ผมไม่เคยเห็นคนขี้เกียจแล้วรวยนะ นอกจากธุรกิจรันเองได้ ธุรกิจเสือนอนกิน จากพ่อแม่ หรือ เล่นหุ้นครับ
คนขยันเห็นมากมายนะ แต่ไม่รวยขึ้นเพราะเป็นมนุษย์เงินเดือน เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ รับจ้าง

ทำไม่ได้
ขนาดทำงานที่ชอบ ก็ต้องพัก เพราะหัวมันตื้อ
และงานที่ชอบ พอทำไปสักพักก็กลายเป็นงานที่เกลียด
เลยต้องขยับไปทำงานที่ชอบอันอื่น ไปเรื่อยๆ
นี่ถ้าเก็บงานที่ชอบหมดแล้ว อาจจะไปเลย...

ของผมแค่เปลี่ยนจากขี้เกียจ มาขยันเป็นช่วงๆ แทน

คือ งานผมมันจะมีเดดไลน์อยู่ สมมติเวลาทำงานมี 3 เดือน

เดือนแรกนี่ผมแทบไม่แตะเลย จะมาแตะเอา 2-3 สัปดาห์สุดท้าย

แต่หลายๆครั้ง มันเครียด กลัวไม่ทัน บางทีแทบจะเผางานให้ผ่านๆไป

เลยมาคิดว่า เออทำไปวันละนิดๆๆ ค่อยทำไป ดีกว่า แต่ก็พยายามอยู่ยังทำไม่ได้ทั้งหมด

ถ้าจะตอบให้ตรงคำถาม คือ สุดท้ายแล้ว เราก็ต้องทำงานนี้อยู่ดี ไม่พ้นมือ ก็ทำๆตั้งแต่เนิ่นๆไป

ก็เลยเป็นจุดเปลี่ยนให้พยายามจะขยันบ้าง

ปล.ช่วงนี้ผ่อนบ้านด้วย ก็เลยตั้งใจทำงานมากขึ้นหน่อย ลดรายจ่ายฟุ่มเฟือยไปบ้าง

งานที่ชอบถ้าผมเบื่อหรือ อิ่มตัว ไม่เคยมีไฟลุกได้อีกครั้งเลยนะ แต่ขี้เกียจนี้เรื่องเดิมๆทำได้ทุกวัน 555
อย่างที่ผมเล่ายกตัวอย่าง บ้านเขาสะอาดจนไม่รู้จะสะอาดยังไง ยังทำไม่หยุด
ลำพังที่ทำงานก็ทำจนลูกน้องร้องขอชีวิตกับภรรยาร้องขอชีวิตขนาดไม่มีลูกด้วยนะ

ของผมนี้ขยันจนขี้เกียจ

ลุงผมก็สายบ้างาน ไม่มีลูกพอเกษียรแค่นั้นแหละ ไม่มีไรให้ทำ ทรุดเป็นซึมเศร้า ร่างกายจิตใจพังเลย มาฟื้นได้ตอนหลังแกไปสายเข้าวัด ชีวิตมีแต่งานมาตลอดชีวิตพอมาอยู่เฉยๆ แกอยู่ไมไ่ด้เลย

ผมคิดจากตัวผมเองแหละผมรุ้สึกขี้เกียจทำไมเราต้องมารับผิดชอบอะไรเยอะแยะเงินก้น้อยก็เลยเปลี่ยนสายงาน เงินเดือนดันขยับเป็นสองเท่า ทั้งๆที่งานสบายกว่า เลิกงานตรงเวลาแทบตลอด ผมเลยคิดคนขยันแต่ไม่มีหาโอกาศหรือไม่มีดวงก็เท่านั้น ถ้าไม่เอาตัวไปหาโอกาศ

ปัญหาเดียวกัน คือพอหมดไฟแล้วก็ไม่อยากทำ
แต่ก็ต้องทำ เพราะถ้าไม่ทำก็ไม่มีเงินมาหนุนโปรเจคต์ใหม่
มันเลยทำไปแบบขี้เกียจๆ
แต่ก็อย่าไปคิดเยอะเลยครับ
ลองหาอย่างอื่นทำในส่วนเวลาที่ขี้เกียจ
เอาที่มันทำแล้วรู้สึกดี ให้รู้สึกไม่หายใจทิ้งก็พอ

ส่วนคนอื่นมันก็คนอื่นอะครับ
เราไม่รู้หรอกว่าความจริงคืออะไร
บางทีบ้านอาจไม่ใช่เซฟโซนของเขา
เขาถึงได้หนีออกมาทำงาน แล้วยังมีเรื่องโรคบ้างานอีก

แล้วยังมีข้ออ้างดีๆอย่าง การพักก็คือส่วนหนึ่งของการทำงาน
คือในระหว่างที่เราขี้เกียจ เรากำลังชาร์จพลังครับ

เจ้านายเก่าผมแบบนี้เลย แกเคยยอมรับกับผมว่าชอบทำงาน ทั้งๆ ที่รวยอยู่แล้ว แถมวันลาแทบไม่ใช้ ผมไม่เห็นแกไปเที่ยวไหนไกลๆเลย ไม่รู้ได้เจอหน้าเมียมั่งไหม 555 แต่ถ้าแกมีลูก ผมว่าแกน่าจะบ้างานน้อยลง แต่ทรงนี้คงไม่มีแล้วล่ะ