พอจะหาเหตุผลได้มั้ยเป็นเพราะอะไรมีแต่ผญเป็นส่วนใหญ่ ที่ไปเต้นแอโรบิค ล่าสุดก็แอโรบิคสวนลุมก็มีผญ เป็นซะส่วนใหญ่ แต่ถ้าความรู้สึกส่วนตัวของผม ไม่ค่อยอินไรแบบนี้ พูดตรงๆเลยผมอายที่จะต้องเต้นกะย๋องกะแย๋งอะไรแบบนั้น 555

คำถาม Contrast ทำไมคนที่ไปเตะฟุตบอล ถึงมีแต่ ผู้ชาย

ก็เพศนั้นเขานิยมแอโรบิค

... ส่วนเรื่องอายไม่อาย โถ คุณไม่อยากจะพูด บางคนแหวกหลังเกือบถึงง่ามก้น บางคนตั้งใจใส่เลกกิ้ง เสื้อสีเดียวกับเนื้อ ทำให้คนมองแว่บแรกเหมือนล่อนจ้อน บางคนก็ขาสั้นเสมอหู แล้วนายไม่คิดหรอว่าเรื่องแต่งตัวยังไม่อาย นับภาษาอะไรกับเต้น เอาตรงๆพอมีคนเต้นอยู่เยอะ ความอายมันจะลืมเองแหละ ยกเว้นแคร์เสียแซวคนรู้จัก

คำตอบ ก็น่าจะอยู่ในประโยคของท่านอยู่แล้วนะครับ

ความจริงผมแปลกใจมากกว่า ที่ฝรั่งเขานิยมเต้นกันมากทั้งชายหญิง
เวลาดูในซีรีย์ มักจะมีเรื่องเต้นนั่นนี่ แทรกเข้ามาตลอด
แต่อย่างว่า ของไทยแค่วิชาลีลาศยังเขินจะแย่

ลองเป็นแบบนี้ ผู้ชายน่าจะเยอะขึ้นครับ

คนไทยชอบบ้าตามกระแสครับ เดี๋ยวก็เลิก เหมือน hyrox อ่ะ

คืองงทำไมต้องถอดเสื้อกันด้วย ไปแข่งหรือไปโชว์กล้ามเห็นแล้วก็ตลกดี

เพราะ ผู้ชาย

อายที่จะต้องเต้นกะย๋องกะแย๋งอะไรแบบนั้น

พูดถึงแอโรบิค ก็ทำให้คิดถึงวัยเด็ก กว่า30ปีก่อนได้มั้ง

ตอนนั้นแม่ผม ชอบไปเต้นที่สนามกีฬาประจำจังหวัด

จะมีคนนำเต้น เปิดเพลง ที่ลาน แล้วมีตั้งกระป๋องบริจาคตามศรัทธา

คิดถึงบรรยากาศตอนนั้นที่ตามแม่ไป ไปวิ่งเล่น หรือเล่นกีฬาอย่างอื่นแถวนั้น

โคตรฟีลธรรมชาติ

แต่เดี๋ยวนี้น่ะเหรอ ใช้ชีวิตแบบคนเมือง ขนาดออกกำลังกายยังต้องในห้องแอร์

ผู้ชายที่ชอบเต้นมีกี่% แล้วเป็นขุ่นแม่ไปแล้วกี่%

ผู้หญิงอยากหุ่นดีทั้งนั้น
หุ่นดี + ไม่อยากเหนื่อยเหมือนวิ่งหรือเวท ก็เลยไปลงเอยกับการเต้นในระดับแอโรบิค หรือเต้นแอโรบิค ซึ่งสาวๆทั่วไปมองว่ามันไม่เหนื่อยมากและง่ายกว่ากิจกรรมอื่นๆ

เชื่อเลยว่าหลายคนออกกำลังกายที่เรียกว่าเต้นแอโรบิคเนี่ย ยังไม่ขึ้นถึงโซนแอโรบิคด้วยซ้ำ หรืออาจขึ้นโซนแอโรบิค แต่ทำแปปนึงก็พักแล้ว

ผมไม่ได้แข่ง hyrox หรอกนะ แต่ชาติไหนก็มีกระแสของตัวเองทั้งนั้นอะครับ เพราะกิจกรรมมันดึงดูดคนเหล่านั้นให้เข้าร่วมกิจกรรมมากกว่าบางกิจกรรม มันก็เป็นเพราะเขาอยากทำไม่ใช่หรอ
คนกล้ามเล็กกล้ามใหญ่ก็ถอดเสื้อกัน อ้วนลงพุงยังถอดเสื้อเลย ความร้อนสะสมในร่างกาย พอเห็นคนที่โชว์หุ่นถอดเสื้อกัน ก็ทำให้คนอื่นๆที่เขาร้อนๆ ไม่สบายตัวเวลาใส่เสื้อคิดได้ว่าก็ถอดได้เหมือนกัน

ทุกกิจกรรมมีทั้งขาจรทั้งขาประจำ
แน่นอนว่าเดี๋ยวก้เลิก ใช่ ขาจรที่ไม่ชอบก็คงเลิก
แต่ขาประจำ คนที่เขาอยู่ในยิม กิจกรรมนี้ก็เป็นกิจกรรมที่ให้พวกเขาได้เทสร่างกายว่าอัพเกรดไปถึงไหนกันแล้ว
มีการทำเวลา Record ลง official การลงสถิตินี่ยิ่งเป็นการที่ดึงดุดให้คนกลับไปทำซ้ำ เพราะอยากดีกว่าเดิม
ก้เหมือนงานวิ่งมาราธอนที่คนบอกเป็นกระแส มันอยู่มาจะ 40 ปีแล้ว ทุกสัปดาห์มีงานตลอด คนที่ซ้อมทุกๆวัน เพื่อทำเวลาให้ดีขึ้น หรืองานแข่งกีฬาต่างๆอีกหลายกีฬาที่มีกิจกรรมดีๆแบบนี้
คนที่ต้องการชาเลนจ์ตัวเองมีเยอะครับ ถ้า Hyrox จะจางลงก็คงต้องมีกิจกรรมอื่นๆมาแทนที่ที่มันน่าสนใจกว่า
ซึ่งในไทย Hyrox ความนิยมแซง Crossfit Calisthenic Spartan ไปเรียบร้อย เพราะมันเป็นกิจกรรมที่ใช้ท่าออกกำลังกายพื้นฐานมาแข่งขันกัน ไม่ต้องท่าโหดเยอะเหมือนกีฬายิมประเภทอื่นๆ

ความอายนี่คือทักษะทางสังคมอย่างนึง โดยเฉพาะเมื่อทำอะไรครั้งแรก
ตอนผมเข้ายิมครั้งแรกก็อาย วิ่งลู่สายพานครั้งแรกก็อาย เบรนเพรสครั้งแรกก็อาย
ย้อนไปตอนเด็กเข้าร้านเกม ร้านเน็ตครั้งแรกก็อาย ตรวจสุขภาพครั้งแรกก็อายหมอ
เดินสยามครั้งแรกก็อายมาก ตัวเองเฉิ่มมาก เต้นสันธนาการที่มหาลัยก็อาย ติ๊งต๊องกว่าเต้นสวนลุมอีกอันนี้
ผ่านไปสามครั้งไม่อายแล้ว ผ่านไปครึ่งปีเริ่มเป็นบอสประจำถิ่น เริ่มแนะนำได้บ้าง
ลองไปสัมผัสอะไรที่คุณไม่เคยดูครับ แล้วความคิดคุณจะคิดว่า ก็แค่นี้เองอายอะไรวะ