-1-st mir@cle พิมพ์ว่า:
เป็นสถานการณ์ที่อยากเห็นตั้งแต่ตอนเซ็นยาวๆ
ไม่ได้หมายถึงว่าแช่งอะไร แต่อยากรู้ว่าโมเดลเซ็นสัญญายาวๆแปบบนี้ (แหวกแนวจากสโมสรฟุตบอลอื่นๆ)
สุดท้ายถ้ามีปัญหาระหว่างสโมสรกับนักเตะ ใครจะได้เปรียบ-เสียเปรียบในระยะยาว
ในมุม เชลซี คือให้ค่าเหนื่อยน้อย แล้วไปเพิ่มโบนัสจากผลงานในสนามเยอะๆแทน ( ยกเว้นพวก เสี่ยริ่ง ,โฟฟาน่า ตลาดนั้นยังไม่มีทีมซื้อขาย เลยไม่มีนโยบายอะไรทั้งนั้น )
อย่าง เอ็นโซ่ ถ้าดร็อปทิ้งไปเลยยาวๆ ไม่ได้ลงสนามก็ไม่ได้โบนัส ได้แค่ค่าเหนื่อยพื้นฐาน ก็จะจ่ายค่าเหนื่อยวีคละ 180k ไปเรื่อยๆ ( นี่คือเยอะสุดๆละในหมู่ตัวใหม่ๆ มีแพงกว่านี้แค่ เจมส์ กับพวกตลาดแรกที่ซื้อมั่วๆเช่น โฟฟาน่า ) เปลืองเงินแหละ แต่เจ็บน้อยกว่าตอนดอง ลูกากู ,สเตอริ่ง ที่ได้คนละ 320k
แต่ผมว่าทรงนีัเดี๋ยวก็ยอมขาย อาจจะไม่ถึง 100 ลป เพราะถ้าคิดในแง่บัญชี PSR ล้วนๆ ค่าตัดจำหน่าย เอ็นโซ่ น่าจะเหลือราวๆ 70-75 ลป ถ้าขายได้ไม่ต่ำกว่านี้ก็ไม่ขาดทุนในทางบัญชีแล้ว
เชลซี อาจจะยอมขาย 87 ลป ( 100 ล้านยูโร ราคายอดฮิต ) เพื่อให้ไม่ขาดทุนในทางบัญชีไว้ก่อน แล้วไปใส่แอดออนถ้า มาดริด ได้แชมป์นู่นนี่นั่น ( ซึ่งได้อยู่แล้วแหละระดับมาดริด ) ค่อยเพิ่มทีละ 5 ล้าน 10 ล้าน จนครบ 106 ลป เท่าที่ซื้อมา
หรือ ถ้าล้ำๆหน่อยก็ ขอ นิโก้ ปาซ มาอะ เชลซี อยากได้อยู่แล้ว มาดริด มีออฟชั่นซื้อกลับจาก โคโม่ ไม่ถึง 10 ล้าน ก็ซื้อกลับมาแล้วเอามาแนบเงินซัก 70 ลป แลก เอ็นโซ่ ผมว่า เชลซี อาจจะเอานะ 70 ลป + ปาซ เนี่ย