การที่เรามีความทุกข์มากเกินไป ก็เพราะเราจินตนาการความทุกข์นั้นใหญ่กว่าความเป็นจริง

การที่เราไม่มีความสุข ก็เพราะคาดหวังความสุขที่มากเกินไป

อย่าใช้เพื่อลดทอนความรู้สึกตัวเอง ใช้เพื่อเข้าใจตัวเองมากกว่า

ผมกำลังเจอช่วงที่ถาโถมเข้ามา ใหญ่ยังไง ใจไม่ฝ่อ ไม่ท้อ ท่องแบบนี้ไว้ในใจ อยู่กับมันให้ได้อย่างเข้าใจ ไม่เก็บเข้าไปในส่วนนึงในความรู้สึก เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เหมือนทุกๆอย่างครับ

สหาย ทำไมท่านถึงคิดว่าการใช้ข้อคิดบางอย่างถึงกลายเป็นการลดทอนคุณค่าของความรู้สึกตัวเอง? แล้วจะใช้ข้อคิดนี้เข้าใจตัวเองได้อย่างไร?

ผมมองแบบนี้ สิ่งที่ทำให้เราทุกข์มากหรือน้อยมันอยู่ที่เรามองวิธีการจัดการปัญหาหรือสิ่งที่ทำให้เราทุกข์ยังไงแบบนั้นมองว่า ไม่ใช่เรามองว่ามันใหญ่เกินจริงหรือเล็กเกินจริง

ปัญหาของเด็ก 15 มันกลายเป็นเรื่องกระจอกมากสำหรับคนที่อายุ 30

ส่วนในมุมมองของความสุขผมไปฟังคนหนึ่งผมชอบมาก ๆ เขาบอกว่า อนาคต เป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงเพราะมันยังไม่เกิด เราโฟกัสกับความสุขของอนาคตจะลืมบาลานกับความสุขกับปัจจุบัน สิ่งที่จริงที่สุดคือปัจจุบันนาทีนี้ ตรงนี้ หลายคนที่งานอดทนประหยัดแทบตาย ยอมทุกข์ 3 - 4 เดือนเพื่อไปเที่ยว ตปท 10 วัน ทำไมถึงมองว่าคุ้มค่าที่เหลือความสุข 100 วันไปแลกแค่ 10 วัน เพราะเรามองแต่อนาคต เดี๋ยวฉันไปเที่ยวแล้วอีก 2 เดือนอดทนหน่อยวะ ถ้าเราโฟกัส กับ ความสุขของวันนี้ได้ แล้วการเที่ยว ตปท มันเลื่อนไปจากเก็บเงินแบบบ้า ๆ 3 - 4 เดือนเป็น 1 ปีแต่เราสามารถมีความสุขกับมันได้ทุกวัน แบบนั้นไม่คุ้มกว่าหลอ อันนี้คือการเปรียบเทียบนะ เพราะงั้นการคุยเรื่องความสุขถ้าจะคุยกันจริง ๆ หลัก ๆ มันคือการโฟกัสกับการหาความสุขของปัจจุบัน

อีกประเด็นที่น่าสนใจคือ ธรรมชาติของตัวเราถ้ารู้จะมีความสุขได้เร็วมาก ๆ ถ้าหาเจอ

ผมยกตัวอย่างให้เห็นภาพแล้วกัน ธรรมชาติของคุณไม่ใช่คนชอบวิ่ง แต่ไปเห็นคนใน Facebook IG วิ่งกันเพียบ ตัวเองก็เลยไปซื้อรองเท้ามาสุดท้าย ก็ไม่ได้วิ่ง เพราะ "ธรรมชาติ" ไม่ใช่คนชอบวิ่ง หลายต่อหลายครั้งเราเห็นสิ่งที่คนดูทำ มันดูแล้วมีความสุขแต่ลืมเข้าใจธรรมชาติของตัวเองก็มี

ผมเห็นด้วย เรื่องธรรมชาติ คนซื้อรองเท้าวิ่งเพราะเขาเห็นคนอื่นมีความสุขที่ได้ใช้ แต่จริงๆต้องการมันจริงไหมก็ไม่รู้

สหาย ที่คุณบอกว่า "ถ้ารู้จักธรรมชาติตัวเอง จะมีความสุขได้เร็วมาก" แล้วธรรมชาติของตัวเองมันหาได้ยังไง? มันมีตั้งแต่เกิด ก่อนเกิด หรือมันอยู่รอบตัว

ใช้คำว่า"ช่างแม้งงงง" กับชีวิตบาง แล้วจะพบความสุขครับ 555

สำหรับผม
ช่วง20++ถึง30นิดๆ คิดแต่จะทำๆๆๆ ให้อนาคตสบายอยากใช้ชีวิต slow life ช่วง 50+

ตอนนี้ "ช่างงแม้ง" ขอสุขทุกวัน เผื่อตายไวจะได้ไม่เสียใจ

เริ่มจาก ซื้อมอเตอร์ไซด์6แสน+ ขี่2ปี ตอนนี้จอด เค้าแซวผมก็ยิ้มเพราะสุขแล้ว
(จะให้พร้อมซื้อตอน50 จะเอาแรงไหนไปขี่ ตอนนี้ใครขาย ตรูไม่ขาย ตรูรัก 555)

กู้ซื้อบ้านเกือย5 ล้าน ใครค้าน "ช่างแม้งงงงงงง" อยู่แล้วโอเคร มีเงินผ่อน ก้พอ

ผมแยกกันนะ เพราะวิธีรับมือ/จัดการความรู้สึกต่างกัน

หมายถึง ทุกข์กับสุข ต้องแยกกัน เพราะรับมือต่างกัน

แล้วท่านรับมือกับแต่ละอย่าง อย่างไร

มันมาจากการทำ สมาธิ คุยกับตัวเอง มันมีรากมาจาก ธรรมมะ = ธรรมชาติ สุดท้ายมันจะลากไปเรื่องของการทำ สมาธิ ถ้า ทำ สมาธิ ใจจะนิ่งขึ้น แล้ว เราจะได้คุยกับตัวเอง จะได้ค้นพบตัวเองอย่างแท้จริง แต่เรื่องพวกมันลึก เพราะมันจะดึงเรื่องนั้นเรื่องนี้เข้าในเกี่ยว แล้วมันจะลากไปเรื่องของ อัตตา ( ตัวตน ) ไปอีกว่า มนุษย์เราไม่ยอมรับอัตตามีความสุขง่าย ๆ แต่ชอบไปคิดให้มันยาก ๆ

ถ้าให้เห็นภาพคือ สมมุติท่านจะวิ่งเพื่อลดความอ้วนนะ << ความสุขคือการได้เห็นน้ำหนักที่ลดลง

ถ้าปรกติคิดง่าย ๆ ก็ซื้อรองเท้าวิ่งแล้วก็วิ่ง มันก็จบ แต่ ตัวเราจะหลอกว่าถ้าแบบนี้ไม่มีความสุขหลอก

มึงต้อง ซื้อรองเท้าวิ่งตัวท๊อป + นาฬิกาวิ่ง + พร้อมวิ่งโซน 2 ถ่ายรุปเท่ ๆ ลง โซเชียว << อัตตามันจะหลอกเราให้ทำแบบนี้ ให้มันดูยาก มันถึงมความสุข

ทั้งที่เป้าหมายความสุขของเราจริง ๆ คือ วิ่งเพื่อลดน้ำหนัก แค่นั้น แต่จะมีสักกี่คนที่ เลือกแค่ซื้อรองเท้าวิ่งแล้ววิ่ง คนส่วนมากเลือก 2 ทั้งนั้น

ที่ผมจะสื่อสุดท้าย เวลาคุยเรื่องสุข ทุกข์ มันคุยได้หลายทาง มันเอาธรรมมะ มาคุยก็ได้ หรือ ถ้าเอาแบบง่าย ๆ ไม่ต้องคิดอะไร ก็เอา ปราชญ์สโตอิ ที่ว่าด้วยแนวคิดช่างแม่งมาคิดก็ได้ 55555

ผมชอบมากๆเลยนะ

ทุกศุกร์เนี่ย เพราะพรุ่งนี้เสาร์ มะรืนอาทิตย์ ได้พัก 2 วัน

หลายคนยังมีชุดความคิดว่า
เฮ้ย ตอนนี้ทุกข์ เดี๋ยวเรื่องสุข/สมหวังก็คงเข้ามามั้ง
หลายคนสนุกสุดเหวี่ยง แต่ก็แอบคิดว่า เดี๋ยวมันจะมีเรื่องแย่ๆเกิดขึ้นตามมารึเปล่า
ฟีลแบบฟ้าหลังฝนไรงี้

เปล่าครับ

ที่ผมทำคือ ตอนสุข สุดให้สุด สุขให้เหมือนไม่มีพรุ่งนี้
ตอนทุกข์ ตั้งสติให้ดี ไม่ฟูมฟาย ไม่หมกมุ่น
มองหาทางออก วิธีแก้ปัญหา และความน่าจะเป็นทุกรูปแบบที่อาจจะเกิดได้ แล้วเลือกเองว่าจะทำแบบไหน

คล้ายๆกับท่านปิดประตูหนีบจิ้งจกตอนกลางคืน แต่ตอนเช้าเสือกไปใส่บาตร
มันแทนกันไม่ได้ครับ จิ้งจกมันไม่ฟื้น

อย่างตอนแฟนผมป่วย ผมได้แง่คิดได้มุมมอง หลายอย่างมาก รวมถึงสั่งเสียกันแล้วด้วย
ผมไม่ได้มองว่ามันคือสิ่งดีในเรื่องร้ายอ่ะ
แต่แค่เรามองหาทางออกที่ดีที่สุดในสถารณ์การณ์ที่แย่ที่สุด ไม่เอามารวมเป็นเรื่องเดียวกันครับ

คนเรามีความหวังได้ แต่อย่าคาดหวังมากครับ
ไม่คาดหวังไม่ผิดหวัง ผมอยู่แบบนี้มาตั้งแต่จบมัธยมละเอาจริงๆ ชีวิตไม่เครียดไม่ทุกข์ดีครับ
ตอนเข้ามหาลัยยังบอกพ่อกับแม่ว่า ขอแค่เรียนจบพอ โดนดุว่าทำไมคิดแค่นั้น มันต้องหวังเกียรตินิยมสิ ผมเลยบอกว่า จะหวังไปทำไมหวังแล้วมันเครียดแล้วก็กดดันเปล่าๆ เรียนไปตามความสามารถเรานี่แหละ ถ้ามันได้เดี๋ยวมันก็ได้เอง สุดท้ายก็ทำได้นะแถมไม่เครียดไม่กดดันตัวเองด้วยกับสนุกกับมันด้วยซ้ำที่เราทำสำเร็จ

ไม่ใช่ว่าไม่พยายามหรือไม่ทำเต็มที่นะ เราทำเต็มที่และพยายามเต็มที่ตลอดเวลาเพราะเรามีความหวัง
แต่ถ้าไม่คาดหวัง พอมันไม่ออกมาอย่างที่เราคิดหรือไม่ได้อย่างที่เราอยากให้เป็นมันไม่เจ็บปวด ไม่ทุกข์มากครับ
เวลาไม่ได้อะไรตามที่หวังไว้ก็มีบ่นนะ บ่นบ้าง เซ็งบ้าง แล้วก็ช่างแ-่ง ครับ กลับมาเริ่มใหม่ลุยกันต่อ ยิ่งแฟนผมเป็นสายคาดหวังพอไม่ได้ดั่งใจนี่นั่งร้องไห้อมทุกข์ไปทั้งวัน เห็นแล้วเหนื่อยแทน ชีวิตมันไม่ออกมาแบบนั้นเสมอไปอะ สำหรับผมถ้าเราคิดแบบนั้นได้ความทุกข์จะน้อยลง ความสุขจะมากขึ้น

อีกอย่างที่ผมสังเกตว่าทำให้คนรุ่นหลังๆ มานี้มีความทุกข์หรือสุขมากเกินไปคือ social media ยิ่งเห็นยิ่งอยากได้ยิ่งอยากทำตาม ทั้งๆ ที่เป็นสิ่งที่ตัวเองชอบจริงหรืออยากได้จริงๆ เปล่ายังตอบไม่ได้เลย ผมเชื่อในการอยู่กับปัจจุบันและขอให้ได้มีเวลาให้ได้ทำในสิ่งที่เราชอบ แค่นั้นแหละพอแล้ว ไม่ต้องไปวิ่งตามเทรนด์อะไรทั้งนั้น สบายใจดี

ผมว่ทุกคนรู้หมดแหละว่าที่กำลังเครียดเพราะคิดเยอะเกินกว่าปัจจุบัน มันพูดง่ายเเต่ให้หยุดคิดมันทำยาก