ตามหัวกระทู้เลยครับ

อยากได้มีโอกาสได้ฟังเรื่องราวคนอื่นๆ ที่ได้โยกย้าย ไปตั้งรกราก หรือเริ่มต้นใหม่ที่ประเทศอื่น ว่าตอนนี้ เป็นยังไงบ้าง จะได้มีกำลังใจหาลู่ทางบ้าง

ตอนนี้ เห็นประเทศแล้วหมดกำลังใจ และ สิ้นหวัง
กับประเทศ กับรัฐบาลแบบนี้ กับเพื่อนร่วมชาติแบบนี้

อยากไปเริ่มต้นให้ม่ ให้กับตัวเองมีโอกาสมีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่านี้ จะเป็นไปได้มั้ยนะ

เฮ้ออ....

วันนี้เจอเรื่องราว ที่รับไม่ได้ ที่สะสมมาเรื่อยๆ
ยกตัวอย่างเท่าไรก็ไม่หมด

ขับรถย้อนศร
ขับจี้ ปาดหน้า
แก๊งรถงานแต่งขับขวางถนน เป็นทางยาว
จอดรถในที่ห้ามจอดขวางทางเข้าออกของส่วนรวม
ไรเดอร์ขับฝ่าไฟแดงเกือบชนคนแก่กำลังข้ามถนน
เจ้าหน้าโกงค่าโดยสาร
แท๊กซี่จากสุวรรณภูมิ ไม่พอใจเพราะรอคิวนาน แต่คิดอยากได้ผู้โดยสาร ปลายทางไกล เพื่อได้ค่าโดยสารเยอะๆ แล้วมาหงุดหงิดขอค่าโดยสารเพิ่ม หรือจะคิดราคาเหมา ไม่ตามมิเตอร์

ประเทศนี้มันเป็นอะไรกันไปแล้วเนี่ย

เส้า หมดหวัง


ขอโทษที่บ่น แต่อยากหาทางออก...จริงๆ

ขอบคุณเพื่อนๆ สมาชิกSS

ถ้าไม่ติดเรื่องครอบครัว ผมไปอยู่ ตปท.แล้ว

พึ่งกลับมาไทยวันที่ 25 นี่เองหลังจากไม่ได้กลับมาเกือบ 3 ปี ผมย้ายไปออสเตรเลียตอนปลายปี 2014 ตั้งแต่ยังไม่มีกระแสเรื่องย้ายประเทศเลย นี่ก็กลับมาจัดการทำวีซ่าพาป๊ากับแม่ไปอยู่ด้วยกันยาวๆเลย

สมัยนั้นมันไปค่อนข้างง่ายกว่าสมัยนี้เยอะครับ ทั้งไปเรียน รวมถึงเก็บแต้มขอPR ซึ่งกฏมันก็เปลี่ยนทุกปี ทำให้ยากขึ้นเรื่อยๆ ยังไม่นับค่าวีซ่าที่ขึ้นทุกปีๆจนรัฐบาลโดนด่ายับมาแล้ว

ชีวิตความเป็นอยู่ ถ้าไม่เลือกงาน ขยัน ยังไงก็ไม่อดตาย งานเยอะครับ มาใหม่ๆยังไม้รู้จักใคร ทำอะไรได้ทำไปก่อน งานมีทั้งใช้แรงงานแล้วก็ยืนเฉยๆก็มี พอคุ้นเคยแล้วค่อยๆหา connection สายงานเดิมเราสมัครงานเอา ครับ

แต่ก็ต้องแลกกับค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูงโดยเฉพาะที่อยู่ ตอนนี้แพงและหายากมาก

ถ้าอาบุไม่ถึง 30 จบป.ตรี อยากแนะนำให้กด Working and Hodilday Visa ประหยัดเงินหน่อย แถมเก็บเงินได้แน่ๆ

ผมอยู่ออสเตรเลีย ตอนนี้เข้าปีที่10 มาตั้งแต่อายุ27 ตอนนี้37ครับ ตั้งแต่มายังไม่เคยกลับไปเมืองไทยเลยแม้แต่ครั้งเดียว อยู่ที่นี่มีความสุขดีครับ ทำงานหาเงินได้เยอะ แต่ก็ใช้เยอะเหมือนกันครับ
ตอนมาปีแรกๆเหนื่อย และ ท้อมาก ผมมาตัวคนเดียว ไม่มีเพื่อน ไม่มีใคร ต้องปรับตัว เริ่มใหม่อะไรหลายๆอย่าง หางานทำงานแทบทุกอย่าง ล้างจาน งานคลีน งานยกของ งานwarehouse พอเลิกงานก็ต้องรีบไปเรียน เพราะมาวีซ่านร ได้นอนวันละไม่ถึง6ชม. ทำงาน7วัน เพื่อจะได้มีเงินพอสำหรับค่าเทอม ค่าวีซ่า ค่าห้อง ค่าใช้จ่าย
พออยู่ไปเรื่อยๆ ปรับตัวได้ ได้งานดีขึ้น ได้เงินเยอะขึ้น ก็เริ่มสบายขึ้น ได้มีโอกาสไปทำงานอย่างอื่น จนได้sponsor ได้Pr
ตอนนี้ก็สบายขึ้นมากละครับ
ผมไม่มีภาระอะไรที่ไทยเลยอยู่ได้ยาวๆด้วย

ใครที่จะย้ายมา ผมอยากแนะนำแค่ว่า มาแล้วต้องอดทน ท้อได้ แต่ห้ามถอยครับ ผมเห็นคนที่มา ซักพักทนไม่ไหวกลับไปก็เยอะ แต่คนที่สู้อยู่ต่อได้ ก็เยอะครับ

แต่ความชอบไม่เหมือนกันครับ ลองมาอยู่ดูซักปีนึงก่อนก็ได้ครับ ถ้าคิดว่าชอบอยากอยู่ ก็ค่อยหาลู่ทางไปPrเอาครับ

ผมเคยอยู่ US มา 5ปี กลับไทยมาช่วงโควิด อย่างแรกเลยคือ คุณต้องกล้า กล้าที่จะไป หลายคนชอบบอกว่ามีภาระเลยทิ้งโอกาสนั้นไป คนที่อยู่ไปอยู่เมืองนอก หลายๆคนไม่ใช่คนเก่ง แต่เค้าแค่กล้า กล้าที่จะตัดสินใจว่าจะไป.

หลายๆคนมักจะพูดว่าไปใช้เงินเยอะ คนที่เค้ากล้าที่จะไปหลายๆคนก้ไม่ได้มีเงินเยอะนะครับ มันมีหลายรูปแบบที่เราจะไปให้ถึงจุดนั้นได้

ต่อมา ผมเห็นด้วยกับหลายคอมเม้นข้างบน เมืองนอกนะ ไปแล้วไม่ได้สบายอย่างที่คิด คุณต้องอดทน ขยัน ไม่เลือกงาน เก้บเงินเก่ง อย่าฟุ่มเฟื่อย แล้วค่อยๆขยับขยายออกไป เพื่อหางานและที่อยู่ที่ดีขึ้น
ผมทำได้ ผมเชื่อว่าคุณก็ทำได้ :)

ผมย้ายไป USA 10 กว่าปี
ตอนนี้กลับมาอยู่ไทยถาวรครับ

เรื่องนี้แล้วแต่คนชอบจริงๆ

ผมชอบเมืองไทยมากกว่า เลยย้ายกลับมา
ไม่มีอะไรดีกว่าอะไร แล้วแต่ความชอบแค่นั้นเลย

รวยหรือไม่รวย อยู่ที่ความสามารถ ความพยายาม
ไปเมืองนอกใช่ว่ากลับมาแล้วจะรวยทุกคน บางคนรวยแต่เปลือกครับ
บางคนก็ไปแล้วรวยจริงๆก็มี

แปลกอย่างนึง คนไทยส่วนมาก หนีความลำบากที่ไทย ไปอยู่เมืองนอก
แต่พอได้ไปอยู่เมืองนอก คิดถึงแต่เมืองไทย