ตอนนี้ผมเรียนอยู่ปี 2 ครับกำลังจะปิดเทอมขึ้นปี 3 ในอีกไม่กี่วัน ผมคบกับแฟนคนปัจจุบันมาประมาณ 2 ปีกว่าๆครับ

ช่วงก่อนผมจบ ม.6 ส่วนเธอ ม.5 เธอเป็นแฟนคนแรกในชีวิตผมด้วยครับ คือความสัมพันธ์ของคู่ผมมันคือความสัมพันธ์แบบ LDR ครับ

ผมบ้านอยู่ชลบุรีแต่ขึ้นมหาลัยมาเรียนขอนแก่น ส่วนเธออยู่ชลบุรีและเธออายุน้อยกว่าผม 1 ปีครับ เราเจอกันที่โรงเรียน

ทีนี้ผมมาทราบหลังจากคบกันแล้วว่าทางบ้านเธอไม่อนุญาตให้มีแฟนโดยให้เหตุผลว่าต้องเรียนให้จบก่อน

คือความตั้งใจผมไม่ได้อยากมีความสัมพันธ์แบบนี้เลยครับ ผมคิดว่าการที่จะมีแฟนทั้งที ผมอยากไปเที่ยว ไปทำกิจกรรมอะไรหลายๆอย่างด้วยกัน

แต่ผมไม่สามารถทำได้ สิ่งที่เราทำได้คือวิดีโอคอลกันครับ หรือไม่ผมก็ต้องกลับชลบุรีไปหาเธอ ซึ่งก็จะได้เจอกันแค่ 1-2 ครั้ง แค่ช่วงกลางวัน

เพราะเธอไม่ได้บอกที่บ้านว่ามาหาแฟน คือผมอยู่ในตัวเมือง บ้านเธออยู่ไกลจากตัวเมืองไปประมาณ 50 กิโล โดยปกติเธอจะนั่งรถเมย์มา ส่วนขากลับผมจะขับรถไปส่งเธอเป็นบางโอกาสครับ

ซึ่งปีแรกผมเริ่มคิดในใจว่าถ้าปีหน้าเธอขึ้นมหาลัยมาและถ้าเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ผมจะค่อยบอกเลิกเธอตอนนั้นครับ อย่างน้อยผมก็ส่งเธอขึ้นมหาลัยไปเจอสังคมใหม่ๆแล้ว

แต่ผมไม่ได้บอกเธอก่อนนะครับ เพราะผมไม่อยากกดดันว่าเธอต้องมาตามผม ผมอยากให้เธอไปเรียนมหาลัย คณะในฝันของตัวเอง

ซึ่งในระหว่างทางเราก็ทะเลาะกันหลายครั้งเรื่องที่ผมไม่มีเวลาให้เพราะผมติดเกมส์ ผมเป็นคน ไม่ดื่ม ไม่เที่ยวกลางคืนนะครับ เรียนเสร็จกลับหอเล่นเกมอย่างเดียว

ซึ่งทุกๆครั้งที่ทะเลาะเราก็ปรับตัวเข้าหากัน และผมก็เชื่อว่าอย่างน้อยถ้าเธอขึ้นมหาลัยแล้ว ผมสามารถไปทำอะไรกับเธอได้มากขึ้น หลายๆอย่างน่าจะดีขึ้น

แต่ปรากฎว่า 1 ปีผ่านไป เธอสอบไม่ติดคณะที่อยากเข้าเลยตัดสินใจซิ่วอยู่บ้านต่อครับ ซึ่งเอาจริงๆผมก็แอบผิดหวังนิดๆ อยากให้เธอขึ้นมหาลัยมากกว่า

อย่างน้อยผมก็สามารถไปเจอเธอได้โดยไม่ต้องแอบแบบก่อนหน้านี้ คือผมก็เข้าใจเธอนะครับ ว่าเธอก็ไม่สามารถทำไรกับเรื่องนี้ได้

แต่ผมก็ไม่ได้บอกเธอไปครับ ผมไม่อยากกดดันให้เธอต้องมาตามผม ซึ่งผมก็บอกกับตัวเองว่าผมจะรอเธออีก 1 ปีก็ได้

ซึ่งเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ ระหว่างนั้นเราก็มีทะเลาะกันบ้างเล็กน้อย ส่วนใหญ่ก็เรื่องผมเล่นเกมส์เยอะแหละครับ