ขออนุญาตแชร์ + ระบายนะครับ เรื่องราวของที่บ้าน พ่อผมปฏิบัติต่อลูกแต่ละคนแบบลำเอียงมาก ผมรุ้สึกนอยมาก

ของบ้านผมพ่อมีลูก 3 คน ผมเป็นคนกลางแล้วก็มีพี่สาว น้องสาว ส่วนของพี่สาวเขาแต่งงานออกไปนานแล้ว ไม่ค่อยได้มีประเด็นอะไรเท่าไหร่ แต่ในส่วนของน้องสาวกับผมและพ่อจะมีประเด็นค่อนข้างบ่อย

ก่อนที่แม่ผมจะเสีย คือพ่อผมอยากซื้อบ้านแต่กู้ไม่ผ่าน + ผ่อนไม่ไหว แม่เลยเป็นคนมาขอร้องให้ผมช่วยกู้และผ่อน รวมถึงต้องขออยู่กับพ่อแม่ด้วย เพราะว่าตอนนั้นผมพึ่งแต่งงานและกำลังจะย้ายออกไปอยู่เอง
แล้วก็มาเจอเหตุการณ์แม่ผมเสียไป พ่อมีทำประกันชีวิตให้แม่ ซึ่งเงินประกันแม่ให้ลูกๆทั้ง 3 คน แต่ผมและพี่สาวโอนคืนให้พ่อ เพราะพ่อบอกว่าเงินส่วนนั้นเป็นส่วนที่เขาทำให้แม่ ไม่ได้ทำให้ลูกๆ แต่น้องสาว พ่อบอกว่าไม่ต้องโอนมาให้เก็บเงินส่วนนั้นไว้ตกแต่งบ้านซึ่งเป็นเงินประมาณ 3 แสนกว่าบาท สุดท้ายเงินก้อนนั้นเอามาใช้ตกแต่งบ้านแค่ 7 หมื่นกว่าบาท เงินส่วนต่างน้องสาวเอาไปใช้ส่วนตัวจนหมด จนพ่อกับน้องทะเลาะกัน และน้องย้ายออกไปอยู๋กับแฟน บ้านจึงเหลือแค่ผมกับพ่อที่อยู่ แล้วน้องก็จะมีปัญหาเรื่องเงินมาตลอด ทั้งเป็นหนี้บัตรเครดิตประมาณ 7 หมื่น จนมีหมายศาลมาที่บ้าน ไปด่าคนในเฟสจนโดนฟ้องหมิ่นต้องจ่ายเงินชดใช้หลักหมื่น พ่อผมก็ต้องคอยมาเคลียร์หนี้ให้ตลอด

เหตุการณ์ล่าสุดคือน้องสาวผม ซื้อคอนโดใหม่ เลยโทรกึ่งบังคับให้พ่อผม ซื้อเครื่องซักผ้าให้ราคาหลักหมื่น ผมก็งงว่าพ่อก็ซื้อให้ แล้วเมื่อคืนพอผมกลับไปบ้าน ไม่รู้ด้วยความโมโหอะไร พ่อพูดกับผมว่า
พ่อ : ไม่มีลูกซักคนที่คิดจะตอบแทนบุญคุณ
ผม : ....
พ่อ : $@#$@#%@% (ด่าสารพัดทุกอย่าง)
ผม : พ่อได้พูดคำนี้ ให้น้องสาวผมได้ฟังไหม
พ่อ : ไม่ได้พูด
ผม : แล้วทำไมถึงเป็นผมที่ว่าโดนว่าวันนี้ แล้วทำไมเรื่องนี้ผมถึงโดนว่าคนเดียว ผมไม่เข้าใจ
พ่อ : เอาไว้วันไหน เขาต-ย ค่อยเอาคำพูดไปถ่ายทอดให้พี่สาว กับ น้องสาว ฟังละกัน

จริงๆที่ก็เป็นแค่เหตุการณ์เดียวในรอบหลายปีที่ผมต้องทนเจอกับพ่อที่ลำเอียงแบบนี้อะครับ แต่บอกตรงๆว่าถ้าให้ผมย้ายออกไป ก็คงไม่มีใครดูแลเขา ยังไงก็ผมก็คงต้องทนจนวันนึงที่พ่อไม่อยู่นั่นแหละ

ขอบคุณพื้นที่ให้ระบายนะครับ หรือใครเจอเหตุการณ์แบบนี้ กับครอบครัวที่ Toxic มาร่วมแชร์กันได้นะครับ ผมรู้ว่าคงไม่ได้มีผมคนเดียวที่เจออะไรแบบนี้

ของผมก็หนัก ผมยังคิดๆอยู่เลยว่าผมจะกลับบ้านทุกเดือนดีมั้ยหรือกลับปีละครั้งพอ

ถ้าลูกสามคน จะมีตัวแบกบ้านคนนึง นั่นคือท่าน

จะมีตัวเอาแต่ใจคนนึง แล้วก็จะมีตัวที่เอาแต่ปัญหามาให้อีกคนนึง

บ้านผมก็แบบนั้นครับ ผมเป็นตัวเอาแต่ใจแต่ดีตรงไม่เคยสร้างปัญหาให้ แต่พ่อแบ่งสรรปันส่วนได้ดีมากๆ ไม่ได้ลำเอียงอะไร

ท่านคงแบกอะไรไว้เยอะมาก รอวันที่ผ่านพ้นไปนะครับ สู้ๆครับผม

ผมตรงกันข้ามกับคนอื่นๆเลย มีพี่น้อง 3-4คน ที่บ้านดันอวยผมสุด ผมแมร่งโคตรรำคาญอยากให้ไปรักๆคนอื่น ให้คนอื่นเยอะๆ อย่ามายุ่งกับผม คิดงี้ตั้งแต่เด็กละ

จนตอนนี้เลยอยากเป็นอิสระออกมาซื้อบ้านอยู่เองทำไรเอง ผมโคตรต้องการส่วนตัว ไม่ต้องการความรักเลยแม้แต่น้อย

แต่ของผมดีหน่อย พ่อแม่มีตัง ไม่ได้มาเดือดนร้อนลูกๆ

มันมีแค่คนที่โดนแบบเดียวกันเท่านั้นแหละที่เข้าใจคุณจริงๆ ซึ่งผมก็โดนนะ เหตุการณ์ไม่เหมือนกัน แต่มันมาจากในครอบครัวเหมือน

ผมว่าเคสคุณอ่ะ เขาไม่ได้รักไม่เท่ากันหรอก แต่แค่แสดงออกมาแบบไม่แฟร์เท่าไหร่

ส่วนนึงเพราะคุณเป็นผช = คนเป็นพ่อจะไม่เกรงใจลูกชายเท่าลูกสาว

ส่วนนึงเพราะคุณเป็นคนกลาง = คนโตถ้าไม่โดนโอ๋ไปเลยก็จะโดนใช้งานเต็มๆ ซึ่งด้วยความที่เป็นคนโตก็มักจะหาทางออกจากครอบครัวนี้ไปได้ แต่คนกลางมันมักจะครึ่งๆกลางๆอ่ะ คนเล็กนี่ไม่ต้องพูด แต่ผมเป็นลูกคนเล็กที่โดนเหมือนคุณนะ

จากประสบการณ์ผมนะ คุณต้องหูทวนลมบ้าง จะโดนด่า โดนอะไรก็ต้องข้ามๆไป เพราะสิ่งสำคัญเลยคือเราไปเปลี่ยนความคิดเขาไม่ได้หรอกครับ

ต่อให้คุณจะทำดีแค่ไหน เขามองคุณแบบนั้นไปแล้ว คุณก็ได้แค่นั้นแหละ เขาว่ารวมๆเพราะเขาไม่กล้าว่าน้องสาวคุณ ประเด็นมันอยู่แค่นี้แหละ

ได้แต่ก้มหน้าทำๆไปแหละ คนอื่นไม่ยอมเปลี่ยน แล้วดันเป็นครอบครัวกันอีก ทำไรไม่ได้

อาถรรพ์ลูกคนกลางสินะ

บ้านผมสลับกัน แม่ประสาท พ่อมีความเป็นผู้นำสูง เดี้ยงตอนอายุ 59

ผม พี่สาว แม่ รับทรัพย์กันอื้อ แต่แม่ได้มากสุด ล้านกว่าๆ แต่หมด ดากไปเรียบร้อย ซื้อบ้าน ซ่อมรถ ต่อเติมบ้าน ให้ยาย ให้หลาน

ผมกับพี่จะเฉยๆกับแม่ เพราะแม่ผมเขาประสาทจริง เคยทำร้ายพ่อผมอย่างหนักหน่วง ตัดนิ้วขาด ตีหัวแตก กัดแขนจนเป็นหลุม เอาเงินพ่อผมไปให้ฝั่งตระกูลเขา

ผมปล่อยอ่ะแม่ผมอะ โทรคุยแค่ให้แกแก้เหงาพอวันๆนึง แกทำพ่อผมไว้เยอะ ผมบอกตรงๆนะ ผมแค้นครับ

ทุกวันนี้เขาก็ไม่ค่อยอะไรกับลูกละคนนึงอยุ่ต่างประเทศ อีกคนอยุ่ต่างจังหวัด แรกๆหนักอยุ่ ยิ่งช่วงวัยทองยิ่งหนัก เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล

แล้วผมคือไม่สนใจอยุ่แล้ว อยากประสาทแค่ไหน เอาเลย

น้องชายผมทำงานใกล้บ้านแน่นอนกลับบ้านบ่อยและช่วยงานที่บ้านได้เยอะกว่าผม ผมก็ไม่อะไรนะถ้าพ่อจะรักน้องมากกว่า
ครั้งนึงผมเคยบอกพ่อเลยว่า ถ้าวันนึงจะยกสมบัติให้น้องผมก็ไม่ติดนะ เพราะน้องช่วยดูแลพ่อได้มากกว่าผมเยอะ ผมกลับบ้านปีละครั้งสองครั้งเอง

แต่พ่อผมก็บอกว่า พ่อรักลูกเท่ากันหมดนั่นแหละ แค่เห็นลูกกลับบ้านก็ดีใจแล้ว จะกลับกี่ครั้งก็เหมือนกัน

ผมก็โดนตั้งแต่เด็ก แม้แต่สรรพนามเรียกยังคนตลกเลย เรียกผมสั้นๆห้วนๆ เรียกน้องผมพี่ทุกคำ พี่นั้นพี่นี้อวยสารพัด แม้แต่เรื่องกากขนาดไหนก็ตามก็ยังอวยโคตรตลก แม้แต่เรื่องเอาผู้หญิงเข้าบ้านตอนม.ปลาย ชาวบ้านเขานินทากันทั้งหมู่บ้าน แม่ผมยังหาเรื่องอวยน้องผมได้ว่าเป็นสุภาพบุรุษไม่ส่งผู้หญิงกลับกลางคืน โคตรตลกไหมครับ ส่วนผมคุยเรื่องงานทำโน้นทำนี้ให้ฟัง ปิดท้ายด้วยการบอกว่าผมว่าเมิงมันก็ได้เท่านี้แระ เชิงบอกผมว่าเมิงมันกระจอก โคตรตลก หลังๆผมไม่โทรหาแกก็ไม่เคยโทรมานะ ผ่านไปอาทิตย์นึงก็มี โทรมาคุยกันไม่ถึงนาทีวางตลอด ส่วนลูกรักคุยกันเป็นชั่วโมงๆ 555 แม่ผมนี้แระสุดยอดของความลำเอียงแล้ว

ของอยู่ใกล้มักมองไม่ค่อยเห็น ของอยู่ไกลกลับโดดเด่นสะดุดตา ชีวิตมันเป็นยังงี้แหละครับ เอาแค่คุณมีความสุขพอ คนอื่นจะเป็นยังไงปล่อยเค้าไปเถอะครับ ทำหน้าที่คุณให้ดีก็พอ ทำที่ทำไหวไม่ต้องฝืนตัวเองทำ เพราะยังไง ๆ มันตัดขาดสายสัมพันธ์จริง ๆ ไม่ได้หรอกครับ พ่อคุณก็น่าจะอายุเยอะแล้ว มีความสุขกับเค้าเถอะครับ ของที่เคยมี เวลามันหายไปแล้วมันเรียกกลับมาไม่ได้นะครับ

ผมจะเล่าเรื่องแฟนเก่าผมให้ฟัง
ครอบครัวแฟนเก่าผม แม่เค้ามีลูก 2 คน คนโตเป็นผู้ชาย แฟนผมเป็นลูกคนเล็ก

วันนึงแม่เค้าโทรมาขอเแฟนเก่าผมให้ไปดาวน์รถเป็นชื่อพี่ชายให้หน่อย
โดยให้เหตุผลว่า พี่เค้าต้องการรถไปทำงาน เพราะพึ่งได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ช่วย
แฟนผมก็อิดออด บอกว่าให้ไม่ได้เป็นเงินเก็บ ทุกวันนี้ตัวเองยังไม่มีมอไซ ทำไมต้องไปซื้อรถให้พี่ด้วย
แม่ตอบกลับมาแค่ "ก็มึง(แฟนผม)ยังเด็กมีเวลาหาเงินได้อีกเยอะ พี่แก่แล้วแถมเงินเดือนก็น้อย ให้มันเก็บตังซื้อเองเมื่อไรจะได้"

ด้วยกับดักความกตัญญู ก็ยอมไปดาวน์ให้ แต่พอดาวน์มาแล้ว พี่ไม่ยอมผ่อนต่อ บอกว่าเงินเดือนไม่พอ
แฟนผมด้วยความเสียดายเงินดาวน์ ก็เลยนอกจากดาวน์ให้แล้วยังต้องผ่อนให้อีก
แล้วความชิบหายก็เกิดขึ้น หลังจากออกรถได้ประมาณครึ่งปี โควิดมา
บริษัทแฟนเก่าผมเค้าเลย์ออฟพนักงาน ตกงานล่ะทีนี้
ระหว่างหางาน ก็เอาเงินเก็บออกมาจ่ายค่าผ่อนรถ ค่าใช้จ่ายนู่นนี่นั่น เงินเก็บก็หมด

สุดท้าย พอไม่มีเงินผ่อนรถ ก็ไปบอกที่บ้านให้ช่วยหน่อย แต่พี่แม่งไม่ยอมส่งต่อเลยซักเดือนจนเค้ามายึดไป
ตัวพี่มันก็ทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาว เพราะตังไม่ได้ออกเองซักบาท แถมได้รถมาขับฟรีๆเป็นปี
มีแต่แฟนเก่าผมที่ร้องไห้อยู่เป็นเดือนหลังจากรู้ว่าเค้ามายึดรถกลับไป
หนำซ้ำแม่ยังโทรมาด่าอีก ว่าทำไมปล่อยให้รถโดนยึด ทั้งๆที่แฟนเก่าผมก็บอกว่าช่วงนี้ตกงาน หางานไม่ได้
ขนาดกิน ใช้ ยังใช้เงินแฟน(ผม)อยู่เลย แม่ด่ากลับมาคำเดียว "อคกตัญญู" แฟนผมร้องไห้แทบขาดใจ
รักลูกไม่เท่ากัน มันมีอยู่จริง

ผมลูก 5 คนบอกเลยผมก็ไม่ได้รักลูกเท่ากันทุกคน(ตอนโต) ตอนเด็กๆผมพยายามให้ทุกคนเท่าๆกัน เพื่อเขาจะได้ไม่คิดว่าพ่อลำเอียงนะ

แต่พอเด็กๆโตผมก็รักตามความดีของแต่ละคนนั้นเละลูกคนใหน... ก็ไม่ได้ใส่ใจเราก็ทำเต็มที่แล้วจนเขาโตแล้ว ถ้ารู้สึกไม่ดีที่จะอยู่กับพ่อแม่ก็ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองแค่นั้นไม่เคยบังคับให้ใครอยู่ดูแล

แต่ผมเคยทุ่มกับลูกคนโตมากสุดทั้งเงินทั้งเวลาหวังให้เป็นเสาหลักให้น้องๆก็ผิดหวัง สุดท้ายคนที่ฝากผีฝากไข้หวังให้ดูแลพี่น้องได้คือลูกคนรอง จริงๆยังอีกยาว

เฮ้ย อย่าไปคิดมากเลยท่าน คนใกล้ตัวก็แค่ที่ระบาย ถ้าเค้ากล้าระบายกับใครแสดงว่าเค้าไว้ใจนะ(คิดแบบนี้ดีกว่า) ครอบครัวท่านอ่ะเหมือนผมล่ะ ลูกชายคนกลาง แต่ของผมพ่อผมเสียเหลือแต่แม่ ผมอ่ะเจอมาเยอะ เงินหายทีก็โดนเพ่งเล็งเลย(จริงๆไม่ได้หายหรอกแกลืม มารู้ทีหลังน่าจะภาวะสมองเสื่อม) ผมนี่ก็โดน บางทีเคยด่าว่าหมาด้วยซ้ำไป ทั้งๆที่ผมไม่ได้ผิดนะ แต่พอรู้ตัวก็ไม่เคยขอโทษผมหรอก

บางทีผมก็สวนคืนแบบไม่ได้ใส่อารมณ์หรอก แบบขำๆไป เหมือนกันหมดล่ะ ลูกสาวไม่กล้าแตะ บ่นเหมือนๆกันเลย ผมก็คิดขำๆไป เพราะเจอบ่อย บางทีผมก็ อ่อ เหรอ จ้า ไป

ผมไม่ได้แบกบ้านอะไร

แต่จากเหตุการณ์ของคุณผมก็เจอและมักมีความสงสัยว่าทำไมคนพูดแรงๆหรือจู้จี้จุกจิก 2 คนเขามักไม่คุยกันเองเเล้วต้องมาบอกคนตัวกลางที่ไม่ค่อยพูดอะไร เพื่ออะไร? แล้วคนนิสัยแบบนี้พอต้องมาคุยกันเองหรือให้คำแนะนำก็มักจะไม่พูดกัน หรือพูดแบบประนีประนอม แล้วก้วนกลับมาบอกเราอีก โคตรเซ็ง

กับดักความกตัญญู จริงๆก็แค่พูดว่าไม่ นะจบเลย

ที่นี้พากันลงเหวทั้งคู่เลย