มันคือวิถีของฟุตบอล มีพบมีจาก มีเริ่มมีจบ ไม่มีใครจีรังกว่าสโมสร

แต่เอาจริงๆตั้งแต่ดูลิเวอร์มา ผมก็ไม่เคยมีความสุขเท่าทีมชุดของJKจริงๆนะ ไม่เคยรู้สึกว่าสโมสรมันเป็นครอบครัวได้ขนาดนั้น และภาพของบังโมมันใหญ่ขนาดที่ว่าตอนนี้ให้เป็นตำนานสโมสรผมก็ไม่ติดเลย

ถึงปลายทางมันอาจจะไม่สวยงามด้วยฟอร์มและสภาพร่างกาย ในวันที่ต่อสัญญาครั้งสุดท้ายมันก็คือความเสี่ยงที่สโมสรต้องแบกรับ และมันเกิดขึ้นจริงๆโมเค้นฟอร์มสุดท้ายไปแล้วเมื่อซีซั่นที่แล้วและปีนี้ก็ดิ่งลงอย่างน่าใจหาย ภาพในฝันมันคงเป็นทำนองว่า เล่นปีกไม่ไหว ถอยมาเป็นสำรอง จบแบบสวยๆ แต่มันก็แค่ความคิดเพ้อเจ้ออยู่ดี คนอย่างโมเนี่ยนะจะยอมมานั่งสำรอง จนเกิดเป็นปัญหาต่างๆนาๆ จนประคับประคองจนออกมาสภาพล่าสุดนี่ ไม่เหมือนอะไรที่วาดฝันไว้ซักนิด โกรธชิบหายเลยที่แกเลือกทิ้งบอมบ์กับนีกข่าวตอนนั้น พอแกอำลาเหมือนความรู้สึกแม่มย้อนกลับมาหมดเลยในสิ่งที่แกเคยสร้างไว้ จนถึงตอนนี้ผมคิดไว้ละว่า ถึงแม่มโคตรน่าเบื่อที่ต้องดูลิเวอร์พูลของอาเนอร์ขนาดไหน ก็จะอดทนดูไป อย่างน้อย icon ของทีมในยุคนึงกำลังจะไปละวะ

ทีนี้พอมาคิดอีกตลบ แม่มเราเหลือแค่ 3 อีกนี่หว่า แล้วดูแต่ละคนดิ อาลีงี้ สำหรับผมนี่คือประตูที่ดีที่สุดของหงส์แล้วและโมเมนต์ที่แกโหม่งเข้าในช่วงเวลาที่แกพึ่งเสียพ่อแม่มยังชัดอยู่เลย ร้อบโบ้อีกใครมันจะคิดวะ ว่าไอ่หนุ่มจากฮัลล์ที่อยู่ๆวันนึงมันวิ่งบ้าบอไล่ยันโกลอีกฝั่งมันจะไปถึงขั้นบ้าแข่งแอสซิสท์กับเทรนต์ และสุดท้ายคือ VVD ลูกพี่ยักษ์ที่กาละครั้งหนึ่งเคยใครก็เลี้ยงไม่ผ่าน(เพราะแกให้วิชาถอยนกกระเรียน5555) นี่คือเรากำลังจะรู้สึกแบบนี้ซ้ำๆอีกสามหนต่อเนื่องเลย ปวดใจอยู่น่ะ 5555

ย้อนกลับมาประโยคแรก ไม่มีใครอยู่ตลอดกาลกับสโมสร แฟนบอลอย่างผมก็คงได้แต่เชียร์ต่อไปมีความสุขกับการดูสโมสร และยินดีกับคนที่เคยร่วมทางและอำลาจากไป YNWA

อาจจะเหลือแค่ 2 ก็ได้ครับ ถ้ารอบโบ้ย้าย

คนที่ผมชอบที่สุดคือ 3 คนสุดท้ายนี่แหละ

แล้วมีแนวโน้มว่า จะไปเพิ่มด้วย รักมากอยากให้แกอยู่เทรนเคอเคซ