นั่งพิมพ์งานอยู่ดีๆ จังหวะหันไปดูปฏิทินตั้งโต๊ะทำงาน วันนี้ในอดีต เมื่อ 14 ปีที่แล้ว ช่วงปี 1 สมัยเรียนมหาลัย
ผมได้คบกับผู้หญิงคนหนึ่ง และตกลงกันเป็นแฟนกัน ซึ่งเป็นแฟนคนแรกของผม และเธอก็มีผมเป็นแฟนคนแรก
ปกติก็ไม่ได้คิดถึงนานละ อาจจะลืมคนนั้นๆไปละ แต่อยู่ดีๆความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมา
ภาพของเธอ ยังจำเสียงของเธอได้ เสียงหัวเราะ รวมถึงที่ต่างๆที่เราเคยไปด้วยกัน
นับแต่ช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ๆ ในห้วงเวลาหนึ่งของชีวิต

แต่นั้นละครับ เรายังเด็กทั้งคู่ในช่วงเวลานั้น เธอเดินจากไปไปมีคนใหม่ ซึ่งในตอนนั้นก็รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่มีทางกลับมา
แต่สิ่งที่ไม่มีโอกาสได้ทำ คือแค่อยากจะบอกกล่าวได้ร่ำลา อาจจะคำพูดง่ายๆเช่น "ขอให้โชคดีนะ ขอบคุณที่ได้เข้ามาในช่วงชีวิตของเรานะ" แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ทำ เพราะช่วงนั้นจบไม่สวย ยังโกรธเธออยู่ รู้ว่าเธอมีคนใหม่
ผมก็ไม่คิดจะติดต่อไปอีกเลย ตัดช่องทางสื่อสารทุกอย่าง เรื่องการร่ำลายังคงฝังในใจผมตลอดมา

ณ ปัจจุบัน เวลาผ่านไปเร็วมาก ผมได้แต่งงานมีครอบครัว และเธอเท่าที่ทราบก็ได้แต่งงานมีครอบครัวเช่นกัน
กลับไปพิมพ์งานต่อก่อนครับ เดี๋ยวส่งงานไม่ทัน 555 แค่นึกถึงวันนี้ในอดีตจากปฏิทิน เลยของตั้งกระทู้หน่อย

แฟนผมตะหมัยมหาลัยไม่รู้เป็นไงบ้าง แต่ก็หวังว่าเค้าจะมีความสุขดี เจริญในหน้าที่การงาน

ขอให้แน่นๆฟิตเปรี๊ยเหมือนเดิม คิดถึงตอนแต่งเพลงให้ คิดถึงตอนเล่นกีต้าร์เพลง

เธอเป็นแฟนฉันแล้ว ให้ฟัง คิดถึงตอนกอดจากด้านหนังตอนเค้าอ่านหนังสือ คิดถึงตอนเค้าบอกว่า

ต่อรอบ2กันเถอะ คิดถึงตอนเค้ายกนิ้วกลางให้แต่บอกว่ารัก ฮาดี

เคยเคลียใจกับแฟนเก่าสมัยเรียน ก็ถือว่าโล่งไปได้เยอะ ต่างคนต่างเด็ก และก็ยืนยันได้อีกว่าถ้าคบกันต่อก็น่าจะไม่รอดเหมือนเดิม
แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขดี ไม่ใช่ความสัมพันธ์ toxic อะไร เป็นแฟนเก่าคนเดียวที่นึกถึง หรือเจอหน้าก็ยังรู้สึกแปลก ๆ ทำตัวไม่ค่อยถูก

ใช่ครับ เหมือนผมเลยรู้ว่าคบไปก็ไม่รอด และไม่อยากขอคืนดีด้วย แต่อยากเคลียใจ อยากบอกลา อยากจบสวยๆ
แต่ก็ไม่มีโอกาสละ

ให้เป็นช่วงเวลาดีๆเสี้ยวนึงในลิ้นชักแห่งความทรงจำของท่านะละกันฮะ

ผมก็เคยมีนะ “คนรัก“ คนนึงที่กำลังวางแผนจะแต่งงานกัน
แต่เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้อยู่ๆเราก็หันหลังใส่กัน จนต่างคนต่างแยกย้าย
ทุกๆครั้งที่ผ่านที่เดิม ร้านเดิม เพลงเดิมๆ ที่เคยมีภาพจำร่วมกัน
ทุกอย่างมันชัดเจนเข้ามาในหัวในทุกประสาทสัมผัสหมดเลยครับ
ทั้งเสียงกระซิบข้างหู สัมผัสของการกอด กลิ่นน้ำหอม J'adore

แต่ทุกอย่างมันถูกเก็บไว้แค่นั้นครับ ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยโหยหา
ไม่เคยมากระทบชีวิตปัจจุบันหรือรบกวนภรรยาผมเลย

แฟนเก่าคนนึงก็ไม่ทันได้ร่ำลา แต่ก็จากกันด้วยดี ตอนนั้นผมเองที่ป๊อด ตอนนี้ผมและเธอมีครอบครัวที่ดีไปแล้ว

ผมเลิกกับแฟนที่คบกันมานานช่วง ม.6 ถึง ปี 4 แต่ก็คุยกันอยู่ตลอดทุกวันเกิดเค้าและวันเกิดผม

มีอยู่ปีนึงผมก็พูดเรื่องที่ติดอยู่ในใจ เช่นบางเหตุการณ์ที่ผมทำผิดไปแต่ยังไม่เคยได้ขอโทษ

มันก็รู้สึกดีนะ เหมือนได้อโหสิกรรมให้กัน

ผมเคยมีแฟนเก่าตอนมหาลัย จบกันไม่สวยเท่าไร ตอนนั้นโกรธมาก เวลาผ่านไปหลายปี ได้มีโอกาสไปงานแต่งงานรุ่นน้องแล้วนั่งโต๊ะเดียวกัน ต่างคนต่างไม่เอาแฟนไป ตอนแรกๆผมก็เก็บทรงได้อยู่ แต่พอเมาเท่านั้นแหละ ผมเดินเข้าไปขอคุยข้างนอกงานหน่อย ผมระบายความในใจทั้งหมดปล่อยโฮเป็นเด็กเลย เขาจากตอนแรกไม่อยากจะคุยก็ปลอบผม จากนั้นก็คุยทำความเข้าใจกันเรื่องตอนนั้นที่เลิก หลังจากนั้นมาผมเหมือนยกภูเขาออกจากอก ทนรู้สึกผิดมาหลายปี ถึงตอนนี้ก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

เลิกกับแฟนเก่าไป ด้วยสาเหตุอะไรไม่รู้

ตอนนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แค้นสุมทรวง

ให้เพื่อนโทรหา ด่าไปชุดหนึ่ง ร้องไห้เลย

หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่ออีกเลย