ทั้งที่ตอนเริ่มอยากออกจากระบบ ออกได้แล้ว มาบอกวิธีออก

แต่เรื่องนรก สวรรค บาป บุญ ชาติก่อน ชาติหน้า มันของศาสนาอื่น

พยายามทำให้พระพุทธเจ้าเป็นสมมุติเทพ เดิน7เก้า บลาๆ

พยายามทำให้เป็นเรื่องตลกจนคนไม่เชื่อแต่ตั้งแต่แรก

มีหลักฐานชัดเจนว่าพยายามกลืน

แต่ผมก็สงสัยว่า ถ้ากลืนได้ขนาดนี้ ทำไมยังเหลือสาระ หรือแก่นอยู่

กลืนหมดเด๋วไม่มีไรให้กินต่อมังฮะ

กลืนหรือเปล่าไม่รู้

แต่เคยได้ยินสมัยที่เชฟหมีแกมีชีวิตอยู่ (แกเป็นอาจารย์ปรัชญา ม.ศิลปากร) แกพูดว่าพุทธในไทยมันผสมกันสามอย่าง
พุทธ + พราหมณ์ + ผี

ผมเลยว่าไม่แปลกที่จะรู้สึกว่าพุทธแท้โดนกลืน
(อันหลังนี้ความเห็นส่วนตัวผมเอง)

หรือพวกศิษย์หลังๆที่คิดไม่ได้เห็นดีเห็นงาม แบบว่าคนจะได้ว้าว กราบบ

ไม่ได้โดนกลืน แก่นของพุทธ คือไม่ต้องบอกว่าตัวเองเป็นพุทธ หรือนับถือพุทธแต่สามารถปฏิบัติได้เลยปรับใช้ได้เลย เช่น นั่งสมาธิ สติ ไรทำนองนั้น อยู่กับปัจจุบันทางสายกลาง ส่วนคนที่นับถือพุทธก็จะมีอภินิหารไรนิดหน่อยซึ่งเด็กรุ่นเราหรือรุ่นใหม่ๆอาจจะไม่ค่อยซื้อแนวคิดนี้เลยทำให้ดูว่าน้อยลง

ความเห็นส่วนตัวผมว่าเป็นกุศโลบาย ฝั่งพุทธที่ต้องการเผยแพร่ มันก็คงต้องหาอะไรมาดึงดูดให้น่าสนใจ คนยุคนั้นไม่ได้ร่ำเรียนอะไรมากมายนะครับ มานั่งอธิบายเป็นวิทยาศาสตร์จ๋า คงไม่มีคนเข้าใจ เลยแฝงด้วยความตื่นเต้นพวกนี้แระ (**เพื่อการโฆษณาเท่านั้น)

ผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องความพยายามขนานใหญ่โดยมีคนชักใยแบบนี้

แต่ผมเชื่อเรื่องความเลื่อนไหลของความคิด ที่คนกลุ่มเดียวกันจะเลื่อนไปหากันแบบช้าๆแต่ชัวร์

ยิ่งสมัยนี้โลกไร้พรมแดน ยิ่งเกิดเหตุการณ์นี้ง่าย ดังนั้นการที่ศาสนาพุทธเปลี่ยนแปลงไปแบบที่ จขกท. สังเกตุ

เป็นเพียงแค่การรวมกลุ่มกันของคนที่คิดคล้ายๆกัน ไม่ใช่การโดนกลืนหรอก

เพราะแก่นของศาสนาพุทธ ยังอยู่ดีไม่มีเปลี่ยน

ตอนผมไปบวชอยู่สวนโมกขิ์
อาจารย์วัดป่าสอนว่าแก่นพุทธมีแค่ธรรม และมีแค่ 2 ข้อ
คือเรื่อง กฏแห่งกรรม กับอะไรอีกอันจำไม่ได้แล้ว 555 น่าจะสามาธิภานามั้ง

ส่วนที่เหลือคือคนรุ่นหลังเอามาปรุงแต่งเยอะแยะไปหมด
คือศาสนา มันก็เป็นเรื่องของการควบคุมคนอยู่แล้ว
จะรวมคนมานับถือฟรีๆ ถ้าไม่มีอิทธิปาติหารย์ไรเลย ใครมันจะมาเข้ารีต
แทบทุกศาสนา พวกลูกศิษรวมทั้งนักบวช
ก็เลยแต่งนิยายกันเก่งกันสนุก เอามาหากินกับศาสนา

ไปบวชอยู่ครึ่งเดือนหลัง น้ำไฟไม่มีใช้ กินข้าวมื้อเดียว
นอกจากทำวัด กวาดลาน ก็นั่งสมาธิทั้งวัน วันแรกๆเกือบจะบ้าตายเหมือนกัน
ผมว่าที่พระพุทธเจ้ากับพระเคร่งๆทำได้จนตาย ก็ปาติหารย์เหมือนกันนะ 555

เพราะ พุทธศาสนาไม่ได้บังคับ เลยทำให้ดูลดลงหรือยังไงก็ไม่เป็นไร

แก่นก็ยังคงเป็นเรื่อง ทุกข์ เหมือนเดิม เกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็ยังคงเป็นเรื่องพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตหนีไม่ได้

เรื่องกรรม มันก็เป็นผลของการกระทำ เป็นหลักสัจจะความจริงบนโลก

ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว > นั่นก็คือ > ทำAได้A ทำBได้B

มันก็คือหลักเหตุผลทั่วไปของโลก
-----------------------------------------------------------------

ส่วนเรื่องอภินิหาริย์อะไร ไม่จริงหรอก มาจาก Fc ทั้งนั้นที่เขียนเกินจริง

ต้องเข้าใจว่า ศาสนาอื่น เค้าเน้นเรื่องการหาสาวกเพิ่ม
ส่วนพุทธ ไม่ได้เน้นที่จุดนั้น

ศาสนาอื่นก็พยายามหาจุดขายมาขายเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นทางคน หรือ แทรกซึมเข้ามาผ่านระบบการปกครอง

ถ้าคุณเข้าใจธรรมะถึงระดับนึง เรื่องแบบนี้มันทำไม่ยากเลย ความสุขจากการไม่มี
เมื่อเข้าใจแล้ว คุณจะลืมความสุขในรูปแบบอื่นไปเลย

มันไม่ได้ปาฏิหาริย์อะไรเลย
การบำเพ็ญเพียร มันก็เหมือน เอากระดาษทรายไปขัดไม้จนกว่ามันจะถึงแก่นนั่นแหละครับ

พุทธคือคำสอน แต่การปฏิบัตินี่ก็เพี้ยนไปตามบิสเนส

พูดมันง่ายกว่าทำเยอะครับ
ตอนอยู่สวนโมกข์ ไม่มีสิ่งเร้าอะไรผมก็พอทำได้ไม่ได้บ้าง
กลับมาเข้าสังคมปกติ ทำไม่ได้สักอย่างคืนอาจารย์หมด
การนั่งสมาธิภานา มันไม่ใช่แค่นั่งหลับตา
สิ่งที่ต้องทำคือทำใจให้นิ่ง นี่คือส่วนที่ยากที่สุด

เอาแค่หลับตาแล้วคิดจดจ่อไปที่สิ่งเดียวได้ถึงเกิน 5 นาที นี่ก็ยอดคนแล้ว
ถ้าแค่คิดแวบไปสักวิเดียวก็คือเริ่มจดจ่อใหม่วนไปเรื่อยๆ
แล้วการทำแบบนั้นทั้งชีวิต กินข้าวมื้อเดียว ภาวนาได้ตลอดไม่ว่อกแว่ก
ใครคิดว่าง่าย แต่ผมว่านี่เข้าขั้นปาติหาริย์แล้ว

ก็ขนาดประเทศต้นกำเนิดเองยังโดนพราหมณ์ฮินดูกลืนไปเกือบหมด

ก็แสดงให้เห็นว่าแม่งไม่ได้ดีเด่อะไรเลย

ถ้าดีจริงทำไมมีประเทศที่นับถืออยู่แค่หย่อมนึงอะ

อ้าวว ผมก็นึกว่าเรื่องนรก สวรรค บาป บุญ ชาติก่อน ชาติหน้า เดิน7เก้า บลาๆๆๆ

มาจากศาสนาพุทธเอง มาตลอดเลยนะ สรุปว่าไม่ใช่หรอ