โครงสร้างเศรษฐกิจที่เราเจออยู่ตอนนี้ คือการ รีดทรัพยากรจากฐานรากขึ้นสู่ยอดพีระมิด

รีดผ่านค่าแรงที่ถูกแช่แข็งไว้ในขณะที่ค่าครองชีพพุ่งสูง และการเก็บภาษีทางอ้อมที่คนจนเลี่ยงไม่ได้ (VAT, ภาษีน้ำมัน) ซึ่งเงินเหล่านี้มักถูกหมุนกลับไปเป็นงบประมาณที่เอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มทุนใหญ่

เมื่อรายได้ไม่พอ ระบบก็ยื่นหนี้มาให้กู้เพื่อประทังชีวิต สุดท้ายเราก็ต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อจ่ายดอกเบี้ยคืนเจ้าของฟาร์มจนสิ้นอายุขัย โดยที่แทบไม่เหลือสินทรัพย์อะไรทิ้งไว้ให้ลูกหลาน

การออกแบบให้เชื่องด้วยระบบ
ระบบไม่ได้ใช้แค่ แส้(กฎหมาย/อำนาจ) แต่ใช้อาหารเม็ด (ประชานิยมชั่วคราว) เพื่อให้เรารู้สึกว่าเจ้าของยังมีเมตตา

การให้ความช่วยเหลือเป็นครั้งคราวแทนการสร้างโครงสร้างสวัสดิการที่ยั่งยืน คือการทำให้ประชาชนต้องคอยหมอบกราบ รอรับส่วนบุญ แทนที่จะยืนขึ้นทวงสิทธิในฐานะเจ้าของประเทศที่แท้จริงครับ

แล้วแต่มุมมองถ้าแบบจขกท.ก็มุมลบแล้วกัน มุมบวกของผมคือเด็กสมัยนี้ใช้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะครับถ้าขวนขวายพยายามหน่อย ความรู้ ข้อมูล สถิติ หากันได้โคตง่าย

เรื่องการเงินถ้ารู้จักเก็บไปต่อยอดก็เริ่มง่ายจะตายเดี๋ยวนี้ 50 บาทก็ลงทุนซื้อหุ้นได้แล้ว สมัยผมเด็กๆ-วัยรุ่นไม่มีหรอกต้องไปเปิดพอร์ตวุ่นวาย โปรแกรมก็หน้าตาโบราณใช้งานยาก

ในแง่ความสะดวกสบายทางกายภาพอ่ะใช่ แต่ถ้าเราซูมออกมามองในมิติของ โอกาสในการลืมตาอ้าปาก และ ความกดดันทางระบบ

มีแอร์ มีสมาร์ทโฟน มี AI ช่วยทำงาน แต่ลำบากที่การเข้าถึงทรัพยากร ยุคนี้คือยุคที่ราคาอสังหาริมทรัพย์พุ่งไปไกลกว่าค่าแรงหลายเท่าตัว เด็กยุคนี้ไม่ได้แข่งกับคนข้างบ้าน แต่กำลังแข่งกับอัลกอริทึมและทุนข้ามชาติที่พร้อมจะบดขยี้ SME เล็กๆ ได้ทุกเมื่อ

สมัยก่อน
ระบบมันเปิดช่องให้คนที่มี ความขยัน + ความมัธยัสถ์ สามารถสร้างฐานะได้ การเก็บออมเงินเพื่อซื้อที่ดินสักแปลงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้จริงในหนึ่งชั่วอายุคน เพราะช่องว่างระหว่างรายได้กับราคาสินทรัพย์ยังไม่กว้างนัก

แต่สมัยนี้ ความขยันอย่างเดียวอาจไม่พอ เพราะเราอยู่ในของค่าครองชีพที่สูงลิ่วและค่าแรงที่โตไม่ทันเงินเฟ้อ การตั้งตัวในยุคนี้ต้องใช้ ความฉลาดทางการเงิน + คอนเนกชัน + โชคอย่างมหาศาล หากก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว เช่น เลือกคณะที่เรียนผิด หรือไปทำงานที่แรกที่ไม่โต ชีวิตอาจติดหล่มหนี้สินไปอีกหลายสิบปี

และไหนจะสงครามข้อมูลและการเปรียบเทียบ
เด็กยุคก่อนอยู่กับความจริงตรงหน้า ไม่เห็นชีวิตคนอื่นมากนัก จึงมีความสุขตามอัตภาพ แต่เด็กยุคนี้ถูกบังคับให้เข้าสู่สนามรบของการเปรียบเทียบตลอด 24 ชั่วโมงผ่านโซเชียลมีเดีย

ความกดดันที่ต้อง สำเร็จตั้งแต่อายุน้อย กลายเป็นอาวุธที่ทิ่มแทงจิตใจ ทำให้เกิดอาการ Burn out ได้ง่ายกว่าคนรุ่นก่อนที่ค่อยๆ สร้างตัวไปตามวัย

ผมคิดว่าเด็กยุคนี้ สบายกว่าในแง่ที่ไม่ต้องแบกหามหรือตากแดดตาก ลมเหมือนคนรุ่นปู่ย่า แต่พวกเขาต้องเผชิญกับ สงครามเย็นทางเศรษฐกิจ ที่มองไม่เห็น โลกยุคนี้ไม่เอื้อให้คนปานกลางอยู่รอดได้ง่ายๆ เหมือนสมัยก่อน ระบบบีบให้ทุกคนต้องโดดเด่น ต้องเป็นที่หนึ่ง หรือต้องมีแต้มต่อทางบ้านถึงจะตั้งตัวได้เร็วครับ

คนแบบคุณ ผมจะแย้งไปทำไม

ได้ประโยชน์อะไรกับชีวิตผมหรอ ?

จริงครับ
เมื่อฐานภาษีคนทำงานหดตัว แต่รายจ่าย ค่ารักษาพยาบาลคนแก่พุ่งทะยาน รัฐบาลจะถังแตก
VAT จะขึ้น เพราะคนแก่ไม่ทำงานแต่ยังต้องกินต้องใช้ รัฐจะเก็บภาษีจากการบริโภคแทนรายได้

ภาษีความมั่งคั่งใครมีที่ดิน มีบ้าน มีทรัพย์สิน จะโดนเพ่งเล็งเป็นพิเศษ เพื่อเอามาโปะงบประมาณแผ่นดิน

เห็นด้วยกับท่านส่วนหนึ่งครับ แต่ผมมองว่ามีแค่เรื่องอสังหาริมทรัพย์อย่างเดียวครับ ที่คนรุ่นใหม่เป็นเจ้าของได้ยากกว่ารุ่นก่อน
แต่ในเรื่องอื่น ๆ ผมว่าคนรุ่นนี้มีกำลังทรัพย์ที่จะซื้อของมาปรนเปรอความสุขตัวเองได้ง่ายกว่ายุคก่อนมาก
เอาง่าย ๆ ก็ทีวี ในสมัยก่อน แต่ละบ้านอาจจะมีทีวีแค่เครื่องเดียวแล้วดูกันทั้งบ้าน สงครามการแย่งรีโมทเอยอะไรเอยในครอบครัวก็หนักอยู่
แต่ยุคนี้ ลูกของชนชั้นกลางทั่วไปถ้าอยากมีทีวีส่วนตัวในห้องตัวเอง ก็ทำได้ไม่ยากเลย(อยู่ที่ว่าอยากจะซื้อหรือเปล่า)

ของอย่างอื่นก็เหมือนกัน รวมถึงอาหาร ขนมต่าง ๆ ยุคนี้ชนชั้นกลางก็กินหรู กินอาหารดี ๆ ได้มากกว่าชนชั้นกลางในยุคก่อนหน้า
หรือการท่องเที่ยวต่างประเทศ สมัยผมเด็ก ๆ คนจะไปเที่ยวต่างประเทศบ่อย เช่นญี่ปุ่น ยุโรป อเมริกา คือต้องมีฐานะดีในระดับนึง
แต่ปัจจุบัน ชนชั้นกลางทั่วไปก็ไปเที่ยวญี่ปุ่นได้ทุกปีอย่างกับเป็นสวนหลังบ้าน

ผมลองนึกภาพสมัยผมอยู่มัธยม แทบไม่มีเด็กนักเรียนในโรงเรียนขับรถยนต์มาเรียนเลย มีแต่จักรยานเป็นส่วนใหญ่ หรือมีมอเตอร์ไซค์ก็ถือว่าดีแล้ว รร.ผมเมื่อก่อนไม่จำเป็นต้องมีลานจอดรถยนต์สำหรับนักเรียน มีแต่ที่จอดจักรยาน/มอเตอร์ไซค์ให้
แต่เมื่อไม่นานมานี้ ผมลองไปเยี่ยม รร.เก่า พบว่าตอนนี้ รร.มีลานจอดรถกว้างขวางสำหรับนักเรียนโดยเฉพาะเลย มีนักเรียนขับรถมาเรียนเป็นหลายสิบคน

แสดงให้เห็นว่าชนชั้นกลางยุคนี้ ก็มีกำลังพอจะเข้าถึงทรัพย์สินหลายอย่างได้มากกว่าคนยุคเก่าเช่นกันครับ มันก็ไดเ้อย่างเสียอย่างไปตามยุคสมัย

ความรักที่ประชาชนมีให้พวกนักการเมือง ข้าราชการมักเกิดจากสภาวะที่พวกเขารู้สึกไร้พลัง จึงต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เมื่อมีคนมาบอกว่าจะแก้ปัญหาปากท้องให้ พวกเขาจึงพร้อมจะมอบความศรัทธาให้อย่างหมดใจ

ในระบบที่รัฐหรือกลุ่มทุนผูกขาดสวัสดิการและทรัพยากรพื้นฐานไว้ทั้งหมด ประชาชนจะตกอยู่ในสภาวะจำยอม
เมื่อเค้าแจก อาหารเม็ด(เช่น นโยบายประชานิยม, เงินช่วยเหลือรายเดือน) คนที่กำลังหิวโหยจะรู้สึกซาบซึ้งและมองว่านี่คือบุญคุณ ทั้งที่จริง ๆ แล้วอาหารเม็ดเหล่านั้นก็ทำมาจากหยาดเหงื่อและภาษีของพวกเขาเองครับ

ตราบใดที่เศรษฐกิจดี คนจะหลับตาข้างหนึ่งกับเรื่องสิทธิเสรีภาพ

วัตถุนิยมคือยานอนหลับชั้นดี
ถ้าคนหมกมุ่นอยู่กับการ ผ่อนรถ ผ่อนบ้าน ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม

เขาจะไม่มีเวลา ไม่มีเงินเหลือ และไม่มีกะจิตกะใจไป เรียกร้องการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างครับ

ระบบจึงสนับสนุนให้คนเป็นหนี้และบริโภคเยอะๆ เพื่อให้คนโฟกัสแต่เรื่องปากท้องตัวเอง จนลืมเรื่องการเมือง

ประเทศต้องอิงเศรษฐกิจเสมอ
ไม่ว่าจะระบอบไหน ซ้ายจัดหรือขวาจัด สุดท้ายท้องต้องอิ่ม

ถ้าอนุรักษนิยมบริหารเศรษฐกิจพัง (คนอดอยาก) -> จะเกิดการปฏิวัติ เหมือนฝรั่งเศส หรือรัสเซียในอดีต

ถ้าเสรีนิยมบริหารเศรษฐกิจพัง -> ก็จะโดนฝ่ายขวาหรือทหารกลับมายึดอำนาจ โดยอ้างว่าจะมา "แก้ปัญหาปากท้อง"

อุดมการณ์กินไม่ได้ครับ แต่เงินซื้อข้าวได้ ผู้ปกครองที่ฉลาดรู้ดีว่า ถ้าอยากรักษาสถานะ อนุรักษนิยมไว้ให้นานที่สุด ต้องทำให้ประชาชนเป็น วัตถุนิยมให้มากที่สุดครับ

บอกตรงๆก็แล้วแต่เด็กมันเลย ถ้าเด็กมันไม่ตื่นรู้ทางการเมือง ปล่อยให้สภาพเป็นแบบนี้เหมือนที่คนรุ่นเก่าๆทำก็ตามนั้น

อีกอย่างคนในประเทศชอบแบบนี้ก็ปล่อยไป

ผมเด้ยอย่างเดียวผมไม่รู้ เดี่ยวนี้คิดว่าโลกไม่ได้หมุนรอบตัวเราใครจะ คิดไงคิดงั้น เอาที่สบายใจ

ครอบครัวผม รายได้ 6 หลักต่อเดือน ยังไม่กล้าจะมีลูกเลยครับ

ใครไหวไปก่อนเลย ผมว่าอนาคตยากมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งไม่มีธรุกิจอะไรอะไรให้ลูกหลานสานต่อ เกิดมาก็ลำบากเป็นแรงงานให้ชนชั้นนำอยู่ดี เหนื่อยครับอนาคตในไทย

โครงสร้างหลายอย่างยังไม่เอื้อต่อการลืมตาอ้าปาก
ถ้าให้พูดแบบไม่อ้อมค้อม ชีวิตยุคนี้มันยากขึ้นเพราะความซับซ้อนมันสูงขึ้นแต่หลักประกันต่ำลง

เราไม่ได้สู้กับแค่คน แต่เราสู้กับระบบ
สมัยก่อนถ้าขยัน ประหยัด ซื่อสัตย์ เราพอจะมองเห็นความสำเร็จ แต่ตอนนี้เราสู้กับอัลกอริทึม สู้กับทุนข้ามชาติ สู้กับอัตราเงินเฟ้อที่กินเงินเก็บเราเร็วกว่าดอกเบี้ยธนาคาร

ความเหลื่อมล้ำที่กลายเป็นกำแพง
คนที่มีต้นทุนชีวิตสูงเขามีเครื่องทุ่นแรง(เช่น ทรัพย์สิน, Connection, ความรู้เฉพาะทาง) ส่วนคนที่เริ่มจากศูนย์ ต้องใช้แรงกายมากกว่าหลายเท่าเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่เท่ากัน

ทางเลือกที่ดูเหมือนเยอะ แต่เลือกไม่ได้ เรามีสินค้าให้เลือกซื้อมากมาย มีแอปฯ ให้ใช้เต็มไปหมด แต่เรากลับมีทางเลือกในชีวิตน้อยลง (เช่น ต้องจำใจทำงานที่ไม่รักเพราะมีภาระหนี้, ต้องอยู่ในเมืองที่ค่าครองชีพสูงเพราะงานกระจุกตัว)

มันเป็นความเหนื่อยล้าระดับจิตวิญญาณ
มันไม่ใช่ความเหนื่อยเพราะ ไปทำนาหรือ แบกหามเหมือนคนสมัยก่อน ที่พอได้นอนพัก ตื่นมาก็หาย
แต่ความเหนื่อยของคนยุคนี้มันฝังลึกและสะสม เพราะมันเกิดจากการวิ่งไล่ตามสิ่งที่มองไม่เห็นตลอดเวลา

ตื่นมาพร้อมกับ ดอกเบี้ย และ ค่าครองชีพ ที่เดินนำหน้าไปก่อน
ในยุคที่หนี้ครัวเรือนสูง
ทันทีที่ลืมตา นาฬิกาไม่ได้บอกเวลา แต่มันบอกว่า วันนี้ต้องหาเงินให้ได้เท่าไหร่ถึงจะรอด

วุฒิการศึกษาก็เฟ้อครับ
รุ่นก่อนจบปริญญาตรีคือใบเบิกทางสู่ชนชั้นกลางระดับสูง มีงานรองรับแน่นอน

มายุคนี้ปริญญาตรีคือมาตรฐานขั้นต่ำ (หรือบางทีต้อง ป.โท) เพื่อสมัครงานเงินเดือนเริ่มต้นที่แทบไม่ขยับจากเมื่อ 10-15 ปีก่อน ในขณะที่ค่าเทอมแพงขึ้นหลายเท่าตัว ทำให้เด็กจบใหม่เริ่มชีวิตพร้อม "หนี้ก้อนโต" (กยศ.) ตั้งแต่วันแรกทำงาน

และเจอทุนนิยมที่ไร้พรมแดนและการแข่งขันที่โหดร้าย
รุ่นก่อนแข่งขันกับคนในจังหวัด หรือในประเทศ
แต่รุ่นนี้ต้องแข่งขันกับ AI, แข่งกับแรงงานราคาถูกจากประเทศอื่น, หรือแข่งกับอัลกอริทึม ระบบทุนนิยมปัจจุบันบีบเค้นประสิทธิภาพสูงสุด ทำให้คนทำงานต้องทำหน้าที่หลายอย่าง ในเงินเดือนเท่าเดิม จนเกิดภาวะ Burnout กันตั้งแต่อายุยังน้อยครับ

ในโลกทุนนิยม สิ่งที่ผมพยายามทำมากที่สุดคือเก็บเงินให้มันเยอะๆๆๆ หา พาสซีพอินคัมเยอะๆ

พยายามตัดเรื่องวัตถุนิยมให้ได้ อันนี้คือกับดักชื้นใหญ่ ทำงาน> เงินหมด > ทำงาน

ต้องพยายามเอาตัวเองออกจากลูปนี้ให้ได้

ระบบทุนนิยมออกแบบมาเพื่อให้ เราต้องทำงานตลอด แต่ถ้าคนมีเงินเยอะ คนก็ไม่ต้องทำงาน นายทุนลำบากละ

โลกนี้คือสวนสนุกให้กับ คน 0.01% ในโลก ที่เหลือคือพนักงานสวนสนุก

ต้องถามว่าเราอยากเป็นพนักสวนสนุก หรือเราอยากเลือกเป็นคนที่เดินออกมา หลบกับดักที่ระบบพยายามดึงคุณไว้

ถ้าพูดถึงระบบราชการไทย
กำลังทดลองใช้ E-Office กันอยู่
ยังลูกผีลูกคนอยู่เลย และใช้แค่บางหน่วยงาน
และรู้จะบังคับใช้จริงจังแค่ไหน