โลกตอนนี้หมุนด้วยความเร็วของ AI และ Automation แต่ระบบราชการไทยยังทำงานด้วย กระดาษ และ ลำดับชั้นที่ซับซ้อน

งบประมาณแผ่นดินกว่า 70-80% หมดไปกับรายจ่ายประจำ(เงินเดือนและสวัสดิการข้าราชการ) ทำให้เหลืองบที่จะไปลงทุนในนวัตกรรมหรือสวัสดิการประชาชนจริงๆ น้อยมาก
ซึ่งผมคิดว่า พรรคการเมืองใหญ่ๆก็คงไม่คิดเปลี่ยน
ยิ่งส้มไม่ต้องหวังเลย เลือนลางมาก

เมื่อ AI เข้ามาแทนที่ทักษะแรงงานเดิม หากรัฐยังปรับตัวช้า ไม่สามารถ Re-skill ประชากรได้ทัน เราจะเจอภาวะตกงานถาวรในขณะที่รัฐไม่มีงบพอจะเยียวยา

ไทยเป็นประเทศกำลังพัฒนาประเทศแรกๆ ที่แก่ก่อนรวย

โรงพยาบาลรัฐจะกระทบหนักสุดๆ เมื่อคนแก่มากขึ้น โรคเรื้อรัง โรคร้ายแรงสูงขึ้น แต่ระบบบริหารจัดการยังเป็นแบบรวมศูนย์
ทำให้หมอและพยาบาลแบกรับภาระจน ระบบล่ม
นี่คือเหตุผลให้ผมต้องรักสุขภาพ งดอาหารนอกบ้านทำกินเองทุกวัน มีวินัยการกินที่เข้มงวดขึ้นครับ

ค่าครองชีพสูงแต่ค่าแรงโตไม่ทัน คนต้องกู้เพื่ออยู่รอด วงจรหนี้กลายเป็นมะเร็งร้ายที่กัดกินกำลังซื้อในประเทศ

ช่องทางทำงานหาเงินก็ยิ่งแคบลง นายทุนยึดหัวหาดครบทุกเซกเม้นต์แล้ว ค้าขายonlineที่แข่งกันตัดราคากันดุเดือด
ความขยันในยุคนี้ได้แค่ประคองตัว ไม่ใช่ขยันแล้วรวย
ทุกวันนี้เห็นใครมีลูกเกิน1คน แล้วฐานะยากจน นี่สยองเลย

คนรุ่นลูกต้องเผชิญกับสภาวะ ตั้งตัวไม่ได้ พ่อแม่ในวัยกลางคนจึงถูกบังคับให้ต้องเป็นตาข่ายรองรับความเสี่ยงต่อไปเรื่อยๆ
แทนที่จะได้พัก กลับต้องทำงานยาวนานขึ้นเพื่อประคองทั้งชีวิตลูก และเตรียมพร้อมที่จะต้องซัพพอร์ตลากยาวไปถึงรุ่นหลานที่กำลังจะเกิดมาในระบบเศรษฐกิจที่เปราะบางนี้ กลายเป็นว่าเราส่งต่อ ความเหนื่อยล้าเป็นมรดกแทนที่จะเป็นความมั่งคั่ง
ติดกับดักความรับผิดชอบที่ไม่มีวันเกษียณ

ระบบการศึกษาไทยยังเน้นการผลิตคนเพื่อไปเป็น ฟันเฟืองในโรงงาน หรือ ข้าราชการ แล้วก็เข้ามาสูบภาษีแผ่นดินต่อ
ระบบไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เราคิดวิเคราะห์หรือตั้งคำถามเชิงโครงสร้าง แต่สอนให้เราทำตามคำสั่งและท่องจำ เพื่อให้เราจบออกมาเป็นพนักงานที่ว่านอนสอนง่าย

ส่วนนึงบ้านเราผลิตบัณฑิตออกมาในสาขาที่ตลาดไม่ต้องการ ในขณะที่ภาคธุรกิจขาดแคลนแรงงานทักษะสูง ผลคือเราเสียความสามารถในการแข่งขันให้กับเพื่อนบ้านอย่างเวียดนามที่ปรับตัวได้เร็วกว่า

และนั่นทำให้ผมเลิกเสพติดวัตถุชิ้นใหญ่ๆ บ้าน รถ ที่ดิน
เพื่อหนีวงจรดอกเบี้ยทุกชนิด เป็นBugในระบบ
อะไรที่เป็นงานช่าง(ที่พอทำได้) จะทำเองหมด ไม่จ้างใคร หาทางเลี่ยงภาษี และรายจ่ายสิ้นเปลืองสุดชีวิต

เมื่อเราเงินไม่พอ ระบบก็ยื่นหนี้สินมาให้ เพื่อล็อกคอให้เราต้องตื่นไปทำงานหาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยไปตลอดชีวิต

ใครลูกจ้าง มนุษย์เงินเดือนที่มีหนี้เยอะ จะเหนื่อยตั้งแต่ตื่นนอน ยันหัวถึงหมอน ทำงานห้ามป่วยห้ามตาย ใช้ชีวิตโครตเหนื่อยเลย โดนระบบสูบพลังชีวิต สูบเวลา สูบดอกเบี้ย
คนไหนครอบครองทรัพยากรเยอะ ยิ่งโดนรัฐเพ่งเล็งเพื่อรีดภาษี

การตื่นไปทำงาน 10+ ชั่วโมงต่อวัน(รวมเดินทาง)
ไม่ได้สร้างความมั่งคั่งให้ชีวิตเพิ่มขึ้น แต่มันคือการจ่ายดอกเบี้ย จ่ายค่าเช่า และซื้อเสบียง เพื่อให้มีแรงตื่นมาเป็นฟันเฟืองในวันพรุ่งนี้ต่อเท่านั้นครับ

เมื่อคนที่ฐานพีระมิดเริ่มป่วยหรือหมดแรง มันจะไม่รักษาให้หายขาดจนแข็งแรงพอจะหนีไปได้ แต่จะให้สวัสดิการแบบแกนๆ เช่น บัตรคนจน หรือการรักษาพยาบาลที่ต้องไปรอคิวครึ่งค่อนวัน เพื่อเลี้ยงไว้ไม่ให้ตาย และยังพอมีแรงตื่นไปทำงานจ่ายภาษีต่อได้ หากใครทนไม่ไหวก็แค่ร่วงหล่นไปตามยถากรรม เพราะระบบมีกองทัพคนว่างงาน ที่พร้อมจะเข้ามาเสียบแทนเสมอ

ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย ถ้าไม่ไม่เปลี่ยน ก็รอล่มสลายได้เลย

สื่อ คอนเทนต์ทั่วไป หวย และดราม่ารายวัน ถูกป้อนให้เราเสพเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทำให้เราหมดพลังงานที่จะไปตรวจสอบการทุจริต หรือการฮั้วประมูลของกลุ่มทุน

ถ้าไทยยังใช้ระบบราชการแบบเดิมที่เน้นการ ควบคุม มากกว่า สนับสนุน เราจะไม่สามารถแก้ปัญหาเงินเฟ้อหรือค่าแรงได้เลย เพราะต้นทุนแฝงของระบบราชการที่ไร้ประสิทธิภาพนั้น ถูกผลักมาเป็นภาระของประชาชนและภาคเอกชนทั้งหมดครับ


ดูจากทิศทางอเมริกาตอนนี้ มีแต่จะหาวิธีเฟ้อเงิน เพื่อละลายหนี้ ทำให้ค่าครองชีพยังไงก็กดไม่ลง
ความระอุของสงครามจะมาถี่ๆขึ้น
ประเทศโลกที่3 มีแต่จะโดนระบบการเงินกดทับเอาใว้ไม่ให้ยกระดับสถานะชีวิต ปล่อยให้ขายแรงแลกเศษเงินไปวันๆ คอยผลิตภาษีขับเคลื่อน ศก.
ไม่ต้องมีชีวิตที่ดีขึ้น

จากช่วงเหตุการณ์หลังๆที่ผ่านมา ตึกถล่ม เครนถล่ม
สะพานร่วง ถนนยุบ น้ำท่วม เค้าปล่อยให้เราเอาตัวรอดกันเอง

ผมกล้าพูดเลยว่า รุ่นลูก รุ่นหลานจะมีชีวิตที่ลำบาก
การแข่งขันสูง คนจะหลุดจากระบบการศึกษาอีกเยอะ วิถีชีวิต สังคมจะเปลี่ยนอีกเยอะมาก
อาจไม่ถึงกลียุค อดอยาก แต่คุณภาพชีวิตแย่ลงหลายๆมิติ ทั้งสภาพอากาศที่ปั่นป่วน สภาพสังคมและการเมืองที่บิดเบี้ยวที่ต้องเจอ

ยังไม่ได้กล่าวถึงทุนจีน และแรงงานเพื่อนบ้าน คิดว่าหลายคนคงทราบดีอยู่แล้ว

ความมืดมนเด็กยุคนี้ต้องเจอคือ รบ. หัว ค

ไอ้ตัวมีอำนาจยังไม่ตาย ห สักที

เมื่อก่อนคนรอดเกินครึ่งเด๋วนี้คนรอดไม่ถึงครึ่ง แถมคนที่ไม่รอดบางคนยังมีครบบ้านรถลูกเมียทั้งที่ยังไม่มีเงิน

เกษียน ผมนี่เอาเงินเกษียนไว้สเตปแรกเลย ถ้ายังไม่มีพอทลงทุนเงินเกษียน ก็ไม่ซื้อบ้านไม่มีเมียไม่มีลูก

ถ้าลงทุนแล้วไปไม่ถึงเป้าก็แค่โดดแม่น้ำ พวกที่ลำบากคือพวกมีเมื่อไม่พร้อมหรือไม่ก็พ่อแม่เค้ามีเมื่อไม่พร้อม

ืยิ่งโลกเดือดแล้วด้วย บ้านนี่ไม่ควรซื้อเลย ตรงไหนทรุด ดินโคลนถล่ม น้ำท่วมก็ย้ายไปเช่าที่ใหม่ แถมคน

เกิดน้อยที่ดินน่าจะไร้ราคาสุดๆ เอาเงินไปลงตามเทรนที่กำลังโตเป็นเหาปลาวาฬไปเรื่อยๆเวิคกว่าเยอะ ถ้ามีลูก

ลูกนี่จะไข่ไหม้ก่อนโตรึป่าวก็ไม่รู้ ขนาดขับรถยนต์ยังแสบแขนแสบหน้าไปหมด เผลอๆฮีตสโตรกแดกก่อนเรียน

จบมหาลัยซะอีก

ทำไมไม่รู้จักพอเพียงกันนะ

งานผมมีส่วนที่อยู่กับเด็กๆ วัย13-22 ปี เด็กสบายกว่าคนยุคก่อนเยอะครับ
โอกาสสร้างตัวก็มีมากกว่า หรือแม้แต่ถ้าอยากไปตั้งตัว ตปท ก็ง่ายกว่า
คนยุคก่อนเยอะมากครับ

"ระบบการศึกษาไทยยังเน้นการผลิตคนเพื่อไปเป็น ฟันเฟืองในโรงงาน หรือ ข้าราชการ แล้วก็เข้ามาสูบภาษีแผ่นดินต่อ"

เติบโตมายังไง ใครสั่งใครสอน ให้เขียนข้อความที่ว่าร้ายคนอื่นได้ขนาดนี้ครับ

มืดดิ

เรื่องสุขภาพไม่มีใครสอน มีแค่เพื่อไทยตอนนั้นที่สอนนับคาร์บ แต่ก็ไม่ส่งผลอะไรมั้ง

คนยังคุยเรื่องลดน้ำหนักด้วยการตัดกระเพาะ ปากกา อยู่เลย โคตรอนาจ

ส่วนพรรคส้มที่ทุกคนหวัง ไม่เห็นพูดเรื่องนี้เลย

เรื่องเงิน ตัวหัวๆเริ่มพูดความจริงละ ส้มก็เงียบ

เอาจริงๆ สิ่งสำคัญที่สุดมันคือทำให้ประชาชนมีความรู้

ดูแลสุขภาพตัวเอง แค่นี่ก็เจริญขึ้นเยอะละมั้ง

แล้วถ้าสอนเรื่องเงินอีก ต่ำๆก็คือไม่อดตายอะ

จะมานอนรอพระเอกขี่ม้าขาว แต่เรื่องสำคัญเงียบกริบ รอไปเถอะ

ไม่รู้สิ แต่ผมขอตอบในมุมของคนที่ไม่มีลูก และไม่เคยคิดที่อยากมีแม้แต่น้อยเพราะผมไม่ชอบเลี้ยงเด็ก
ผมมองว่า เด็กรุ่นถัดไป จะมีคุณภาพชีวิตและความสบายที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเทียบกับเด็กในยุคพวกเรา หรือยุคก่อนหน้าเรา

ดังนั้นผมไม่ได้รู้สึกว่าเด็กรุ่นหลังจะมีชีวิตมืดมนอะไร เพราะเกือบทุกอย่างในชีวิตพวกเขาได้มาอย่างง่าย ๆ มากกว่าตอนสมัยที่ผมยังเด็กหลายเท่า
เอาแค่เรื่องที่ผมชอบ อย่างการดูบอล หรือการเล่นเกม สมัยผมหาดูยากเย็น ต้องไปดูตามร้านข้าวต้มหรือร้านที่มีถ่ายทอดฟุตบอล และมีแค่ในลีกชั้นนำของโลกที่มีถ่ายให้ดู
แต่เด็กยุคนี้สามารถดูกีฬาสด ๆ ได้แทบทุกอย่างแบบฟรี ๆ ลีกเล็กลีกน้อย ทั้งช่องทางถูกกฏหมายหรือช่องทางเถื่อน
ผมยังจำความรู้สึกที่ต้องโทรไปสยามสปอร์ตเพื่อเช็คผลบอล รอผลอย่างตื่นเต้น ใจเต้นสัสๆ แต่เด็กยุคนี้แทบมีทุกอย่างรายงานแบบเรียลไทม์

หรือการเล่นเกม ยุคผมที่โตมากับเกมตลับ เกมแผ่น อยากเล่นเกมไหนต้องไปเล่นตามร้านเกมวันละนิดหน่อย แต่เด็กยุคนี้แม่มอยากเล่นที่ไหนก็เล่นได้เลย นอนเล่นที่บ้านได้สบายใจเฉิบ

เรื่องอื่น ๆ ก็เหมือนกัน การดูการ์ตูน ดูซีรีย์ต่าง ๆ ยุคผมต้องตื่นเช้ามาดูทีวี ถ้าพลาดคืออดดู แต่เด็กยุคนี้อยากดูย้อนหลังที่ไหนเมื่อไหร่ก็ทำได้ตลอดเวลา
หรือเรื่องดาร์คไซด์ เช่นพวกแนว 18+ นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง สมัยนี้หาดูง่ายกว่าล้านเท่า

ดังนั้น ผมไม่เคยรู้สึกว่าเด็กยุคใหม่ จะมีชีวิตที่ลำบากกว่าผมในสมัยเด็กเลยแม้แต่น้อย เมื่อมองจากค่าเฉลี่ยคุณภาพชีวิตโดยรวมทุกด้าน
ยิ่งเทียบกับรุ่นพ่อแม่ปู่ย่าตายายของผม ยิ่งหนักเข้าไปใหย่ เด็กยิ่งรุ่นใหม่ขึ้นยิ่งมีชีวิตที่สบายมากขึึ้น
ยิ่งการเข้ามาของ ai ยิ่งทำให้ทุกอย่างแม่มโคตรง่ายขึ้นไปอีก

ผมไม่กลัวเรื่องระบบเก่านะ การเมืองเป็นเรื่องยุคสมัยเดี๋ยวมันก็จะค่อยๆหายไป
ผมกลัวว่าเด็กรุ่นนี้ที่โตไปเเล้วแม่งเฮียนี่เเหละ จะน่ากลัวกว่ารุ่นเก่าเอา

เรื่องนี้เคยคุยกันมานานละ สรุปกันขำๆว่า ถ้าคนรุ่นต่อไปเฮีย ประเทศอาจจะดีกว่าเดิม
เพราะว่าโจรไม่กล้าปล้นคนเฮีย โจรจะปล้นแต่คนดี เพราะคนดีจะเห็นใจโจร แต่คนเฮีย
จะกระทืบโจร

รอเวลา รอวันที่พวกเอาคำว่าคำดีย์ คำว่ารักชาติ โดนคนรุ่นใหม่ถามว่า กูยังจำเป็นต้องรักชาติมั้ย

คนรุ่นลูกต้องเผชิญกับสภาวะ ตั้งตัวไม่ได้

ผมเป็นคนเจนวาย ตั้งแต่ผมเกิดมา ประเทศนี้มันก็มีวิกฤติตลอดนั่นแหละ ต้มยำกุ้งเอย รัฐประหารเอย น้ำท่วม54เอย โควิดเอย แต่ยังไงมันก็มีคนที่พิเศษกว่าคนอื่นเสมอ เอาตัวรอดได้ ถ้าเด็กมันปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงไม่ได้ก็สูญพันธ์ุแบบไดโนเสาร์ไป

มีใครกล้าแก้กฎหมายสิทธ์ข้าราชการมั้ยอะ คือปรับสิทธ์ให้เป็น 30 บาท ไม่ก็ประกันสังคม จะลดภาระตรงนี้เยอะเลย ไหนจะเงินเกษียณอีก ญาติผมได้มาเกือบสามหมื่น อยู่บ้านนอกสบาย ๆ เงินเดือนสุดท้ายครึ่งแสน ผมว่ารัฐหมดไปกับตรงนี้มาก แก้ยากที่สุดคือรัฐราชการนี่แหละครับ มหาลัยทุกวันนี้ยังแข่งกันสร้างตึกอยู่เลย ขนาดสถาบันเล็ก ๆ ยังมีหอประชุมใหญ่ไว้รับรอง เอาจริง ๆ มันไม่จำเป็นขนาดนั้นหรอก

ถ้าพ่อแม่ไม่หาไว้ให้ตั้งตัวก็มืดมนแน่นอนทุกยุคแหละ จะให้เด็กโตมาแล้วหาเองตั้งตัวเอง ก็ยากหน่อย

เป็นทุกยุคเหมือนๆกันไม่ว่ายุคไหน ยุคนี้ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นเพราะมี Social Media และ Webboard ที่คนเข้าถึงมากกว่ายุคก่อนๆ ทำให้ดูเหมือนจะเลวร้ายกว่ายุคก่อนๆที่ไม่ได้แตกต่างกันเพราะมีสิ่งใหม่ๆเกิดขึ้นมาเพื่อปรับเปลี่ยนตัวให้ได้อยู่เสมอ

ไหนจะกลุ่ม Globalist ที่ต้องการจะลดจำนวนประชากรโลกลงอีกกว่าครึ่งแบบ Solf Power ก็เป็นไปตามแผนการที่วางไว้มาหลายสิบปี