สวัสดีชาว SS ครับ วันนี้ขอหยิบหนังที่เพิ่งไปดูมาป้ายยากันหน่อยกับ Marty Supreme ใครที่เคยดูหนังอารมณ์บีบๆ ตึงๆ อย่าง Good Time (ที่ Robert Pattinson เล่น) น่าจะพอนึกภาพออก เพราะนี่คือลายเซ็นของผู้กำกับ Josh Safdie คนเดิม เพิ่มเติมคือประเด็นหนังเรื่องนี้แม่งโคตรลึก และทัชใจสายกีฬา/สายสู้ชีวิตแน่นอน

1. การลอกคราบ 'ทิโมธี ชาลาเมต์' (ดราม่าโคตรเอา)
ผกก. คนนี้แกมีของในการดึงด้านมืดของนักแสดงครับ ตอน Good Time แกทำพี่แบทแมนเรารั่วมาแล้ว มาเรื่องนี้แกจับ ทิโมธี มาขยี้จนไม่เหลือคราบหนุ่มหล่อเท่เลย ทิโมธีต้องเล่นเป็นคนที่ดิ้นรน ปลิ้นปล้อน และแบกอารมณ์ดราม่าหนักจัดๆ บอกเลยว่าฉีกทุกบทที่แกเคยเล่นมา นี่คือร่างทองทางการแสดงของทิโมธีเลยก็ว่าได้

2. ตัดต่อสมูทจัด ไดนามิกไม่มีตก
ส่วนตัวชอบการลำดับภาพเรื่องนี้มาก มันคือการตัดต่อที่ทำให้เรารู้สึกเหมือน "ไม่ได้ตัดต่อ" อารมณ์หนังมันไหลลื่น ไดนามิกส่งกันแบบไม่สะดุดเลย ไม่มีรอยต่อให้รู้สึกขัดฟีลลิ่ง เหมือนโดนเวทมนตร์สะกดให้ต้องมองจอตลอดเวลา

3. ดนตรีประกอบโคตรแหวก แต่เข้ากันเฉย
ฉากหลังของหนังคือนิวยอร์กยุค 50s นะครับ แต่ดนตรีประกอบที่ใส่เข้ามากลับมีความร่วมสมัย (Contemporary) สูงมาก ตอนแรกคิดว่ามันจะเข้ากันเหรอ? แต่พอดูไปคือแม่งช่วยเสริมพลังให้หนังมีมิติขึ้นเฉยเลย ผกก. ไม่ได้สนว่าเพลงต้องตรงยุค แต่ใช้ดนตรีเพื่อคอนเนกต์ "อารมณ์" ของตัวละครให้เข้ากับคนดูยุคนี้แทน โคตรเจ๋ง

4. ไวบ์ "เอเรน เยเกอร์" และการกัดจิกทุนนิยม
อันนี้คือไฮไลต์ที่อยากมารีวิวสุดๆ หนังมันเล่าถึง "ราคาที่ต้องจ่ายของคนทะเยอทะยาน" ตัวเอกมีความมุ่งมั่นขั้นสุด ฟีลแบบ เอเรน เยเกอร์ ใน AOT เลย คือมุ่งไปข้างหน้า พุ่งชนทุกอย่าง ยอมทิ้งความเป็นพ่อ ยอมปลิ้นปล้อน โกหกตัวเอง หรือแม้แต่ยอมกลืนน้ำลายตัวเองไปก้มหัวให้นายทุน เพื่อให้ถึงฝัน

และหนังมันเสียดสีสังคมทุนนิยมได้เจ็บแสบมาก ทำให้เราเห็นเลยว่าในมุมมองของพวกนักธุรกิจคนรวยๆ ต่อให้นักกีฬาหรือศิลปินจะสู้ชีวิต เสียสละ หรือมีเกียรติยศแค่ไหน สุดท้ายพวกเขาก็มองคนเหล่านี้เป็นแค่ "มาสคอต" ที่เอาไว้ทำเงินและสร้างกำไรให้พวกมันแค่นั้นแหละ โคตรเรียล

สรุป:
ใครชอบหนังแนวคาแรคเตอร์ดาร์กๆ ทะเยอทะยานจนสุดกราฟ แล้วมีประเด็นให้ตกตะกอนหลังดูจบ ไปจัดเลยครับ โคตรคุ้มค่าตั๋ว!

ส่วนใครชอบอ่านรีวิวหนังเพิ่มเติม
ขออนุญาตแปะลิงก์เฟสบุ๊กไว้ให้นะครับ
https://www.facebook.com/profile.php?id=61551258825975