ทำไมผมรู้สึกกลัวแทนเด็กเลย55

ประเทศนี้เน้นทำให้เด็กสอบได้ มันก็เป็นมาแต่ไหนแต่ไรล่ะ เห็นเพื่อนผมบอกสาธิตแถวนี้ 3 แสนคือได้เข้าล่ะ แต่อยู่ห้องไกลๆหน่อย

ถ้าไม่ติวแล้วโตมาจะเป็นผู้ใหญ่แบบพรี่

ผมยอมเสียเป็นล้านให้ลูกผมติวดีกว่าจั๊ฟ

สมัยนี้เส้นสายชิวๆ ไม่ต้องเสียเงินไปติว เสียเงินค่าอื่นแทน

ตั้งแต่มหาลัยเปลี่ยนระบบสอบเข้าเป็นแบบใช้portfolio การให้ลูกเขาโรงเรียนดีๆตั้งแต่เด็กโคตรมีผล อย่างสาธิตไม่ใช่แค่ไปถึงม.6 แต่บางทีมันยาวไปถึงมหาลัยเลย เวลาคัดเลือกผลงานในเมื่อมันให้คนเป็นคนคัดยังไงก็ต้องเลือกคนรู้จักตัวเองก่อน ระบบนี้คือตัวแบ่งแยกสังคมให้มันห่างขึ้นไปอีก ระบบอุปถัมป์มันเข้มกว่ายุคก่อนอีกระบบที่บ้านเราเป็นตอนนี้ ไม่รวมเรื่องฐานะการเข้าถึงทรัพยากรที่มีไม่เท่ากันอีก

สำหรับคนที่ไม่ได้มีลูกอ่าน Content จะคิดไปเองว่าสาธิตมันเรียนเครียด
ผมจะบอกว่าโรงเรียนสาธิตอ่ะระบบการศึกษาไม่ได้เน้นวิชาการที่สุดแล้วครับ ถ้าไม่นับพวกโรงเรียนทางเลือกนะ
ที่เค้าอยากให้เข้าเนี่ยเพราะค่าเทอมมันถูกครับเมื่อเทียบกับโรงเรียนอื่นๆด้วย เหมือนลงทุนจ่ายค่าติวก่อนสมมติแสนนึง แต่ถ้าเรียน 12 ปีเบ้ดเสร็จออกมาถูกกว่าที่อื่นเยอะครับ อย่างสาธิตจุฬาค่าเทอมมัน 20k-30k เอง เทียบกับสมมติโรงเรียนเอกชนอย่างกรุงเทพคริสเตียนหรืออัสสัม เทอมนึงเกือบแสนเข้าไปแล้วและเนื้อหาเน้นเรียนท่องจำมากกว่าด้วยครับ

มันคือการลงทุนซื้ออนาคตให้ลูกเส้นทางหนึ่งครับ ใครไม่ไหวก็มีอีกหลายเส้นทางให้เลือก ก็เอาตามที่ไหวอะ

สามแสนนี่ ไปจ่ายค่าแป๊ะเจี๊ยะบางโรงเรียนยังแพงกว่านี้เลย

กรณีแบบนี้ ผมว่า ผิดที่โรงเรียนนะ
และกระทรวงฯก็ผิดที่ไม่ลงมาควบคุมดูแล

ปล่อยให้ แต่ละโรงเรียน ตั้งมาตรฐานสูงๆ เพื่อโรงเรียนตัวเอง ไม่ใช่เพื่อนเด็ก



โรงเรียนในระดับอนุบาล ไม่ควรที่จะต้องมีการสอบแข่งขัน
แต่ควรใช้วิธี เข้าเรียนภายในเขตที่พำนักที่อยู่อาศัยจริง
เหมือนประเทศญี่ปุ่น
ลดปัญหา แย่งเข้าโรงเรียน
ลดปัญหา การจราจร

หมอเด็กก็บอกแล้ว...
วัยนี้ ควรปล่อยให้เติบโตตามธรรมชาติ
ไม่ควรทำลายสมองในวัยเด็ก
เพราะจะไปล้าไปเสื่อมในตอนโต

เรื่องการคัดคุณภาพเด็กเข้าเรียน
ควรเป็นในวัยสอบเข้ามัธยมปลาย หรือ มหาลัย โน่น

เข้าไป เรียนจริงๆ เนื้อหาไม่ยาก สอบใน รร. ไม่ยากนะ ไม่ต้องติวก็ได้

แต่ ถึงเวลาจริง ผู้ปกครองบางส่วน ก็ให้ลูกติวต่ออยู่ดี เพราะ จะ ไปสอบแข่งนู่นนี้ต่อ

เส้นทาง ที่เคยเห็นนะสายติว ก็
ประถม สาธิตจุฬา--> สอบเข้า ม.ต้น สาธิตปทุมวัน/สามเสน--> สอบเข้า ม. ปลาย เตรียมอุดม--> จุฬา/มหิดล

พ่อแม่หลายคนตกอยู่ในกับดักความกลัว (FOMO) ว่าลูกจะตามเพื่อนไม่ทัน จึงพยายามยัดเยียดวิชาการเข้าไปในวัยที่สมองยังไม่พร้อมรับ ซึ่งนอกจากจะไม่เกิดประโยชน์แล้ว มันยังเป็นการสร้างต้นทุนแฝงทางจิตวิทยาที่เด็กต้องไปจ่ายคืนในตอนโตอย่างแสนสาหัสครับ

ความเสียหายของการขโมยวัยเด็ก ไปแลกกับเกรดในวัยอนุบาล จะพบกลไกการพังทลาย 3 ระดับ

การทำลาย สมองส่วนบริหารจัดการ

วัยอนุบาลคือช่วงเวลาทอง(Golden Period ที่ธรรมชาติออกแบบมาให้สมองส่วนหน้าพัฒนาผ่านการเล่นครับ
การเล่นดิน ทราย ปีนป่าย หรือเล่นบทบาทสมมติ คือการฝึกทักษะ ซึ่งสอนให้เด็กรู้จักยับยั้งชั่งใจ แก้ปัญหาเฉพาะหน้า และจัดการอารมณ์ตัวเอง

แต่สิ่งที่ถูกยัดเยียด เมื่อเด็กถูกจับนั่งโต๊ะเพื่อคัดลายมือหรือท่องจำABC สมองส่วนหน้าจะหยุดพัฒนาความยืดหยุ่น กลายเป็นเด็กที่ทำตามคำสั่งได้ดี แต่พลิกแพลงไม่เป็น และรับมือกับความล้มเหลวไม่ได้เมื่อโตขึ้นครับ

ภาวะ หมดไฟก่อนวัยอันควร
นี่คืออาการล้าและเสื่อม ที่แพทย์เด็กเตือนครับ สมองเด็กอนุบาลเปรียบเสมือนฟองน้ำที่ควรดูดซับความสนุก ไม่ใช่ความเครียด

เมื่อถูกกดดันด้วยการสอบเข้า ป.1 หรือการแข่งขันตั้งแต่อายุ 4-5 ขวบ คอร์ติซอล ฮอร์โมนความเครียด จะหลั่งออกมาอาบสมองอย่างต่อเนื่องครับ

และ เมื่อพวกเขาโตไปถึงช่วงวัยรุ่นหรือมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่การศึกษาจะเข้าไปกำหนดอนาคตของพวกเขาจริงๆ เด็กเหล่านี้กลับอยู่ในสภาพแบตเตอรี่เสื่อม หมดความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ เกลียดการอ่านหนังสือ และใช้ชีวิตแบบซังกะตายไปวันๆ

ในเกมชีวิตที่การศึกษา ที่ทำงานแห่งแรก และการเลือกคู่ชีวิต คือตัวแปรสำคัญที่กำหนดอนาคตระยะยาว พ่อแม่จำนวนมากจึงยอมกัดฟันทำงานหนักเพื่อส่งเสียลูกหลานให้ถึงฝั่งฝัน โดยหวังว่าการอัดฉีดเงินซื้อ ความได้เปรียบทางวิชาการตั้งแต่เด็กจะทำให้ลูกสบาย
แต่ความโหดร้ายคือ การลงทุนผิดจุดในวัยอนุบาล กลับสร้างเด็กที่เปราะบางและพึ่งพาตัวเองไม่ได้ในตอนโต
กลายเป็นว่าพ่อแม่ต้องแบกรับภาระส่งเสียและตามแก้ปัญหาให้ลูกหลานไปเรื่อยๆ จนตัวเองไม่สามารถเกษียณอายุได้ตามที่วางแผนไว้ เพราะรากฐานที่สร้างมาแต่แรกมันผิดรูปผิดรอยไปหมด

ปล.
ธรรมชาติกำหนดเวลาของมันไว้แล้ว การไปเร่งให้เด็กอนุบาลต้องทำตัวเหมือนเด็กประถม ก็ไม่ต่างจากการดึงยอดหญ้าให้ยาวขึ้น ซึ่งมีแต่จะทำให้รากขาดและตายในที่สุดครับท่าน

ส่วนตัวผมเองเห็นด้วยกับต้นคอมเม้นมากๆ ว่าเด็กไม่ควรเครียดขนาดนี้
แต่ถ้ามองตามโลกความเป็นจริง ผมมองว่ามันคือโอกาสสำหรับคนที่พร้อมและพ่อแม่ที่มองเห็นอนาคตจากช่วงชีวิตที่ผ่านมาของตัวเอง เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นแค่ในไทยแต่ผมว่าเป็นกันทั่วโลกนะฝและสิ่งที่การันตีได้เลยคือเด็กส่วนใหญ่ที่โดนเขี่ยวเข็นมักจะประสบความสำเร็จมากกว่า โตมาจะรู้สึกขอบคุณพ่อแม่ด้วยซ้ำ
- ผมยกตัวอย่าง ซอน (นักบอลเกาหลีใต้) เขาบอกว่าตอนเด็กเกลียดพ่อมาก บังคับให้เล่นบอลอยู่นั่น ฝึกตลอดเวลา กินอะไรก็ได้ไม่เต็มที่ ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบเด็กทั่วไป แต่ปัจจุบันมองย้อนกลับไปว่าถ้าวันนั้นพ่อไม่ทำแบบนั้น เขาคงไม่มายืนจุดนี้
เรื่องพวกนี้มันทำให้เห็นว่าพ่อแม่นี่แหละจะเป็นคนสำคัญที่จะกำหนดอนาคตลูก ซึ่งอยู่กับว่าคุณเป็นคนแบบไหนนั่นแหละ ลูกก็จะเป็นตามนิสัยคุณเลย
สรุปมีทั้งเรื่องที่เห็นด้วยตามนิสัยผม แต่ก็ไม่เห็นด้วยถ้าเทียบกับเด็กที่ประสบความสำเร็จมันต้องผ่านจุดนี้มาทั้งนั้น 555555

ไปเรียนสายอาชีวะ ราชภัฎ เอาง่ายๆ ไม่ดีกว่าเหรอ

ขยี้ตาเลย ป.1 ใช่มะ ไม่ใช่ ปี1
เข้า ป.1 ต้องติวด้วย เพิ่งรุ้เลยนะเนี่ย เข้าใจว่า รร เกรดA คัดเด็ก แต่ไม่นึกว่าต้องถึงขนาด เสียตังติวเพื่อเข้าเรียน ตั้งแต่ ป.1

ไม่ต้องไปตอบมันหรอก มันไม่ย้อนมาอ่านหรอก มันเป็นพวกสมองน้อยตอบเฟี้ยดๆปากแจ๋วขาดความสุขในชีวิตจริงเลยมาตอบโง่ๆในออนไลน์แทน

สาเหตุนึงที่ผมไม่อยากมีลูกเลย สงสารเด็กการแข่งขันเดี๋ยวนี้สูงเกิน