ข้าราชการไม่มีหรอกสบาย

ต้องเช็คหน่วยงานที่จะไปลงให้ดีครับ มันไม่ได้สบายทุกหน่วย เท่าที่สัมผัสมาพวกหน่วยงานยิ่งอยู่ห่างจากส่วนกลางมากเท่าไรยิ่งสบาย พวกส่วนกลางสำนักงานใหญ่มักจะงานหนัก

ญาติผมอย่างสบายอยู่ อบจ.เล็ก ๆ งานไม่ค่อยมีทำ เน้นออกนอกสถานที่ตรวจงาน รับใบเสร็จ เน้นเซ็นต์ ตอนนี้รวยละ มีบ้าน มีรถ มีที่ทางเพิ่ม

สำหรับผม ใกล้บ้าน ไม่เคยมองเรื่องความสบาย


เพราะเป็นคนตั้งใจทำงานอยู่แล้วไม่ว่าจะตอนอยู่เอกชน หรือเป็นข้าราชการ

ส่วนใหญ่ รู้ๆ กัน เข้าราชการเพื่อ เงินบำนาญ กับ ค่าใช้จ่ายค่ารักษาสุขภาพครอบคลุม ครอบครัว พ่อแม่

บ้านผมข้าราชการทั้งบ้านยกเว้นผมมาประกอบธุรกิจส่วนตัว ผมคิดว่าใช่คนเข้าราชการอยากสบายทำงานเฉื่อยๆไปวันๆ เงินเดือนขึ้นตามอายุงานและมั่นคง หวังสวัสดิการรักษาโรงบาลรัฐที่แค่ว่ากันตายก็พอ

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ในต่างจังหวัดรายได้เฉลี่ยของข้าราชการสูงกว่างานเอกชนครับคนเลยอยากเป็นกันเยอะ

ผมเคารพการตัดสินใจสอบของทุกท่านนะ อยากสบาย ก็ถือว่าสบายระดับนึง

ตอนผมเรียนจบ blacklist ผมคืองานราชการ ก็อย่างที่ทุกท่านทราบถึงภาพลักษณ์

แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ ผมเป็นจ้างเหมาที่ สธ. มาก่อน ผมสนุกกับการทำงานที่นั่นมากนะ ที่นั่นได้สร้างตัวตนของ hard working ได้สะใจผมจริงๆ หล่อหลอมให้ผมทำงานได้อย่างทุกวันนี้ แม้หน่วยงานปัจจุบันกะไม่ติดขี้ตรีนก็ตาม

ผมก็เคยทำงานเอกชนนะ แต่ผมไม่ชอบ ผมเป็นพวกไฟลุกตลอดเวลายาก ทำให้ผมรู้ว่าไลฟ์สไตล์ผมไม่เหมาะจริงๆ

ส่วนเรื่องสวัสดิการและบำนาญ อันนี้ผมว่าถัวๆ กับสิ่งที่ผมได้น้อยกว่าที่ควรจะเป็น ก็พอรับไหว แล้วก็ยอมรับมันในการวางแผนชีวิต

ผมนี่แหละเข้าข่าย อยากเป็น ขรก. เพราะอยากทำงานสบาย

แต่ผมไม่ได้เฉื่อย หรือขี้เกียจพัฒนาตัวเองนะ เพราะด้วยสายงานมันต้องอัพเดทกฎหมายและระเบียบอยู่ตลอด รวมถึงพวกแนวคำพิพากษาต่างๆ ด้วย

ในหน้าที่การงานมันก็ทำตามหน้าที่ ไม่ให้ขาดตกบกพร่องเหมือนกับทุกอาชีพแหละครับ

จะมามองข้าราชการว่า เฉื่อย ไม่พัฒนาตัวเอง ผมว่าเหมารวมไปหน่อย เอกชนพวกเด็กเส้น ไม่ทำห่าไร ก็มีเหมือนกันแหละ

ส่วนสาเหตุที่สอบมาเป็น ขรก. จริงๆ คือจังหวัดบ้านเกิดผม งานเอกชนจอะไรที่ให้เงินเดือนได้เท่ากับราชการ (เพิ่มเงินเดือนทุกปี) และให้ความมั่นคง+สวัสดิการ แบบ ขรก. ได้บ้าง คือมันน้อยมากที่จะมี (ยกเว้นธุรกิจ/กิจการส่วนตัว) และรู้ตัวว่าไม่มีหัวทางด้านธุรกิจ คงไม่เหมาะ

ดังนั้น อาชีพ ขรก. จึงเป็นทางเลือกที่ผมคิดว่าเหมาะสมกับตัวเองที่สุด
ทุกวันนี้ก็เป็นไปตามแผนที่ตัวเองวางไว้ ได้กลับมาอยู่บ้าน ดูแลพ่อแม่ที่แก่ลง มีเวลาส่วนตัว ออกกำลังกาย ทำสิ่งที่ตัวเองชอบ รายได้ก็มั่นคงถ้าไม่ฟุ่มเฟือยก็อยู่ได้สบายๆ เหลือเก็บทุกเดือน
ขรก. มันลำบากแค่ช่วงแรกๆ ที่เริ่มบรรจุ เงินมันตึงมือหน่อยๆ แต่ผ่าน 5 ปี เงินเดือนเริ่มปรับแล้วก็เริ่มสบายแล้วครับ ถ้าไม่เป็นหนี้ โดนหักเยอะ

เพื่อนผมหลายคน สอบราชการ เพราะอยากได้บำนาญ จริงๆ มันอยากทำงานเอกชนกัน

แต่ก็คิดกันง่ายๆ Play safe ไว้ก่อน ซึ่งผมมองว่ามีหลายคนในประเทศคิดแบบนี้ครับ

ซึ่งบางทีผมก็แอบ สงสัยนะ ว่าทำไม พอเกษียณไปแล้ว รัฐต้องให้บำนาญแบบเยอะๆ ด้วย
อย่างขั้น ชำนาญการพิเศษ เห็นได้กันเดือนละ 35K+ ซึ่งโคตรเยอะมาก คิดง่ายๆ คนวัยเกษียณอยู่บ้านเฉยๆ
ได้เดือนละ 35K+ โอเคแหละคุณอาจจะบอกว่า ก็ตอนฉันทำงาน ฉันก็โดนหักไป
แต่ผมว่า รัฐ ก็ทบให้เยอะไปครับ

เทียบกันบำนาญประกันสังคม ได้เดือนนึงสูงสุด 7,500 ปะ ถ้าจำไม่ผิด โคตรไม่แฟร์ ต่างกันเยอะมาก

แต่ผมไม่ได้อิจฉานะ แค่รู้สึกว่าทำไมรัฐต้องเอาภาษีไปจ่ายให้บำนาญข้าราชการเยอะแบบนี้ ไม่ได้จะให้ยกเลิก
แต่ผมว่ามันได้เยอะไป

ก่อนเข้า สบาย + มั่นคง
หลังเข้าสบายนี้ตัดไปได้เลย เหนื่อย + เงินน้อย ตอนอยู่เอกชนมันยังเงินเยอะ อันนี้ทำงานมากกว่าเงินเดือน
งานตัวเองเยอะไม่พอแล้วต้องแบกคนแก่ ๆ (บางคน) ที่ไม่เอางานแล้วนี้ไม่เกินจริง

อยากทำงานใกล้บ้าน ไม่อยากเข้ากรุง ไม่อยากทำงานสายตรงที่จบมา เพราะงานเครียด งานเอกชนในต่างจังหวัดดีๆหาแทบไม่ได้ ส่วนใหญ่เงินเดือนไม่ถึง15kด้วยซ้ำ ขนาดผมอยู่ในจังหวัดใหญ่อันดับต้นๆแล้วนะ การกระจายความเจริญประเทศนี้แย่สุดๆ ก็เลยลองคิดสอบราชการดู ปรากฏว่าสอบติด ก็ทำมาตั้งแต่นั้นเลย 8ปีแล้ว เงินเดือนตอนนี้ไม่ลำบากแล้ว ในขณะที่เพื่อนข้างบ้านที่ทำงานเอกชนยังเงินเดือนแค่20kนิดๆมาหลายปีแล้ว