พวกพูดถึงประวัติศาสตร์ ทำไมต้องเล่าเหมือนเห็นด้วยตาตัวเอง

ทั้งๆ ที่แต่ละคนก็ไม่ได้เห็นทั้งนั้น อ่านหรือฟังเขาต่อมาอีกที

สิ่งที่ศึกษามานั้นก็ไม่รู้ผิดหรือถูก แต่เวลาเล่าดันออกสีหน้าท่าทางประหนึ่งเหมือนเห็นด้วยตาตัวเองกัน

ต้องเล่าให้ อิน ดิครับ

ถ้าเล่าไม่อินหรือเข้าไม่ถึง ก็หลับกันหมด

ประวัติศาสตร์ต้องว่ากันเป็นส่วน ๆ ไปครับ

ประวัติศาสตร์ที่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรตรงนี้เรายกเอามาอ้างอิงได้ส่วนหนึ่งเพราะคนสมัยนั้นเขาเขียนกันไว้แบบนี้แต่จะจริงหรือไม่จริงมันต้องไปแยกแยะวิเคราะห์กันในชั้นต่อไปอีก

ประวัติศาสตร์ที่ใช้วิธีตีความยึดโยงข้อมูลและความน่าจะเป็น ตรงนี้อิสระเสรีได้เลยแต่ถ้าจะเอาไปพูดกันในวงวิชาการเวลาเรียกหาหลักฐานก็ต้องตอบให้ได้ด้วยว่าวิธีตีความแบบนี้ยึดโยงข้อมูลมาจากไหนมีหลักฐานประกอบหรือไม่

ส่วนคำถามที่ว่าทำไมต้องอธิบายเป็นฉาก ๆ เหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริงตรงนี้มันแล้วแต่จริตของผู้ถ่ายทอดเรื่องราวที่จะเล่ายังไงก็ได้แต่ตอนปิดท้ายต้องไม่ลืมบอกคนฟังว่าประวัติศาสตร์เป็นสิ่งไม่แน่นอน บางเรื่องมีหลักฐานแน่นหนาแต่ต่อไปวันข้างหน้าอาจมีหลักฐานอื่นมาทำให้ตีตกหลักฐานเดิมได้ ฟังแล้วเอาไปคิดวิเคราะห์

เอ ถ้าใช้ตรรกะนี้

พวกสอนวิทยาศาสตร์บางสายนี่ก็คงสอนไม่ได้แหละ เพราะไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง
ศาสนานี่คงตัดไปได้เลย ไม่มีใครได้เห็นมาแน่นอน
ดาราศาสตร์นี่อีกเรื่องที่คนที่ได้เห็นจริง คงมีไม่กี่คน

วงการศึกษาแม่งล้มเหลวแล้วล่ะ