จะสารภาพเลยนะ ผมเนี่ยเก็บ75%ของเงินเดือน

แต่แม่งเอาไปติดดอยหมด …

สรุปจนเหมือนเดิม

ผมเป็นคนฟุ่มเฟือยครับ มากด้วย 555
แต่ผมถือคติ หาให้ได้มากกว่าที่เก็บ+ใช้ ก็พอแล้ว

ทุกวันนี้ผมเก็บหัก DCA + ประกัน + กองทุนก่อน 22% ทุกเดือน
ใช้ฟุ่มเฟือยประมาณ 15-20% ทุกเดือน
เหลือเก็บเป็นเงินสดอีกส่วนนึง ที่เหลือก็ผ่อนบ้าน รถอะไรไป

ผมไม่รู้ว่าชีวิตเราจะยาวขนาดไหน แต่ฝั่งพ่อผมตายที่ 60-61 กันแทบทุกคน
ตายแบบทำงานหนักทั้งชีวิต เก็บเงินไว้ แล้วสุดท้ายไม่ทันได้ใช้

ผมเลยถือคติที่ว่า เก็บแค่ส่วนนึงก็พอ ที่เหลือใช้แม่งไปเหอะ
เกิดตายก่อนจะได้ใช้ หรือต้องรอไปสบายตอนแก่ ผมไม่เอาอ่ะครับ
สู้ใช้เงินซื้อความสบาย ซื้อความสุขแม่งตั้งแต่วันนี้เลยดีกว่า
แต่ต้องอย่าลืมว่า "หาให้ได้มากกว่าเก็บ+ใช้"ก็พอครับ

ผมใช้เงินไม่ถึง 5% ของที่หาได้แต่ละเดือน อันนี้เฉพาะรายจ่ายส่วนตัวไม่นับรายจ่ายบริษัทนะครับ

มือถือก่อนหน้านี้ยังเลือกซื้อ Iphone SE อยู่เลย เพราะมองว่าพอกับการใช้งาน

ตั้งหัวกระทู้ ผิดมั้ยครับ มี ไม่ สองคำ

เลิกฟุ่มเฟือยมา 3-4 เดือนละ ตั้งใจหันมาลงทุนหุ้นเมกา

รู้สึกอยากเติมพอร์ตให้โตไวๆอย่างเดียว ฟุ่มเฟือยน้อยลงมาก

ของผม ง่ายๆคือ ตั้ง "งบกิน+ใช้" เท่าเดิมทุกเดือน .. จะทำอะไรก็อยู่ในกรอบนี้พอ



ส่วนของใหญ่ นานๆซื้อที ก็ดูที่เงินเก็บว่า ควรไม่ควรซื้อ ซึ่งไม่ค่อยมีซื้อหรอก 55555

ใหญ่สุด ก็ ipad, smart watch ไม่ค่อยซื้ออะไรมาก ของสะสมก็ไม่มี เลยไม่ถือว่าใช้เยอะ

ส่วน รถ กับ บ้าน อันนี้ของต้องใช้ ตอนนี้ก็ปลอดภาระแล้ว ก็ยิ่งเบาไป

ของใช้แบรนด์เนมมีเป๋าตังหลุยส์แต่ก็ไม่ได้ พกแต่โทสัพแสกนจ่าย บัตรปปชกับใบขับขี่ไว้ในรถ
เปลี่ยนโทรศัพท์ทุก3ปี ไม่รวมให้พ่อแม่ลูกเมีย ใช้เองเดือนไม่เกินหมื่น เหลือเอาโปะบ้านรถจนหมด
เงินเก็บเข้าพอร์ตเรื่อยๆมากว่าสิบปีไม่เคยเอาออกมาใช้ ไม่ได้ประหยัดแต่ติดดอย

ถ้าเป็นของใช้ ของอุปโภค บริโภค ผมน่าจะเข้าข่าย

สมมติตัวอย่าง มือถือ เครื่องนึง วิธีคิดของผมคือ ถ้าเราจ่าย 20,000 บาท แลกกับมือถือซักเครื่องที่ดี และเราก็อยากได้ ผมจะพยายามใช้มันให้ได้ซัก 5-6 ปี

เพื่อที่จะรู้สึกว่า โอเค ปีนึงเราเสียค่าใช้จ่ายเป็นค่ามือถือไป 4,000 บาท (กรณีอดทนอดกลั้นถึง 5 ปี ซึ่งจริง ๆ โคตรยาก 55)

คือสร้างความรู้สึกอยากต่อต้าน หรือทำให้ได้เล็ก ๆ ขึ้นมา ว่าถ้าเราท้าทายตัวเอง เราจะรีดประสิทธิผลหรือความฉลาดในการใช้เครื่องมืออันนึงได้ขนาดไหน

ซึ่งวิธีคิดอันนี้ผมก็ใช้กับเครื่องมือ หรือ gadget เกือบทุกอัน อย่าง Gaming laptop ตัวปัจจุบันที่ใช้ ก็ลากมาถึง 10 ปีเต็ม ซึ่งก็รู้สึกดีมาก คือทุ่นทุนสร้างซื้อมาอย่างแพง แต่พยายามใช้ให้คุ้ม และถนอมดูแลรักษา ครบ 10 ปีแล้วยังเล่นเกมส์ตัวหนัก ๆ ในปีนี้ที่ผมชอบได้เกือบทุกอัน มันเป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ที่มาพร้อมความประหยัด

เรา


อยากแปดหลักให้ได้สักที เฮ้อ

อยากฟุ่มเฟือยอยู่ แต่เงินในบัญชีมันไม่เป็นใจ

ไม่ฟุ่มเฟือยครับ บางมื้อยังกินมาม่า วิธีทำได้คือต้องมีหนี้ธนาคารจ่ายสักเดือนละ 250,000

ผมนี่แหละ ไม่มีให้ฟุ่ม เพราะตัวคนเดียวอยู่คนเดียว ผ่อนบ้านคนเดียวด้วย
ใช้เงินวันละ 100 เพราะทำกับข้าวกินเอง (ไม่รวมค่าน้ำมัน) ใช้มอร์เตอร์ไซค์ในการเดินทาง
เสื้อผ้าไม่ซื้อ โทรศัพท์ไม่เปลี่ยน
ผมว่าผมโครตประหยัดเลย

ผมเห็นภาพรวมอนาคตคนยุคนี้แล้ว บอกเลยโครตเหนื่อย ทั้งปัญหาภายใน และภายนอก
เก็บตัว ประคองสุขภายอย่างเดียว ลดการสะสมทุกอย่าง
ใครคิดมีลูก ก็ต้องเจอระบบเก่าๆ ที่นายทุนวางใว้หมดแล้ว

ระบบการศึกษา = โรงงานผลิตอะไหล่
ระบบโรงเรียนที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้ ถูกคิดค้นขึ้นในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม เป้าหมายไม่ได้ตั้งใจสร้าง อัจฉริยะ หรือ เถ้าแก่ แต่ตั้งใจสร้าง พนักงานที่เชื่อฟัง

สอนให้ตื่นตามเวลา เข้าเรียนตามเสียงออด เหมือนตอกบัตรเข้ากะครับ

สอนให้เชื่อฟังคำสั่ง ทำงานซ้ำๆ และห้ามตั้งคำถามนอกกรอบ

ไม่เคยสอนเรื่อง ภาษี การลงทุน หรือ วิธีสร้างธุรกิจ เพราะระบบไม่ได้ต้องการคนมาแย่งนายทุนเป็นเจ้าของกิจการ ระบบต้องการแค่ มดงาน ที่เก่งพอจะคุมเครื่องจักรให้ทำงานได้

ทำไมรัฐบาลทั่วโลกถึงตื่นตระหนกเวลา เด็กเกิดน้อยลง
เวลาที่ผู้นำประเทศออกมาบ่นเรื่องอัตราการเกิดต่ำ เขาไม่ได้ห่วงว่าประเทศจะเหงา แต่เขาห่วงว่า เครื่องยนต์ทุนนิยมจะน็อค

ไม่มีคนจ่ายภาษี ฐานภาษีจะหดตัว รัฐจะไม่มีเงินไปจ่ายบำนาญให้คนแก่ ระบบบำนาญคือแชร์ลูกโซ่ที่ถูกกฎหมาย ซึ่งต้องใช้เงินคนรุ่นใหม่มาจ่ายคนรุ่นเก่า

ค่าแรงจะแพงขึ้น ถ้าระบบขาดแคลน ฟันเฟือง นายทุนจะต้องจ่ายค่าจ้างแพงขึ้นเพื่อแย่งตัวคนงาน ซึ่งจะไปลดกำไรของบริษัทใหญ่ๆ

กลไก หนี้สิน คือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นครับ
ทันทีที่เด็กคนหนึ่งเรียนจบ ระบบจะเตรียม กับดัก ไว้รอรับทันที เพื่อให้แน่ใจว่าฟันเฟืองตัวนี้จะหยุดหมุนไม่ได้

เริ่มจากหนี้ กยศ. เริ่มทำงานก็ติดลบแล้ว

ตามด้วยแคมเปญกระตุ้นให้ซื้อรถ

และปิดท้ายด้วย การกู้ซื้อบ้าน 30 ปี

ทันทีที่เซ็นสัญญา ฟันเฟืองตัวนั้นจะ หมดอิสรภาพ ทันที ไม่กล้าลาออก ไม่กล้าเถียงเจ้านาย ต้องก้มหน้าทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์ไปจนแก่ เพื่อเอาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยให้ธนาคาร (นายทุน)

คนยุคนี้เลยไม่สร้างครอบครัว
ไม่ผลิตฟันเฟืองเพิ่ม ตัดจบวงจรนี้ที่รุ่นเรา ไม่เอาเลือดเนื้อเชื้อไขของเราไปให้ระบบสูบกิน

แต่คนที่พอทีฐานะจะผลิตลูกเพื่อเป็น ผู้คุมเกม ถ้าจะมีลูก ต้องไม่เลี้ยงให้เป็นฟันเฟือง แต่ต้องสอนความรู้ทางการเงิน วิชาเอาตัวรอด และ การเป็นเจ้าของทุน ตั้งแต่เด็ก เพื่อให้เขาอยู่ เหนือระบบให้ได้

เราคือคนจ่ายค่าวัตถุดิบและค่าแรงในการสร้าง มนุษย์ ขึ้นมา 1 คน แต่สุดท้าย ผลกำไรทั้งหมดจากการทำงานของเขา กลับตกไปอยู่ในกระเป๋าของนายทุนและรัฐบาล