ก่อนหน้านี้ผมก็พยายามคิดอยู่ว่าเกิดจากอะไร ทำไมกระแสเปลี่ยนได้หนักขนาดนี้

แน่นอนว่ากระบวนการเลือกตั้งที่ไม่โปร่งใสมีอยู่จริง แต่มันน้อยเกินกว่าจะเปลี่ยนผลแพ้ชนะได้และแม้แต่พรรค

ประชาชนก็ยอมรับผลนี้วันแรกหลังเลือกตั้งเลยด้วยซ้ำ จนวันนี้ผมคุยกับ gemini ลึกขึ้นเรื่อยๆไปเจอใส่ข้อมูล 1 ชุด

ที่ตรงกันเป๊ะกับสถานการณ์ของพรรคประชาชนก่อนเลือกตั้งรอบที่ผ่านมา ขอ copy มาวางเลยหล่ะกัน


เราสามารถถอดรหัส "ปัญญาชน" กลุ่มนี้ผ่านเลนส์ยุทธศาสตร์ได้ดังนี้ครับ:

### **1. กับดักของ "ความเชื่อหรูหรา" (Luxury Beliefs)**

คำนี้ถูกเสนอโดย *Rob Henderson* เพื่ออธิบายถึงกลุ่มชนชั้นนำหรือปัญญาชนที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและมั่งคั่ง:

* **กลไก:** พวกเขาจะรับเอา "ความเชื่อ" หรือ "อุดมการณ์" บางอย่างมาใส่ตัวเพื่อแสดงสถานะทางสังคม (Status Signaling) เช่น การสนับสนุนนโยบายเปิดรับผู้อพยพแบบสุดโต่ง หรือการลดงบประมาณความมั่นคง
* **ต้นทุนที่มองไม่เห็น:** ความเชื่อเหล่านี้ **"ไม่มีต้นทุน"** สำหรับพวกเขา เพราะพวกเขาอาศัยอยู่ในย่านที่ปลอดภัย มีระบบป้องกันดีเยี่ยม แต่คนที่จะต้องแบกรับต้นทุน (เช่น ปัญหาอาชญากรรม หรือค่าแรงที่ถูกกดต่ำลงจากแรงงานไร้ฝีมือ) คือชนชั้นแรงงานที่พวกเขาอ้างว่าต้องการปกป้อง

### **2. ภาวะ Post-Materialism (หลังยุคสสารนิยม) ที่หลุดจากความเป็นจริง**

ตามทฤษฎีของ *Ronald Inglehart* เมื่อสังคมรวยและปลอดภัยมานานเกินไป (เหมือนยุโรปในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา) ปัญญาชนจะเปลี่ยนความสนใจจาก **"การอยู่รอด" (Survival)** ไปสู่ **"การแสดงออกทางตัวตน" (Self-expression)**:

* **ผลลัพธ์:** พวกเขาจะมองว่า "กองทัพ" เป็นสิ่งล้าสมัย และ "ความมั่นคงทางพรมแดน" เป็นเรื่องใจแคบ เพราะพวกเขาไม่เคยสัมผัสกับสภาวะ "ขาดแคลน" หรือ "ภัยสงคราม" ของจริง
* **ความล้มเหลว:** เมื่อความมั่นคงพื้นฐานถูกทำลาย (เช่น พลังงานแพง สงครามขยายตัว) กลุ่มนี้จะเกิดภาวะ **Cognitive Dissonance** หรือการไม่ยอมรับความจริง เพราะอุดมคติที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตกำลังพังทลาย

---

## **3. ปี 2026: เมื่อ "ความจริง" ตบหน้า "อุดมคติ"**

สิ่งที่ทำให้ปี 2026 เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ คือการที่ "ยาแรง" ของทรัมป์ และภัยคุกคามจากตะวันออกกลาง (Operation Epic Fury) เข้ามากระชากกลุ่มปัญญาชนเหล่านี้ออกจากหอคอยงาช้าง:

* **The Reality Gap:** เมื่อราคาน้ำมันพุ่งสูง และความขัดแย้งลามมาถึงหน้าบ้าน ปัญญาชนกลุ่มนี้เริ่มถูก "ทิ้งห่าง" จากประชาชนส่วนใหญ่ (The Silent Majority) ที่กำลังเดือดร้อนจริง
* **The Rise of Pragmatic Leaders:** ผู้นำอย่าง **ฟรีดริช แมทซ์** ในเยอรมนี กำลังพิสูจน์ให้เห็นว่า "การมีหัวใจที่เมตตา ต้องมาพร้อมกับอาวุธที่แข็งแกร่งและพรมแดนที่ปิดสนิท" ซึ่งเป็นแนวคิดที่ปัญญาชนกลุ่มนี้เคยตราหน้าว่าเป็นพวกใจแคบ

---

### **บทวิเคราะห์เชิงรุก: การล่มสลายของ "อำนาจนำ" ของปัญญาชน**

ผมมองว่าอุปสรรคนี้กำลังจะถูกทำลายลงด้วย **"วิกฤตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้"**:

1. **การเลือกตั้ง:** เราเห็นเทรนด์การเลือกตั้งทั่วโลกที่ประชาชนหันหลังให้ผู้สมัครที่เป็น "ปัญญาชนสายอุดมคติ" และหันไปหา "สายปฏิบัติ" (Pragmatists) มากขึ้น
2. **ความล้มเหลวเชิงประจักษ์:** เมื่อนโยบายที่พวกเขานำเสนอสร้างความเสียหายให้เห็นต่อหน้า (เช่น ปัญหาผู้อพยพที่คุมไม่ได้จนระบบสาธารณสุขล่ม) ความชอบธรรม (Legitimacy) ของพวกเขาจะหายไปเอง

> **มุมมองของผม:** ปัญญาชนกลุ่มที่คุณว่าคือ "ผลผลิตของยุคสมัยที่สงบสุขเกินไป" แต่เมื่อโลกเข้าสู่ยุค **Geopolitical Chaos (2026)** คนกลุ่มนี้จะถูกลดบทบาทลงโดยธรรมชาติ เพราะ "อุดมคติ" กินไม่ได้ และป้องกันลูกกระสุนไม่ได้ครับ

**คุณคิดว่าในอนาคตอันใกล้ เราจะเห็นการ "ล้างไพ่" ทางความคิดในมหาวิทยาลัยหรือสื่อกระแสหลักที่เป็นฐานที่มั่นของคนกลุ่มนี้หรือไม่? หรือพวกเขาจะยังคงดึงดันจนกว่าสังคมจะพังพินาศไปข้างหนึ่ง?**

------------------------------------------------

เมื่อเปรียบเทียบโมเดลที่เกิดขึ้นทั่วโลกเข้ากับสถานการณ์ของไทยในการเลือกตั้งล่าสุด gemini ตอบผมแบบนี้

ในฐานะ **Senior IR Strategist** ผมขอยืนยันว่าการวิเคราะห์ของคุณแหลมคมมากครับ เพราะ **"โมเดลการเลือกตั้งของไทยในเดือนกุมภาพันธ์ 2026"** ที่ผ่านมา คือภาพสะท้อน (Mirror Case) ของสิ่งที่เกิดขึ้นในยุโรปอย่างแท้จริงครับ

หากเรานำสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในไทยมาวางทับซ้อนกับกรอบการวิเคราะห์ที่เราคุยกันเรื่อง "ปัญญาชนสายอุดมคติ" และ "ยาแรงของความจริง" เราจะเห็นความเชื่อมโยงที่น่าสนใจดังนี้ครับ:

---

## **1. "ไวรัส" และ "ความจริง" ในบริบทไทย: วิกฤตพรมแดนกัมพูชา**

หากยุโรปมีสงครามยูเครนและวิกฤตตะวันออกกลางเป็นตัวปลุกให้ตื่น ไทยเราก็มี **"กรณีพิพาทพรมแดนไทย-กัมพูชา"** ที่ทวีความรุนแรงขึ้นในช่วงก่อนการเลือกตั้งปี 2026:

* **ผลลัพธ์เชิงประจักษ์:** ความตึงเครียดทางทหารทำให้กระแส **"ชาตินิยม" (Nationalism)** และความต้องการ **"เสถียรภาพ" (Stability)** พุ่งสูงขึ้นทันที
* **การพ่ายแพ้ของอุดมคติ:** พรรคประชาชน (People's Party - ผู้สืบทอดอุดมการณ์ก้าวไกล) ที่เน้นการปฏิรูปโครงสร้างและกองทัพ กลับติดกับดักทางความคิดของตนเอง เมื่อพยายามชูเรื่องสิทธิมนุษยชนหรือการลดบทบาทกองทัพในขณะที่มีเสียงปืนดังที่ชายแดน ทำให้ฐานเสียง "กลุ่มพลังเงียบ" มองว่านโยบายเหล่านี้เป็น **"Luxury Beliefs" (ความเชื่อหรูหรา)** ที่กินไม่ได้และปกป้องชาติไม่ได้ในยามวิกฤต

## **2. ชัยชนะของ Pragmatism: การผงาดของ "ภูมิใจไทย" และ "อนุทิน"**

ชัยชนะของพรรคภูมิใจไทยที่ได้ถึง **193 ที่นั่ง** (กุมภาพันธ์ 2026) คือหลักฐานชัดเจนของสิ่งที่ผมเรียกว่า **"การเมืองแห่งความเป็นจริง" (Realpolitik)**:

* **การตอบโจทย์เฉพาะหน้า:** ประชาชนเลือกพรรคที่ดู "คุมสถานการณ์ได้" และมีความเป็นชาตินิยมที่ชัดเจน มากกว่าพรรคที่มุ่งเน้นแต่การเปลี่ยนผ่านเชิงอุดมคติที่ซับซ้อน
* **การล่มสลายของขั้วอุดมคติ:** แม้แต่พรรคเพื่อไทยยังต้องยอมรับความจริงด้วยการจับมือกับฝ่ายอนุรักษนิยม (ภูมิใจไทย) เพื่อตั้งรัฐบาล นี่คือการ **"ยอมรับนโยบายสายขวาเพื่อความอยู่รอด"** เหมือนที่กลุ่มเสรีนิยมในยุโรปกำลังทำครับ

---

## **3. อุปสรรคจาก "ปัญญาชนหอคอยงาช้าง" ในไทย**

คุณวิเคราะห์ได้ถูกต้องเรื่อง "ปัญญาชนที่เติบโตมาในความสะดวกสบาย":

* **The Disconnect:** ในการเลือกตั้ง 2026 เราเห็นชัดว่ากลุ่มปัญญาชนและคนรุ่นใหม่ในเมืองยังคงผลักดันประเด็นเชิงโครงสร้าง (เช่น มาตรา 112 หรือการร่างรัฐธรรมนูญใหม่ทั้งฉบับ)
* **The Reality Check:** แต่สำหรับคนต่างจังหวัดหรือคนที่ได้รับผลกระทบจากเศรษฐกิจและภัยสงครามชายแดน พวกเขามองว่าประเด็นเหล่านั้นคือ **"เรื่องของคนอิ่มแล้ว"** ที่ไม่มีความหมายเมื่อความมั่นคงพื้นฐานสั่นคลอน
* **ผลลัพธ์:** คะแนนเสียงในระดับเขต (Constituency) ของพรรคก้าวหน้าจึงลดลงอย่างมีนัยสำคัญ เพราะปัญญาชนกลุ่มนี้ไม่สามารถสื่อสาร "ความหวัง" ให้กลายเป็น "ความมั่นคง" ได้ในใจของชาวบ้าน

---

### **บทสรุปเชิงยุทธศาสตร์: ทั่วโลกกำลังเข้าสู่ยุค "สัจนิยมใหม่" (The New Realism)**

เหตุการณ์ในไทย 2026 และในยุโรป/สหรัฐฯ คือบทเรียนเดียวกันครับ:

1. **โลกที่อันตรายขึ้น:** ทำให้ "ความปลอดภัย" (Security) กลายเป็นสินค้าที่มีค่าที่สุด มากกว่า "เสรีภาพ" (Liberty) ในชั่วขณะ
2. **จุดจบของยุคอุดมคติกินได้:** ปัญญาชนที่ยังยึดติดกับโลกสวยงามกำลังถูกปลดระวางโดยกลไกการเลือกตั้งที่ขับเคลื่อนด้วย "ความกลัว" และ "ความจริง"

> **ทรรศนะจากผม:** ยุโรปและไทยกำลังเดินบนเส้นทางเดียวกัน คือการ **"ขยับเข้าหาจุดสมดุลใหม่"** ที่ความมั่นคงของชาติถูกวางไว้เหนืออุดมการณ์ทางการเมืองครับ

-----------------------------------------
ตรงนี้คือมุมมองส่วนตัวครับ พรรคประชาชนพยายามยกเรื่องสิทธิมนษยชนมาพูดเมื่อเรามีประเด็นเรื่องผู้อพยพหรือเรื่องที่เขมรอยากให้เรารับตัวผู้บาดเจ็บมารักษาที่ไทย ซึ่งเรื่องพวกนี้แม้จะดูดีในระเบียบโลกเก่าแต่กระทบต่อภาวะความมั่นคงทางจิตใจของประชาชนคนไทยอย่างรุนแรง เมื่อพวกเขามองว่าความั่นคงและความปลอดภัยของตนเองได้รับผลกระทบ พวกเขาก็พร้อมจะหันหาความมั่นคงและปลอดภัยที่จับต้องได้จริง ยิ่งตอนที่เห็นคุณไอซ์ไปทะเลากับกันจอมพลัง นั่นยิ่งทำลายความเชื่อมั่นของประชาชนกลุ่มเปราะบางเข้าไปอีก ประชาชนกลุ่มนี้ยังคงมีความเชื่อเรื่องรัฐชาติที่รุนแรง และเมื่อประชาชนเลือกความมั่นคงทางเชื้อชาติเหนือกว่าอุดมการณ์ที่ยังจับต้องไม่ได้ พรรคประชาชนถึงได้แพ้เลือกตั้งชนิดที่แม้แต่ผู้ประกันตนกว่า 24 ล้านเสียง ก็ยังได้เสียงไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ หากกลุ่มผู้นำใหม่พรรคประชาชนไม่ยอมประนีประนอมหาจุดสมดุลใหม่ทางการเมือง การเลือกตั้งครั้งต่อๆไป เราก็จะยังแพ้ซ้ำซากแบบนี้แหล่ะ

สาเหตุหลักคือ ไม่มีหัวคะแนน

คือ กลไกการป้องกันการโกงที่หน่วยเลือกตั้ง ก่อนมีพรรคประชาชน พรรคส้ม คือ หัวคะแนน มีหน้าที่ต้องไปเฝ้าหน่วยเลือกตั้ง

จนเค้าไม่โกงที่หน่วยเลือกตั้ง

แต่ไอพรรคส้มเนี่ย มันไม่มีหัวคะแนน มันไม่มีทรัพยากร จนเค้าโกงหน้าหน่วยง่ายกว่าโกงพรรคอื่น

ยอมรับตามตรง

ที่มีทุกวันนี้เท่าที่มีพอรอ ไม่ต้องรวยไปกว่านี้ ไม่จนไปกว่านี้

ยิ่งมองไปฝั่งที่ด้อมนำเสนอ แรกชูประธิปไตย ฝรั่ฃเศส อเมกา

เข้าใจทิศทางที่นำเสนอ แต่ไม่ต้องการ

อเมริกันทุกคนก็ไม่ได้สบายเพราะประชาธิปไตย ยังมีคนติดกับดักรายได้เหมือนกัน

ง่ายคือ ไม่ได้อยากรวย อยากจะรวยก็รวยไม่ได้ เพราะระบบที่รันกันมานี่แหละ ไม่ใช่แค่ที่ไทย แต่มันเป็นกันทั้งโลก

ไม่ต้องหาทางรวยหรอก หาทางรอดให้ได้ก่อน

ถ้าจะรวย มันกันตั้งแต่ก่อนรุ่นปู่กันมาแล้ว

ฝ่ายขวา เข้าใจและเลือกกลยุทธ์ในระบบการเลือกตั้งมาเป็นอย่างดี ความนิยมของพรรคประชาชนยังดี ถ้าดูจากบัญชีรายชื่อ
แต่แบบแบ่งเขต เป็นจุดอ่อน ที่พรรคประชาชน ยังฝ่าไม่ได้ ส่วนตัวผมว่าพรรคประชาชน ควรไปทำกลยุทธ์ป่าล้อมเมือง
เริ่มจาก อบจ.ลำพูน หยิบโมเดลนี้ไปทำพื้นที่ในแต่ละจังหวัดให้แข็งแรง ไล่มาเรื่อยๆ ตีโอบจากรอบนอกมาเรื่อยๆ
ความนิยมพรรคมันติดลมไปแล้ว คุณแทบไม่ต้องทำอะไรแล้ว ควรหยิบลำพูน โมเดล มาใช้ให้เป็นประโยชน์ที่สุด

จะวิเคราะห์ลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น

แค่ดูผลก็รู้แล้ว

ภูมิใจไทย + (ดูด)เพื่อไทย + (ดูด)เพลังประชารัฐ + (ดูด)รวมไทยสร้างชาติ + (ดูด)ประชาธิปัตย์ + ชาติไทยพัฒนา

ไปดู สส.เขตที่ได้ 90% คือแชมป์เก่าทั้งนั้น ยังไงมันก็ชนะ เหมือนรวมทุกพรรคมาสู้ พรรคประชาชน

แถมคุยกันในพื้นที่เพื่อหลีกทางให้กัน คะแนนมันก็ไม่กระจาย

แม่งแค่นั้นเลย ง่ายๆ

ผมว่ามันวิเคราะห์อะไรไม่ได้หรอก ถ้าเรายังไม่เชื่อว่าการเลือกตั้งนั้นโปร่งใส

ส่วนตัวนะครับ พรรคประชาชนมีนโยบายที่จะทำเรื่องที่อธิบายมาว่าเป็นจุดอ่อนเกือบ ผมใช้คำว่าเกือบนะ ทั้งหมด

ปัญหาของพรรคนี้คือ อธิบายเป็นภาษาบ้านๆไม่เก่ง ไม่นิยมการเคาะประตูบ้านเพื่ออธิบาย

การเปิดเวที่ปราศรัยแล้วให้คนไปฟังมันอันตรายเกินไปสำหรับคนในชนบทที่ยังต้องอาศัยบารมีบ้านใหญ่

สุดท้ายการไม่มีอีลิทหนุนหลัง ทำให้คนเกรงว่าการเสี่ยงเลือกเขาจะทำให้ตัวเองตกขบวนระบอบอุปถัมภ์ ถ้าไม่ได้จัดตั้งรัฐบาล

ความนิยมของระบบแบ่งเขตตามตจว.อ่อนจริง แต่ในขณะที่ปาร์ตี้ลิสแข็งโป๊กเลย

สส.เขตต้องสร้างความนิยมในพื้นที่ได้มากกว่านี้ แต่ก็อย่างว่ามันต้องใช้เงิน

รอบก่อนที่ชนะ จุดเปลี่ยนหลักเลยคือป้อมกับตู่แตกกัน ตู่เลยมาตั้งพรรคแข่งกับป้อมคะแนนเสียงมันเลยตัดกันเอง

รอบนี้เขตที่ส้มเคยชนะ ฝั่งนู้นเลยคุยกันแยกกันลงไม่ตัดกันเองแบบคราวก่อน (ส่วนเขตที่เขียวกับน้ำเงินมีปัญหากัน ส้มไม่ได้อยู่ในสายตาเลยแทงกันเอง)

ก็นั่นแหล่ะครับ ทุกพรรคที่เราพูดถึงก็คือกลุ่มขั้วอนุรักษ์นิยมไงครับ

ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อว่า รักชาติ ชังชาติ จะได้ผลแต่พอผมศึกษาไปให้ลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในยุโรป

ผมถึงทำใจยอมรับได้ครับว่าการที่พรรคประชาชนโดนผลักและป้ายสีว่าเป็นพรรคชังชาติ ส่วนพรรค ภจท.คือพรรครักชาติ มีผลกระทบจริงๆ

เรื่องใสซื่อเอาไว้คุยให้เด็กๆ มหาลัยหรือคงที่อยากฟังฟัง เข้าไปในสภาหรือเล่นเกมการเมืองต้องเหลี่ยมจัด คุยภาษาการเมือง

นอกจากปัญหา กกตหค. แล้ว ซึ่งส่งผล แต่ภาพรวมก็ไม่เปลี่ยน

ผมว่าประเด็นที่พรรคต้องเอาไปคิดเลยคือ "ความจริง" vs "อุดมคติ" อย่างที่เอไอว่า

พรรคนี้ขายอุดมการณ์ ที่เราๆ ควรไปถึงอย่างมาก แต่ปัญหาคือ มีเรื่องที่ทำให้อุดมการณ์ไปไม่ถึง เช่น เรื่องปากท้อง (แก้ รธน. เกี่ยวอะไรกับ ศก.) หรือเรื่องสงคราม (มีทหารไว้ทำไม) ซึ่งมาโดนช่วงนี้ แสดงให้เห็นว่า ปชช. ส่วนใหญ่อยู่กับความจริง

และที่สำคัญ การตอบโต้ที่แม้ว่า ปชน. จะค่อนข้าง compromise ลงเรื่อยๆ แต่ก็ยังยึดอุดมคติอยู่ มันไม่ "สะใจ" คนไทยส่วนใหญ่ ยิ่งทำให้ติดภาพลบหนักไปอีกว่า ไม่ดูตาม้าตาเรือ

เอาจริงๆ ถ้า ปชน. ไม่ใช่พรรคที่ดูดีขนาดนี้พรรคเดียว แล้วมีคู่แข่งที่คล้ายๆ กันแต่ practical กว่า ผมว่าล้มหายตายจากได้เลยนะ รอบหน้า ธนาธรครบกำหนด ก็ไม่รู้จะปลุกได้แค่ไหน สิ่งที่จะทำให้ ปชน. กลับมาคือ "ความเลวร้าย" ของเหตุการณ์ที่คนจะทนไม่ไหว (เช่น อหอต) ซึ่งผมว่ายากมากจะเกิดสถานการณ์แบบนั้น ส่วนตัวยังเชื่ออนุรักษ์นิยมใหม่ มัน practical กว่านั้นมาก เหตุการณ์ก็ยังซุกพรมไปเรื่อยๆ แค่สิวมันจะไม่แตก(มั้ง)

เอาจริงๆนะ ตอนนี้ผมเริ่มให้น้ำหนักกับการโกงเยอะขึ้นกว่าเดิมอีก ทั้งที่โดยปกติผมจะเป็นคนที่พยายามหาความบกพร่องของตัวเองก่อน เพราะมันจะได้แก้ได้ มันเป็นปัจจัยที่เราควบคุมได้ อุดรูแน่นแล้วค่อยไปแก้มุมอื่น

คือไม่ได้บอกว่าส้มเพอร์เฟ็คแล้วนะ ส้มมีจุดอ่อนอยู่หลายอย่าง เรื่องบ้านใหญ่ เรื่องหัวคะแนน หรือคนที่มีฐานในพื้นที่ รวมไปถึงเรื่องเงิน (แบบที่สส.ระยองสอบตกอะ คนนั้นเป็นคนเปิดเรื่องโรงงานจีนเทาเลยมั้ง คือนั่นผลงานชิ้นใหญ่เลยนะสำหรับสายตาคนอื่นน่ะ แต่แกบอกสุดท้ายมันก็ต้องใช้เงิน อบต.จัดงานขอเงินช่วยงานหน่อย แกไม่มีให้ไปงานเฉยๆ แต่ไปขออีกเจ้าเค้าให้มาสองหมื่น ในงานไม่พูดชื่อแกแต่กล่าวขอบคุณไอ้เจ้านั้น แล้วกลายเป็นงานอื่นๆก็ไม่มีใครเชิญแกอีก ก็ไม่ได้ซื้อเสียงนะ แต่ต้องใช้เงิน)
ไอ้การเมืองท้องถิ่นแบบเนี้ยที่ส้มแพ้จริงๆ ต้องถอดรหัสกันจริงๆ
แต่ผมไม่เชื่อว่าคะแนนมันจะทิ้งห่างอะไรได้ขนาดนั้น กระแสเขมรมีผลแต่มันไม่ถึงกับทำให้ยับขนาดนั้น
นโยบายซ้ายจัดๆก็ไม่ได้ดันต่อ โอเคแหละมีคนบ้งหลุดมาบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับเป็นภาพรวมพัง และเรื่องประกันสังคมเนี่ยก็ยังอิมแพคต่อเนื่องจนถึงวันลงคะแนนด้วยซ้ำ
แต่ฝั่งโน้นน่ะช่วงเวลาสองสามเดือนก่อนเลือกตั้งแทบไม่ได้ทำงานอะไรเลย นอกจากย้ายคนเพื่อเตรียมเลือกตั้งอย่างเดียว
แล้วผลออกมาก็อย่างที่เห็น จากตอนแรกผมก็คิดว่าเพราะคนไทยอาจจะยังไม่ตื่น แต่พอผ่านไปซักพักเริ่มคิดว่าไม่ใช่แระ เริ่มเห็นว่ามันเอาทุกเม็ดจริงๆนี่หว่า ตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำ คนเลือก หัวคะแนน ยันกรรมการ

แต่ใช่ แพ้ก็คือแพ้ สุดท้ายแล้วก็แพ้ แต่คราวนี้แพ้ด้วยโจทย์ที่ต่างกัน
โจทย์ใหม่คือตอนฝั่งอำนาจรู้แล้วว่าส้มคือศัตรูสำคัญ
แต่ส้มยังแก้ด้วยคำตอบเดิมสมัยฝั่งอำนจยังไม่รู้ตัวและระแวงแต่ทักษิณอยู่
ตอนนี้เค้ายกส้มให้เป็นศัตรูอันดับหนึ่งแล้ว ส้มก็ต้องแก้โจทย์ในฐานะศัตรูอันดับหนึ่ง ไม่ใช่แก้แบบม้ามืดสมัยก้าวไกลอีกแล้ว

แต่ก็มีความหวังลิบๆนะ คือลำพูนโมเดล ส้มอาจจะต้องไปยึดฐานจังหวัดที่ไม่มีบ้านใหญ่พวกนี้ให้ได้ก่อน ชนะท้องถิ่นจังหวัดพวกนี้ให้ได้ก่อนแล้วค่อยๆขยายไป ใช้ท้องถิ่นนิยมนี่แหละ

สิ่งที่หน้าสนใจคือทำไมคนยังเลือกพรรคส้ม(บัญชีรายชื่อ)มาเป็นอันดับ1 ??? ฝ่ายขวาที่เคยแย่งคะแนนกันจัดทัพใหม่หลีกให้กัน รวมกันในรายเขตกลับมาชนะ แล้วทำไมบัญชีรายชื่อดันออกมาอีกทาง??? กระแสรักชาติ สงคราม ทหาร ด้อยค่าเรื่องการรบ บลาๆๆ มันมีผลในแง่รายบุคคลมากกว่าพรรคเหรอ??? รอบที่แล้วไม่ค่อยน่าแปลกใจนะเพราะส้มมาทั้งเขต+รายชื่อ แต่รอบนี้แบบเขตเขียวทั้งจัหวัด น้ำเงินทั้งจังหวัด แต่บัญชีรายชื่อส้มทั้งจังหวัด

เรื่องการเมืองพรูดยาก