พอเกิดเหตุการณ์ที่รัฐบาลอิหร่านถูกโจมตีจากสหรัฐฯ และอิสราเอล เลยทำให้ถึงภาพยนตร์ที่ชนะรางวัลสูงสุดของเทศกาลหนังเมืองคานส์ปีล่าสุด It Was Just an Accident ของผู้กำกับ Jafar Panahi

จริง ๆ ตัวหนังเองอาจไม่ได้เล่าเกี่ยวข้องโดยตรงกับความขัดแย้งระหว่างประเทศ แต่กลับเล่าผลกระทบภายในจิตใจของการถูกกระทำจากความรุนแรง โดยเฉพาะความรุนแรงนั้นมาจากการกระทำโดยรัฐ ในนามของคำว่าความยุติธรรมและความมั่นคงโดยรัฐ

และที่สำคัญกว่านั้นคือ ความรุนแรงที่น่ากลัวสำหรับมนุษย์และเป็นบาดแผลใหญ่ในจิตใจนั้นคือ เราไม่รู้เลยว่า ใครคือผู้กระทำความรุนแรงนั้น ทำไมเราถึงต้องถูกกระทำเช่นนั้น และเหตุใดรัฐที่ควรจะปกป้องความยุติธรรม กลับเอาคำนั้นมาทำร้ายเราเสียเอง

หนังเรื่องนี้จึงไม่ใช่แค่ การบอกเล่าความขัดแย้งทั่วไปแต่มันพาเราขุดลึกลงไป สำรวจก้นบึ้งของความเป็นคนว่าความรุนแรงจากรัฐนั้น ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ในใจเราบ้าง

เมื่อประชาชนรู้สึกว่ารัฐที่ควรเป็นที่พึ่งกลับกลายเป็นผู้ทำร้ายเสียเอง การลุกฮือเพื่อโค่นล้มระบบจึงเป็นเหมือนการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดและปลดแอกตัวเองจากความทรงจำอันเลวร้าย มันน่าเศร้าตรงที่ความรุนแรงทั้งหมดนี้สะท้อนให้เห็นว่า บาดแผลที่รัฐฝังไว้ในตัวประชาชน สุดท้ายแล้วมันก็ย้อนกลับมาทำลายรากฐานของรัฐเสียเอง

และกลายเป็นอีกชนวนที่สหรัฐฯ ใช้เป็นอีกเหตุผลในการปฎิบัติการทางทหารต่ออิหร่านอีกด้วย

อยากให้ทั้งโลกคือโลกไม่มีคำว่าประเทศจัง

ผมนึกถึง Argo ที่เบน เอฟเฟลกแสดงอ่ะ จำไม่ได้ว่าอันนั้นอิรักหรืออิหร่าน

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

เพลง50ปีละ ได้ยินตั้งแต่เด็ก ลุงผมชอบร้องให้ฟัง(ลุงเป็นนักศีกษาที่หนีเข้าป่า) แต่ผมเพิ่งเข้าใจความหมายของเพลง10กว่าปีมานี้เอง หลังเริ่มวิปัสสนา

แต่พี่จะให้ทุกเรื่องมันตามใจพี่คงไม่ได้นะ มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว

ไม่บอกผมไม่รู้เลยนะเนี่ยขอบคุณครับ