เมื่อวานผมไม่อยู่บ้าน แต่ลูกพี่ลูกน้องผมที่เป็นแม่เด็กโทรมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังว่าแม่ผมตีลูกเค้า

แม่ผมเข้าใจผิดหลานผมอายุ 9 ขวบ(ลูกของลูกพี่ลูกน้องผม)ว่าหลานไปขโมยหยิบของคนอื่น แกจึงพุ่งเข้าไปตีและดุ หลานก็ร้องไห้ บอกไม่ได้ทำๆ แม่ผมก็บอกทำไมไม่ยอมรับ ทำผิดต้องยอมรับบลาๆๆ ซักพักเจ้าของของชิ้นนั้นก็เดินมาพอดีบอก เค้าหยิบของของเค้าไปเก็บที่รถเองแหละ ซึ่งหลังจากนี้แหละคือข้อเสียข้อนี้ของแม่ผม คือแกเป็นคนถือความคิด ความเชื่อแปลกๆอย่างนึงว่า ผู้ใหญ่ห้ามพูดขอโทษเด็กหรือคนอายุน้อยๆ เพราะแกถือว่า ถ้าผู้ใหญ่ต้องพูดขอโทษเด็ก จะเป็นบาปติดตัวเด็ก ผู้ใหญ่ขอโทษเด็กไม่ได้ อะไรของแกก็ไม่รู้ ซึ่งพอแกรู้ว่าหลานไม่ได้ทำ แกก็พยายามจะเข้าไปพูดดีๆกับหลาน พยายามง้อบอกจะซื้อโน่นนี่นั้นให้ แต่ไม่มีคำว่าขอโทษออกมาจากปากแกเลย ซึ่งหลานก็หายโกรธแหละ แต่หายจริงป่าวไม่รู้อาจจะแสดงว่าหาย แต่ข้างในอาจจะไม่หายก็ได้ พอผมรู้เรื่องเพราะลูกพี่ลูกน้องผมโทรมาเล่าผมก็ไปโวยวายแม่ผมว่าไปตีเด็กทำไม ตีไม่ได้ดิ เราทำได้แค่ตักเตือนดิ อย่าลงไม้ลงมือ แล้วไปบอกพ่อแม่เด็กต่อ ให้พ่อแม่เค้าจัดการลูกเค้าต่อว่าจะเอายังไง แม่ผมก็แถบอก โอ๊ย คนสมัยนี้มันกล้าตีเด็กที่ไหน เค้าเลยตีสั่งสอนให้ บ้าไปแล้วแม่ผม ผมก็เลยบอกพอรู้ว่าหลานไม่ได้ทำ แม่ได้ขอโทษหลานไปยัง แม่ผมบอกผู้ใหญ่จะไปขอโทษเด็กได้ไง เสียหมด บาปจะติดตัวเด็กด้วยที่ให้ผู้ใหญ่มาขอโทษ ผมปรี๊ดแตกเลย ใส่แม่ไปชุดใหญ่ ทำไมแก้ไม่ได้ซักทีนิสัยนี้ของแม่ผม ตั้งแต่ผมเด็กๆแกก็เป็นแบบนี้แล้ว คือเวลาเข้าใจอะไรผมผิดก็มาดุๆๆ แต่พอรู้ว่าเข้าใจผิด แกก้ปล่อยเบลอ ไม่ขอโทษ ไม่อะไร ปล่อยผ่านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กับหลานแกยังพยายามง้อแต่ไม่พูดขอโทษ สมัยผมเป็นเด็กนี่แกปล่อยเบลอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

เป็นกำลังใจให้ครับ

ส่งคลิปเรื่อง mental health เด็ก ให้แม่ดู ตลอดเดือนครับ ทุกวันรวม 30 คลิป

เรื่องขอโทษนี่ไม่ได้ซีเรียสเท่าไหร่หรอก

เรื่องใหญ่คือเรื่องตีลูกคนอื่น ลูกคนอื่นยังไงก็ไม่ควรไปตีนะ ต่อให้ทำผิดจริงๆก็เถอะ พ่อแม่ส่วนใหญ่ไม่พอใจหรอกที่เราไปตีลูกเค้า

สิ่งนึงที่ผมเรียนรู้ในชีวิตนี้คือ อย่าไปคิดเปลี่ยนคนอืนครับ ติได้บอกได้ แต่อย่าไปคาดหวังว่าเขาจะเปลี่ยน

ผมเข้าใจ ประโยคนี้เลยจริงๆ เพราะเรื่องเดียวกันเราก็มองได้คนละหลายแบบเลย
บอกผมบอกย้ำไปเรื่อยๆ แต่เรื่องนึงคือถ้าอยากให้เค้าฟังหรือเห็นด้วยกับเราต้องทำเหมือนเราอยู่ฝั่งเดียวกับเค้า
ถ้าเค้ามองว่าเราอยู่ตรงข้ามเมื่อไหร่ เค้าปิดกั้นเราไปตั้งแต่แต่คำแรกเหละ

baby boomer ผิดไม่เป็น กุถูกเสมอ เจนนี้เลยเป็นที่โปรดปรานของสแกมเมอร์

ทำใจครับ แม่ผมก็เป็น ขอโทษใครไม่เป็นเนี่ย

ไอ้เรื่องไม่ขอโทษ ส่วนตัว ผมว่าไม่เท่าไหร่ บางคนมันปากหนัก ซื้อของเป็นการขอโทษแทนละกัน
แต่ที่ผมรับไม่ได้ ไม่เห็นด้วยอย่างแรง คือแม่มีสิทธิ์อะไรไปตีเด็กมัน คือแม่ ไม่ใช่ผู้ปกครองเด็กอะ อย่างดีก็รายงานความผิดให้ผู้ปกครองมันทราบนู่นนนนน อันนี้ท่านต้องแก้ด่วนๆ เกิดพ่อแม่เขาเอาเรื่อง มันจะซวยเอา

ไม่ได้อยู่ที่วัยไหนหรือเจนไหนหรอกครับ มันอยูที่ทิฐิของคนคนนั้นต่างหาก การขอโทษไม่ใช่เรื่องยากแต่พอรู้ว่าผิดแล้วจะทำมั้ยก็แค่นั้น คนบางคนอาจจะอายที่ต้องขอโทษแต่พอถูกเตือนรอบหน้าเค้าจะฟังและยอมรับมากขึ้น แต่บางคนก็อาจจะไม่รับฟังอะไรเลย

ส่วนแม่ท่านด้วยอายุและนิสัย มันคงเปลี่ยนไม่ได้ง่ายๆแล้ว คงต้องทำใจ ก็เตือนก็สอนกันไป เค้าจะเปลี่ยนหรือไม่ก็อีกเรื่อง อีกอย่างที่พอทำได้คือไปขอโทษแทนแม่เรา ถ้าญาติกันเค้าคงรู้นิสัยแม่เราบ้างแหละ อย่าลืมอธิบายให้หนูน้อยฟังด้วย

ผู้ใหญ่บ้านเราพูดขอโทษกันยากจริง

เวลาคุย เน้นเรื่องเดียวพอ

ตีลูกคนอื่น = เรื่องใหญ่

ส่วนเรื่องอื่น ค่อยคุยกัน

ผมว่าเรื่องเร่งด่วนสุดที่ต้องทำคือเรื่องการบริหารจัดการอารมณ์ของตัวคุณแม่เองก่อนมากกว่าครับ สติต้องมีก่อนจะลงมือทำอะไร