เราพยายามทำสิ่งๆนึงมาตลอด 7 ปี
วันนี้เรายอมแพ้แล้ว คิดจะหยุด และไปทำอย่างอื่นที่มีความสุขมากกว่า
ทำใจยากอยู่นะ จังหวะที่ต้องยอมรับว่า พยายามแค่ไหน ก็ไปไม่ถึง

เคยผ่านจุดนี้กันไหมคะ

ไม่ต้องทำใจทำอะไรอ่ะคำตอบมีในคำถามละ รู้ว่ามีอะไรที่มีความสุขก็ไปลองทำคนที่ล้มเหลวคือมันไม่มีแผนสองละ

ใครไม่เคยล้มเหลวดีกว่า ทำงานก็โดนด่าไม่พัก กินเบียร์ก็อ้วกไม่พัก จีบสาวก็แห้วไม่พัก ลงทุนก็คัทไม่พัก

สิ่งสำคัญคือมองความสามารถตัวเองให้ตรงความจริงอย่าอวยตัวเองและอย่าด้อยค่าตัวเองตรงไปตรงมา

สู้ในแบบที่คิดว่าพอดีกับความสามารถตัวเอง มันก็ไปของมันได้เรื่อยๆโอเคแหละว่ามันไม่พุ่งทูเดอะมูน

แบบคนเก่งแต่ก็พอถูๆไถๆไปได้ อย่างน้อยก็ไม่เป็นภาระครอบครัวคนรอบข้าง

แต่คือประเด็นครอบครัวและคนรอบข้างก็อยากให้เราไปแบกจังอย่างกับพอร์ทเรา100ล้านเลอะเทอะชิพหาย

เคยเรียนป.โท เหลือแค่ทำ Thesis จบแต่ไม่ถนัดพวกทำวิจัย
ก็เลยทิ้งแม้งเลยที่บ้านก็เร่งอยู่นั้นว่าเมื่อไหร่จะจบ ผมแม้งเซ็งชิบหาย ปรึกษาหรือช่วยอะไรไม่ได้ก็เงียบๆไปซิวะ

ความล้มเหลวมันเป็นของคู่กันกับความสำเร็จนะ นี่ไม่ใช่คำคม มันเป็นสัจธรรม คนเราจะลุก มันต้องล้มก่อน มันไม่มีลุก แล้วลุกพลัส จะกระโดดสูงยังต้องย่อตัวเลย

คนไม่เคยล้มเหลวคือคนที่ไม่เคยคิดจะลองทำอะไร ผมก็ล้มเหลวบ่อยไป คิดไรมาก

มีใครไม่เคยล้มเหลวดีกว่า ผมอยากเป็นหมอมาตั้งแต่ 4 ขวบ จนคะแนนความถนัดแพทย์ออก ผมได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลย วันนั้นก็ช็อคเหมือนกันเหมือนโลกมันพังทลายเลย 14 ปีที่สู้ติวหนังสือหนัก ๆ มา

แต่ชีวิตมันก็ต้องเดินไป สุดท้ายเข้าวิศวะแทน ตอนแรกก็ว่าจะซิ่วไปเข้าหมอใหม่ แต่พอมาเรียนวิศวะแล้วก็แบบ เออว่ะ ผมไม่รู้หรอกว่าถ้าผมประสบความสำเร็จในการเข้าเรียนหมอแล้วจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ผมก็มีความสุขดีกับวิศวะนี่หว่า งั้นไม่ซิ่วแล้วแล้วกัน จากวันนั้นเวลาก็ผ่านมาอีกจะ 20 ปี

ทุกวันนี้มองย้อนกลับไป ไม่ได้เสียใจอะไรล่ะ เอาไว้เป็นเรื่องเล่าตอนมีลูกหลานฟังว่าชีวิตบางทีสิ่งที่ทำ สิ่งที่ตั้งเป้าไว้ มันอาจจะไม่ได้ตามหวังตามเป้า แต่ถ้าเราทำมาดีแล้วก็ไม่มีอะไรเสียใจ วันที่รู้ว่าล้มเหลว เรียนรู้จากสิ่งที่ล้มเหลวนั้นว่าทำไมมันล้มเหลว แล้วก็ออกเดินต่อ สิ่งที่ทำมามันไม่สูญเปล่าหรอก สักวันเราอาจจะได้หยิบมันมาทำ มาใช้อีกรอบก็ได้

ปล. ผมเรียนเอกวิศวะที่ญี่ปุ่นด้วย งานวิจัยผมล้มเป็นร้อยรอบ อาจารย์ด่าแล้วด่าอีก ส่งงานไปตีพิมพ์ก็โดนปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีก สุดท้ายก็ยังจบกลับมาได้ครับ เป็นกำลังใจให้ครับ

เคยหรอ

เรียกว่าเป็นอยู่จะดีกว่า กับชีวิตวันนี้ที่อายุ 42 ปี แต่ติดหล่มในใจไม่ก้าวไปไหน ไม่มีความเก่งอะไร ไม่ชำนาญอะไร

ได้แต่สอนลูกทุกวัน “อย่าเป็นแบบพ่อ อย่าเดินตามรอยเท้าพ่อ”

มีครอบครัว มีลูก 3 แต่อยู่คอนโดเอื้ออาทรโง่ๆแคบๆ ทุกวันนี้สงสารลูกจับใจที่ไม่สามารถมอบสิ่งที่ดีกว่านี้ได้

ขับรถไปทำงาน ฟังเพลงแล้วร้องไห้จะเป็นจะตายคนเดียวแบบกลั้นไม่อยู่

ล้มเหลวพอมั้ย ถ้าไม่ติดว่ามีลูก 3 และแม่ที่แก่ชราผมคงจบชีวิตตัวเองไปนานแล้ว

เคยครับ 4 ปีเลย

แต่วางแผนกรณี worst case ไว้เสมอ

10 ปีที่แล้วผมรับเงินเดือนเกือบแสน แต่กลับมาบ้านเพราะเพื่อนชวนมาทำงานอย่างนึง ซึ่งฟังดูเวิร์กมากๆ ใช้เวลาปั้นกัน 1 ปีกว่า สรุปไม่สำเร็จ มารู้ตอนหลังนั้น 6 เดือนว่าเจอโกงด้วย เสียทั้งเพื่อน เสียทั้งงาน เกือบไม่ได้แต่งงานเพราะใช้เงินเก็บไปเกือบหมดเพราะตอนโค้งสุดท้ายดันทุรังอยากให้มันเสร็จ ทั้งๆ ที่มันพังยับไปแล้ว

จากนั้นขายของรับงานนอกเฉลี่ยๆ เดือนละ 3-4 หมื่นมาเรื่อยๆ จนโควิค มี wfh เลยกลับไปทำงานอีกรอบ

ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะคะ นับถือใจพี่มาก

ทำธุรกิจอยู่สองปี รู้ว่าไม่รอดตั้งแต่ปีแรกแต่ก็ลากมาต่อ ช่วงแรกที่รู้ว่าไม่รอดทำอะไรก็ไม่สนุก ไม่ฟังเพลงดูหนัง

แต่ก็ไม่เครียดอะไรมากนะ ไม่รู้ว่าหลอกตัวเองว่าไม่เครียดหรือเปล่า

ปกติเรียนสอบอะไรผ่านแบบง่ายๆ มาหมด เจอความล้มเหลวแบบนี้ก็ไม่ได้อะไร เป็นคนชิวๆ ช่างแม่มันมาตั้งแต่เด็ก