พอดีมีไปกินข้าวกับกลุ่มญาติๆ ก็เจอพวกอาๆ ลุงๆ

..

ผม : แล้วอาๆลุงๆเลือกพรรคไหน ใคร บอกได้ไหมครับ
ลุงๆ : ได้สิ ไม่ได้ความลับอะไร พวกอาๆชอบเลือกเหมือนเดิม ยังอยากที่จะให้โอกาสเค้าหน่อย อย่างน้อยเค้าก็มีประสบการณ์ในสายนี้มากกว่าคนสมัยใหม่
ผม : สีส้มไม่ดี ไม่เก่งหรอครับ ไม่อยากให้เค้าลองหน่อยหรอ
ลุงๆ : อาว่าทำไม่ได้จริงหรอก เชื่อพวกอาเถอะ สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครดีไปกว่ากันหรอก
ผม : งั้นที่เลือกตอนนี้คืออยากได้เหมือนเดิม (ที่ไม่ดี) หรอครับ ในเมื่้อไม่ดีแล้วทำไมไม่ลองเปลี่ยนอะไรใหม่ๆบ้าง ไม่จำเป็นต้องส้มก็ได้
ลุงๆ : ยังไม่ค่อยเชื่อใจเท่าไหร่
ผม : ... เลยไม่ได้คุยต่อ

ไม่ได้มีเถียงอะไรกันฮะ แค่คุยกันในวงอาหารเฉยๆ

แต่ผมก็คิดในใจ ไม่ว่าใครจะเลือกฝั่งไหน ผมคิดแค่ว่า ในเมื่อของเก่ามันไม่ดี แล้วยังจะเลือกซ้ำอีกหรอ เอาสั้นๆแค่นี้เลย เลือกแบบเดิมมันก็คือได้แบบเดิมอะ ท้อใจจริงงงงงงงงง

มนุษย์ยิ่งแก่ สิ่งที่กลัวที่สุดคือ การเปลี่ยนแปลงครับ

อาท่านมองภาพจริง ว่าคนส่วนใหญ่ คือ สีเทา คือระบบอุปถัมภ์

เลยบอกว่าทำไม่ได่จริง

แถมผู้มีอำนาจสุดทุกสาย ไม่เห็นทาง

ใครเชื่อว่าเรื่องแต่ง กด 9

จะมีคำถามนึงที่คนอายุ 50 up ตอบไม่ค่อยได้คือ ส.ส. มีหน้าที่อะไร

จริงนะ ถ้าตราบใดที่เค้ายังไม่เข้าใจโครงสร้างการทำงาน เค้าก็ไม่รู้ว่าการเลือกตั้งมันจะช่วยอะไรได้

นโยบายที่ดีเป็นอย่างไร แล้วทำจริงได้มั้ย

ถ้า ตจว. ที่ทำไม่ได้จริงอาจด้วยระบบอุปถัมภ์เดิมนี่ล่ะ

ส้มระยองคือตัวอย่างที่น่าจะโดนระบบนี้เล่นงานครับ

มันเหมือนคนเชื่อไสยศาสตร์ แล้วเราเอาวิทยาศาสตร์ไปแย้งนั่นแหละครับ

ผมนึกถึงพวกเคสพญานาค ทุกอย่างชี้ชัดต่างๆ นาๆ แต่ก็ทำให้พวกเขาหยุดงมงายไม่ได้

คนแก่ๆ บางคนไม่ชอบยอมรับว่าเด็กมันเก่งกว่า
ไม่แปลกใจพวกที่ไปเม้นให้กำลังใจพรรคน้ำเงินส่วนมากจะมีแต่พวกแก่ๆ

อย่างชอบอ่ะญาติแบบนี้ ผมไม่เถียงแต่ตั้งคำถามแบบท่านเลย แบบย้อนเกล็ด เอาให้จากหลานรักเป็นเกลียดไปเลย มันจะเกิดคอนฟลิคในใจว่าหลานเรามันก็ดีจะเกลียดแบบส้มก็ทำไม่ลง