จุดเริ่มต้นในปี 2549 เข้าปีที่ 20 เรายังวนเวียนกับความไม่มีเสถียรภาพทางการเมือง

ฝ่ายอนุรักษ์นิยมยังคมกุมอำนาจเด็ดขาดในบ้านเมือง

ตอนนี้ผม อายุ 41 คือเลยกลางคนแล้ว

เทียบจากชีวิตตัวเองรัฐประหารครั้งนั้นยังเรียนมหาลัยปี 3

เสียเวลาชีวิตไปมากเลยจริงๆ รู้สึกเสียดายมากๆ

เทคโนโลยีไปไกลมากแล้วแต่ประเทศเรายังวนอยู่อ่างกลม

ดูแล้วไม่รู้รุ่นลูกชายซึ่งตอนนี้ 10 ขวบ จะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสังคมไหม

หลายคนที่ให้ความเห็นว่าอย่างน้อยๆ จะได้เห็นรัฐบาลอนุทินไปอีก 2 สมัย

ยิ่งอยู่ยิ่งแข็งแกร่ง เวลาไม่ได้อยู่ข้างพวกเราฝ่ายเดียว

พวกเค้าก็มีเวลาเหมือนกันที่จะทำให้กลไกต่างๆอยู่ในมือทั้งหมด

ยิ่งนานไปเท่าไหร่ก็ยิ่งเข้มแข็ง

บอกตรงๆหมดหวังมาก แต่ก็จะขอใช้สิทธิ์ไปเรื่อยๆ และสอนลูกให้เข้าใจ

แต่ถ้ามีโอกาสยินดีให้ลูกย้ายถิ่นฐาน อย่าอยู่เลยบ้านเมืองนี้

ที่การกดขี่ การโกงกิน เป็นเรื่องปรกติ

การใช้กฎหมายที่แตกต่างกันตามวาระไปไม่ตรงตัว

เห้อๆๆๆๆ

การเมืองเป็นแบบนี้ ต่างชาติที่ไหนจะมาลงทุน
ยิ่งดิสนี่ย์ยิ่งฝันไปเถอะ ละครหาเสียงชัดๆ

แล้วแมร่ง ดันเป็นช่วงเวลาในชีวิตผมพอดี 20 ปี ช่วง วัยรุ่น - ทำงาน
เป็น20 ปีที่ว่างเปล่า อยุ่กับการเมืองแบบนี้ เศรษฐกิจแบบนี้

คิดย้อนไปแล้วแม่ง พัฒนาน้อยมากเลยเทียบช่วงระยะเวลา

20 ปีที่ฉุดรังความเจริญฉิบหาย
ผมตอนนี้ 40 ตอนนั้นเพิ่งจบป.ตรี มาดๆ
ยังรอใบวุติ ตะเวณหางานอยู่เลยสุดท้ายกลับไปตั้งหลักที่บ้าน