พอดีวันนี้ผมได้เป็น 1 ในคนที่สัมภาษณ์งานเพื่อคัดเลือกคนเข้าทำงาน(งานสาย it) พบว่าคนที่สมัครงานเข้ามามีแต่ profile ระดับพระเจ้า และสัมภาษณ์ก็พบว่าทำได้จริงทั้งหมด เลยไปคุยกับ hr ก็พบว่าตลาดแรงงานตอนนี้เด็กจบใหม่ค้างในตลาดเยอะมาก อีกส่วนหนึ่งมาจากการที่หลายๆบริษัทมีนโยบายไม่รับคนเพิ่มและพยายามหาช่องในการลีนคน เท่านั้นยังไม่พอสถานบันการเงินเอกชนหลายๆแห่งจะใช้วิธีการสมัครใจลาออกรับเงินก้อน ซึ่งมันน่ากลัวมากๆ ในอนาคตงานจะหายากขึ้นเรื่อยๆ(สายอื่นๆที่ไม่ใช่ it ก็จะหางานยากเช่นกัน)

ข้อดี
บริษัทไหนรับสมัครงานก็จะสามารถต่อรองทั้งเงินเดือน หน้าที่ความผิดชอบ และได้คนที่เก่งที่มีประสบการณ์พร้อมทำงานได้เลย(ทำให้เด็กจบใหม่แทบไม่มีโอกาสเลย ยิ่งถ้าไม่ได้จบสถาบัน top3 ของประเทศยิ่งยากมากๆ)
ข้อเสีย
เด็กจบใหม่จะหางานยากมากๆ และคนที่มีประสบการณ์ทำงานที่ยังไม่มีงานทำ ถ้าทำได้แค่อย่างเดียว หรือเก่งด้านเดียวน่าจะเอาตัวไม่รอดกันแล้ว ต้องค่อยอัพสกิลตัวเองไปเรื่อยๆ

ใครยังมีงานทำอยุ่ต่อให้เหนื่อยยากลำบาก ก็ขอให้อดทนกันไว้ อายุเยอะแล้วถ้าออกในช่วงนี้ลำบากสุดๆ

เป็นไปได้ครับ ส่วนตัวมีงาน แต่มีเหตุต้องเข้ากลุ่ม open chat งาน ๆ นึง ที่คนรอเรียก


ไม่รู้เพราะเหตุนี้ไหม เลยเข้าใจว่าคนหางานกันเยอะ หรือเพราะจุดที่เข้าไปอยู่ก็ไม่ทราบ

แล้วทำไมผมเซลล์ยากเหลือกเกินนนน อยากได้อีก4-5คน

คิดว่ายากพอสมควร

ส่วนตัวเริ่มสมัครตั้งแต่กลางเดือน ธ.ค. Apply ไปประมาณ 25-30 บริษัทแต่ด้วยตำแหน่ง ผจก. ก็เลยอาจจะหางานยากกว่าระดับปกติ

เพิ่งมีบริษัทติดต่อมา 4 บริษัท

1-2 โทรติดต่อมา พอถามเรทเงินเดือน แล้วก็หายไปเลย

บริษัทที่ 3 สัมภาษณ์พรุ่งนี้ (ไม่ได้ Apply สมัครไปแต่เค้าเห็นโปรไฟล์ในเวบสมัครงานแล้วติดต่อมา)

บริษัทที่ 4 โทรมาสัมภาษณ์เบื้องต้นและไม่ติดเรื่องเงินเดือนตามที่เรียก คงเอา profile ไป process ต่อ

1-3 บริษัทแรกเป้นบริษัท SME หมดเลย บริษัทที่ 4 เป็นระดับ Regional ทุกคนรู้จัก

โควิดมันคือตัวรบกวนทั้งหมดเลยครับ มหาลัยมันก็คือโรงงานแบบนึงที่ผลิตนิสิตออกมาเรื่อยๆทุกปีเพื่อส่งให้ตลาดแรงงงาน

ฝั่ง IT นี่ชัดมาก ตอนช่วงโควิดมัน WFH กันเยอะ งานฝั่ง IT เพิ่มแบบมหาศาลมากในยุคนั้น (ถ้าจำไม่ผิดจุดเริ่มต้นการทะยานของ IT มันตรงนั้นแหละ เพิ่งลดแล้วก็กลับมาเพิ่มในยุค AI นี่เอง) ทั้งสาย Data และสายงานอื่นๆที่ทำงานผ่านคอมได้ แต่ยุคนั้นนักศึกษาสายคอมมันไม่เพียงพอจริงๆ เลยเกิดเหตุการณ์ที่ว่าเงินเดือนทะยานไป 2-3 เท่าเทียบกับเด็กจบใหม่สายอื่นๆ (ไอที่ Data Analysis สตาร์ท 40-50k อยู่ช่วงนึงอะ)

แต่จำได้ว่าพอใกล้ๆหมดช่วงโควิดที่คนเลิก WFH กันแล้วเริ่มเข้าออฟฟิศได้เหมือนเดิมเนี่ย กลายเป็นว่ารับคนมามากเกินไป (เป็นกันทั้งโลก) ก็เลยเกิดเหตุการณ์เลย์ออฟกันบานเบอะหลักหมื่นๆคน

เพื่อนผมเองก็มีทั้งที่โชคดีและโชคร้าย พวกที่โชคดีส่วนมากอยู่ที่ญปกัน ซึ่งโชคดีว่ามันเป็นประเทศที่ฝั่ง IT ช้ากว่าคนอื่นเขามากมายด้วยวัฒนธรรมการทำงานฝั่งนั้นเขา หมดช่วงโควิดก็เลยไม่โดนผลกระทบอะไรมากเท่าไหร่ ทุกวันนี้ก็ยังอยู่บริษัทเดิมแถมได้ตำแหน่งสูงขึ้นพอสมควรละ บางคนก็ไประดับไดเรคเตอร์แล้ว

ส่วนคนที่โชคร้ายส่วนมากก็อยู่ฝั่งเมกากัน ไปทำพวกบริษัทคอมที่นั่น (บางคนก็ระดับ FAANG บางคนก็รองจาก FAANG มาไม่เยอะเท่าไหร่) แต่ก็ไม่รอดจากการ Layoff อยู่ดี บางคนก็น่าเสียดายว่าอีกไม่นานก็จะได้ Green Card อยู่แล้ว ก็ต้องกลับมาไทยกัน ยังดีว่าด้วยโปรไฟล์เลยไหลไปบริษัทเทคในบ้านเราได้สบายหน่อย (ส่วนมากก็วนอยู่เนี่ย แอพสั่งอาหารไม่ก็แอพจองโรงแรม ไอดังๆในบ้านเราที่ท่านนึกกันได้ไม่เกิน 5 วินั่นแหละ)

ผมมองว่าในยุคนี้มันยากแบบที่ท่านบอก คือเด็กใหม่มันต้องสู้กับคนเก่าที่โดน Layoff มา แล้วไอคน Layoff มานี่มันได้เรื่องประสบการณ์กับการทำงานเป็นทีม เด็กใหม่มันเลยต้องพลิกเกม ใช้วิธีทำงานให้ฟรีเป็นประสบการณ์ไปแทน ซึ่งผลคือพวกที่ทำงานฟรีก็ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับ offer ทำงานต่อ
มันก็เลยเหมือนวนลูปไม่รู้จบ เด็กจบใหม่ทำงานฟรี > โดน Layoff > กลายเป็นผุ้ใหญ่ที่มีประสบการณ์แต่ไม่มีงานที่ต้องมาแข่งกับเด็กจบใหม่ที่ยอมทำงานฟรี > วนลูปไป

ส่วนสายงานไหนที่"เคย"เป็นที่นิยมในยุคสัก 10-20 ปีก่อนเช่น วิศวะเคมี/ปิโตรงี้ พวกนี้ก็คือหาคนไปทำงานไม่ได้ เพราะเด็กก็ไม่รู้จะเรียนไปทำไมแบบไม่มีอนาคต ทุกวันนี้ภาควิชาผมโดน downsizing ลงเยอะมากจากนิสิตปีละร้อยกว่าคน ตอนนี้เหลือไม่ถึง 40 ละเพราะ Demand มันน้อยมาก แถมที่จบไปทำงานเคมีจริงๆไม่ถึง 10 คน จนฝั่งระยองต้องติดต่อมาหาจารย์ให้ตลอดเพราะไม่มีนิสิตไประยองแล้ว

ยากแน่นอนครับ แต่ผมคิดว่าจบใหม่ หรือประสบการณ์ 1-2 ปี ตำแหน่งงานมีค่อนข้างเยอะนะ ต่างกับพวกมีประสบการณ์ พวก middle level ที่ต้องการเงินเดือนเยอะ หรือตำแหน่ง ช่วงนี้หลายที่เริ่มลีนคนออก ไม่รับคนเพิ่มเยอะมากๆ ตกงานช่วงนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ผมเห็นในตลาดไม่รับจบใหม่ ที่ตำแหน่งนึงทำทุกอย่าง ก็ตำแหน่งสูงไปเลย หลายๆที่เริ่มปรับเป็นรับ Contact มากขึ้นแทนที่จะรับพนักงานประจำกันมากขึ้น สภาพเเศรษฐกิจ กับ Ai ค่อนข้างมีผลเลยแหละ
ถ้าเอาคติว่าไม่เลือกงานไม่ยากจน มันก็จริงอยู่ งานมีให้ทำเพียบ แต่พอเข้าไปดูเนื้องานกับเงินที่จ่ายแล้ว กุยอมจนดีกว่า

แล้วแต่จังหวะด้วย มีน้องๆ ในแผนกโดน layoff ไปช่วงก่อนปลายปี
กลางเดือนมกราหางานใหม่ได้แล้ว

เพิ่งตกงานมาเดือนก่อน อยู่ต่างจังหวัดยิ่งลำบาก
อายุ 40 กว่า ไม่มีใครรับเลยครับ สาย support
ขนาดเรียกเงินมากกว่าจบใหม่พันสองพันยังเงียบ

งานผมถ้าไปสายสร้าง มีเยอะมากแต่เสี่ยงจะเป็นฮีตสโตรกตาย5ก่อนได้เงินเดือน

แต่ถ้าเป็นสายดูแลเฝ้า หายากมากเลย เพราะงานมันสบายคนไม่ค่อยออกหรอก

ตอนนี้ผมก็ทำเป็นสายเฝ้าอยู่เงินน้อยก็แค่ตัด บ้าน เมีย ลูก อยู่โสดๆไม่มีหนี้ก็พอถูๆไถๆไปได้

เริ่มต้น ประเทศ นวัตกรรม(เมกา) เป็นชาติแห่งการบริโภค layoffคน ทำให้สะเทือนถึงประเทศที่เป็นคู่ค้า เมื่อดีมานด์ลด ของก็ล้นตลาด เมื่อรายได้ลด กำไรลด ก็ต้องลดขนาดองค์กร ชลอการจ้างงาน
เลยเกิดอุปทานหมู่
(บางธุรกิจอาศัยกระแสAi ฉวยโอกาศจ้างออก ลีนต้นทุน แต่จริงๆไม่ได้กระทบอะไร)
แห่ปลดคน เพื่อเซฟชีวิตธุรกิจ แต่บางสายงาน บางอาชีพไม่ได้รับผลกระทบ
พอคนตกงานเยอะ คนจึงกลัว คนเลยเซฟค่าใช้จ่าย
ทำให้กำลังซื้อหดตัว บางคนต้องพับแผนกิจกรรมที่จะทำ เช่น สิ่งปลูกสร้าง ขยายกิจการ ลงทุน ฯลฯ
กระทบรายได้ กำไรไปทุกsegmentอุตฯ
บางคนก็ออกมาค้าขาย ซึ่งบางอาชีพที่ไม่กระทบ พอsupplyมากขึ้น shereจึงเยอะขึ้น เกิดการแย่งลูกค้า ตัดราคา ใครทุนน้อยก็เจ๊ง
ยังไม่นับแรงงานเพื่อนบ้าน และสินค้าจีนทุบตลาด
พอคนรัดเข็มขัด การกิน การใช้จ่ายก็น้อยลง
(ร้านค้า ผู้ประกอบการ จะไม่ยอมเฉือนเนื้อลดราคา
ตราบใดที่ต้นทุนมีแต่ขึ้น กำลังจะโดนฉุดไปเรื่อยๆ
มวลชนจะเบนไปหาร้านที่ถูกกว่า)
(ค่าไฟฟ้า ค่าน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าก๊าซ ค่าอาหารสัตว์ค่าเช่า vat คือตัวแปลหลักต้นทุน ส่งผลไปยัง ค่าขนส่ง ค่าแรง ค่าอาหาร ค่ารักษาพยาบาล ค่าเทรมและปัจจัย4อื่นๆ ค่าบริการต่างๆ)
รัฐก็เก็บภาษีได้น้อยลง
งบประมาณก็จัดสรรได้น้อยลง
ลามไปถึงปัญหาเชิงโครงสร้าง เงินเฟ้อ ค่าครองชีพสูง ปัญหามลพิษทางอากาศ ปัญหาคอรัปชั่น
และความเชื่อมั่น
คนโสดพุ่ง ไม่อยากสร้างครอบครัว ทำให้อัตราการเกิดน้อยลง กำลังซื้อหายไปจากระบบมากขึ้น กระทบต่อธุรกิจอื่นๆเป็นโดมิโน
ปัญหาภายนอกก็รุมเร้า เช่น ภัยสงคราม ภูมิรัฐศาสตร์ กำแพงภาษี

กำแพงภาษาเป็นตัวเร่งให้เกิดตลาดใหม่ บีบให้ประเทศคู่ค้าต้องดิ้นรนหาตลาดใหม่ เพื่อหาออเดอ สร้างโวลุ่ม เพราะตลาดเดิมทำให้ต้นทุนธุรกิจสูงขึ้น
เลยต้องไปหาปลายทางกระจายสินค้าที่ถูกลง

ปัญหาจำนวนการเกิดที่ลดลง ส่งผลต่อdemanทั่วโลก ทรัพยากร แร่ธาตุ พลังงาน
ฉุดอัตราการบริโภค ทำให้ ศก. ไม่โต ไม่เกิดการลงทุน ไม่เกิดการจ้างงาน ลามไปกระทบโครงสร้างธุรกิจขนาดใหญ่ > คนตกงานเยอะ > เด็กรุ่นใหม่จบมาตกงานเพียบ > หนีไปราชการ รัฐวิฯ > เพิ่มภาระการคลังประเทศ > ประเทศขาดการพัฒนา

ทั่วโลกเกิดปัญหาจำนวนคนมีมากเกินงาน

จะออกมาทำไรเองก็ยากไปหมด มีไอเดีย ไม่มีทุน
ไม่มีความสามารถพิเศษ มีภาระ มีค่าใช้จ่าย
สิ่งที่จะทำ คนอื่นทำไปหมดแล้ว ความรู้copyใว
เราทำได้ คนอื่นก็ทำได้

เมื่อรายได้โตช้า ก็ต้องคัดคนออก เอาระบบaiมาแทนคน ลดความซับซ้อนงาน ย่นเวลาการทำงาน
เพื่อให้ธุรกิจเดินหน้าไปต่อได้
เพิ่มความสามารถในการทำกำไร
AI กลายเป็นกำแพง: แทนที่ AI จะมาช่วยคนตัวเล็ก แต่มันกลับถูกใช้เป็นเครื่องมือของบริษัทเพื่อ "ลดจำนวนพนักงาน" และ "บีบคั้นผลผลิต" ให้สูงขึ้นในราคาที่ถูกลง(กดค่าแรงพนักงาน)

ไทยยิ่งหนักเลย
หลักสูตรการศึกษาไม่พัฒนา
วัฒนธรรมองค์กร ไม่รับอายุเกิน35
ยากจน หนี้ครัวเรือนสูง
คนแก่เยอะ วัยหนุ่มสาวน้อย
คอรัปชั่น
ทุนผูกขาด
ไม่มีเทค มีแต่อุตฯ ล้าหลัง เน้นรับจ้างผลิต ขายบริการ เกษตกรรม
เข้าไม่ถึงการศึกษา เข้าไม่ถึงสวัสดิการพื้นฐาน
มีลูกตอนวัยเยาว์



เด็กรุ่นใหม่ต้องปรับตัวแบบ hybrid เน้นลงมือมากขึ้น หาความรู้นอกห้องเรียน เจอของจริง สร้างprofileตอนอายุน้อยๆ ไม่ต้องเรียนหนักมาก
เน้นเก็บชั่วโมงบินกับคน

มองได้หลายมุมครับ ว่ามองจากมุมของใคร

1. ในบางสายงาน งานหาง่าย เพราะ supply ของคนน้อยกว่าความต้องการของตลาด

2. ในมุมของนายจ้าง คนก็หายาก เพราะความต้องการของบริษัทก็เปลี่ยนไป

3. ในมุมของเด็กจบใหม่ ก็จะรู้สึกว่างานหายาก เพราะนายจ้างเลือกมากขึ้น

4. ในมุมของ management ผมเองก็มองว่าหายาก แต่มันมาจากหลายส่วน ไม่ว่าจะเป็นว่าช่วง covid มันมีการจ้างงานที่ให้เงินเดือนคนสูงเกินไปกว่าสกิล (เพราะ supply มันน้อยกว่า demand) ทำให้ตัวแท่งเงินเดือน vs ความสามารถมันไม่ชนกัน ซึ่งมันก็วนกลับไปว่าคนก็หางานยากขึ้นด้วย เพราะบริษัทรับยากขึ้น

ต่อมา บริษัทใหญ่ๆในไทยเริ่มเปิดรับต่างชาติมากขึ้น อย่างผมเองกำลังจะย้ายประเทศ แล้วตั้งแต่เดือนที่แล้วที่เริ่มสัมฯ candidate มา ก็ไม่มีใครที่ตรงตามความต้องการเลย (ไม่ว่าจะของผมหรือของนายก็ตาม หรือกระทั่งสกิลกับเงินเดือนที่เรียกมาไม่ชนก็มี) เลยต้องไปเริ่มมอง candidate จากข้างนอกเช่น สิงโป อินเดีย ฯลฯ พวกนี้มาแทนแล้วครับ


คือในมุมของบริษัท ตลาดแรงงานมีตัวเลือกมากขึ้น การแข่งขันมีมากขึ้น มันก็ทำให้หางานยากขึ้นด้วยเช่นกันครับ