วันนี้ผมไปฟังปราศัยใหญ่ของพรรคประชาชนมาครับ ทันช่วงที่ไอซ์ รักชนกขึ้น ผมกลับก่อนที่อ.ต้นพูดจบ แต่ช่วงที่ทัชใจผมมากที่สุด ไม่ใช่ช่วงที่พิธาขึ้น ไม่ใช่ตอนที่ไอซ์พูด แต่คือช่วงที่พี่ต๋อม ชัยธวัชขึ้น ซึ่งช่วงนึงแกพูดถึงว่าช่วงนี้มีคนปลุกปั่นว่าไอ่พวกส้มกำลังยุให้คนโกรธ กำลังปั่นให้คนโกรธแล้วจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จะสร้างปัญหา สร้างความขัดแย้งซึ่งอันตรายต่อสังคมไทยมาก แต่หมดประโยคนี้ แกพูดแบบนี้ครับ

"ใช่ เราโกรธ เราไม่พอใจครับกับสิ่งที่เป็นอยู่ เราคับข้องใจ แต่เราไม่ได้โกรธ เราไม่ได้คับข้องใจแล้วอยากจะเปลี่ยนแปลงเพื่อไปเข่นฆ่าใคร เราไม่ได้อยากจะเปลี่ยนแปลงเพื่อที่จะไปทำให้เกลียดชังกัน"

"เราโกรธ เราไม่พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ เราไม่ได้ต้องการไปสร้างความขัดแย้ง และเราก็รักชาติกับทุกคน แล้วที่เราโกรธเพราะเรารักบ้านเมืองของเรา"

"เราโกรธ เราไม่พอใจ เราอยากจะเปลี่ยนแปลง เพราะเราไม่ต้องการให้ชาติบ้านเมืองของเรารัก มันเสื่อมทรามไปกว่านี้"

"ผมแทบไม่ต้องบรรยายเลยว่าบ้านเมืองเรามันเสื่อมทรามยังไง ทุกคนสัมผัสได้กับตัวเองแทบจะทุกมิติ ไม่ว่าจะเป็นการทำมาหากิน คุณภาพชีวิต การศึกษา การบริการของรัฐ สวัสดิการ โอกาสในชีวิต

นี่คือการเมืองแห่งความรัก เราอยากเปลี่ยนแปลงเพราะเราอยากได้สังคมที่เป็นธรรม มีศักดิ์ศรี มีอนาคต แต่ตอนนี้เราอยู่ในสภาพที่ไม่กล้าจะฝันด้วยซ้ำว่าประเทศของเรา จังหวัดของเรา ครอบครัวของเรา ลูกหลานของเรา จะเป็นยังไง จะดีขึ้นยังไงใน 5 ปีข้างหน้า 10 ปีข้างหน้า 20 ปีข้างหน้า เรามองไม่เห็น เราแทบไม่กล้าฝันเลย"

โคตรทัชใจเลย เป็นสปีชที่โคตรจริงเลย ผมเชื่อว่าทุกคนโกรธจริง เพราะมองไม่เห็นอนาคตมองไม่เห็นความเจริญของประเทศนี้ลย ทั้งๆที่ประเทศนี้โคตรมีศักยภาพ แค่อยากมีคุณภาพชีวิตที่ดีมันยากยังไงวะ แค่อยากเปลี่ยนแปลงให้มันดีขึ้น พวกกูผิดตรงไหนวะ จะมาขวางความเจริญอะไรนักหนา แดรกกันไปตั้งเท่าไหร่แล้ว พอได้แล้ว ถ้าไม่รักไม่อยากให้ประเทศนี้มันดีขึ้น พวกกูแม่งไม่โกรธขนาดหรอก

ก่อนไปก็ขอเอารูปตอนไปฟังปราศัยมาฝากเล็กๆน้อยๆครับ





ปล. ผมให้ AI ช่วยถอดคำพูดมา เพราะแกพูดยาวมาก