อยากขอคำแนะนำ ขอรับฟังประสบการณ์ไปพบคุณหมอจิตแพทย์ครับ

ผมกำลังกังวลว่าสิ่งที่ผมเป็นมันถึงขั้นต้องพบหมอไหม มันเป็นอาการทางความเครียด หรือซึมเศร้า หรือโรคจิตไหม อยากขอคำแนะนำจาก ชาว SS ครับ

ก่อนอื่นขอเล่าอาการของผม
ตัวผม วัยใกล้หลักสี่ละ
ก็คงมีความเครียดในชีวิตตามประสาวัยทำงานทั่วไป มีหนี้บ้าน รถ มีค่าใช้จ่ายต่างๆนานา
ตอนตรวสุขภาพประจำปี หรือ กิจกรรมบริษัทมีให้ทำแบบสอบถามความเครียด ผมมักจะทำออกมาแล้วเจอเจอว่ามีความเครียกระดับค่อนข้างสูง มีอาการซึมเศร้าบ้าง ผมก็คิดว่าคงเป็นพราะเรื่อการทำงาน การเงิน

จนผมค่อยๆลองแก้ไข ออกจาก safe zone กล้าออกมาจากที่เดิม จากที่ทำมาสิบกว่าปี ขยับงาน ปรับตัวเองจนได้งานที่อัตราตอบแทนดีขึ้น พอที่ผมก็รู้สึกว่าผมไม่ได้กังวลเรื่องตัวเอง งานที่ทำก็โอเค ไม่น่าเบื่อ ไม่กดดัน ไม่เครียดเกินไป (มีบ้างที่ต้องกดดัน เครียด แต่คิดว่าเอาอยู่ ลุยฝ่าอุปสรรคเป็นช่วงไปได้) การเงิน ก็ไม่กังวล พอใช้จ่าย มีเก็บได้ระดับนึง

ก็คิดว่าทุกอย่างน่าจะโอเค แต่ก็ยังมีความรู้สึก หม่นๆ ไม่สบายใจติดค้างอยู่ แรกๆผมก็คิดว่าไม่คงเป็นความเหนื่อย หรือความขี้เกียวจ แต่มันจัดการไม่ได้ บางเช้าที่ตื่น มันไม่อยากตื่น มันนอยด์ อึนๆ หม่นๆ จิตตก รู้สึกแย่กับตัวเอง แต่ก็ฝืนๆจนกระทั่งไปทำงานได้ (เคยสังเกต มันจะเป็นช่วงเช้าๆบ่อยมาก ค่อยๆดีขึ้นระหว่างวัน) แรกๆก็คิดว่าขี้เกียจแหละ แต่มีจุดที่ทำให้รู็สึกแปลกๆ จากที่มันมีความคิดในหัว อยากหายไปจากโลกนี้ หรือบางทีเจอเหตุการณ์ ไฟไหม้ อุบัติเหตุรถชน ปกติก็คงกลัวๆอันตราย แต่เสียงในหัว ถ้าไม่มีใครเข้าไปเข้า คนที่ติดอยู่อันตรายนะ เราเข้าไปก็ลุ้นให้เขารอดได้ ไม่กลัวตาย และมีความคิดว่าเราตายไปก็อาจจะหมดทุกข์ ชีวิตเราไม่ได้สำคัญขนาดนั้น บางครั้งจะเข้าไปช่วย บางครั้งก็มีอะไรมาดึงสติตอนท้าย

ผมหาสาเหตุไม่เจอ อยู่กับอาการเหล่านี้มาเกือบ5ปีได้ หลังๆผมเริ่มรู้สึกว่า สมาธิในการทำสิ่งต่างๆลดลง มีอาการหงุดหงิดง่ายขึ้น อารมณ์เสียง่าย จนรู้สึกว่ากระทบกับการใช้ชีวิตบ้างละ

ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะเกี่ยวไหม สัปดาห์ที่แล้วเจอกระทู้นึงของที่เป็นคลิปเกี่ยวกับการดูหนังโป๊บ่อยมีผลเสียไหม ผมมาลองคิดๆตาม คือผมไม่ได้ดูบ่อย ไม่ได้ติดขนาดที่ในคลิปบอก แต่ผมเอ๊ะกับที่ในคลิปบอกว่า มันเป็นธรรมชาติของผู้ชาย ที่การดูสื่ออย่างว่ามันตอบโจทย์สมองว่าอยากรู้อยากเห็น พบได้เห็นมันทำให้มีความสุขจากการที่โดปามีนในร่างกายหลั่งออกมา พอผมได้ไม่หาอ่านเพิ่มเติมไปเจอข้อมูลทางการแพทย์อธิบายเพิ่มอีกว่า สารแห่งความสุขไม่ใช่แค่เอนโดฟิน

มันมีทั้ง เอนโดฟิน โดปามีน เซโรโทนิน ออกซิโทซิน
เลยไปเอ๊ะกับ ออกซิโทซิน สารแห่งความรัก การสัมผัสทางกาย

ด้วยสถานะปัจจุบันผม ผมแต่งงาน มีลูกแล้ว แต่ตั้งแต่มีลูก ผมไม่ได้...กับแฟนอีกเลย
แต่งงาน 32 มีมีลูก33 หลังจากมีลูก เกือยสองปีแฟนบอกว่าร่ายกายยังไม่โอเค เจ็บๆแผล ผมเลยอดมายาวๆหลังจากนั้นผมก็ขออีก แฟนก็ได้แต่บอกว่า เพลีย เครียดงาน เหนื่อนเลี้ยงลูก ผมเองเคลียร์งานบ้านทั้งหมด กลับมาก็เคลียร์งานบ้าน เลี้ยงลูก พาลูกเล่น ทำการบ้าน เลิกงานผมแทบปฏิเสธทุกนัดของี่ทำงาน กลับบ้านให้เวลาครอบครัวมาโดยตลอด หลังๆหนักขึ้น เธอไม่ให้กอด มือไปจับนั่นนี่ไม่ได้อีกเลย แฟนบอกว่าไม่มีอารมร์ไม่อยากให้จับ เพลีย ไม่อยาก

ผมเคยตอบบางโพสไปบ้าง กระทุ้แนวๆที่บ่นว่า แฟนไม่ยอมให้ทำการบ้าน และ จขกท นั้นๆ กับผมก็จะโดนตอบว่า มันไม่ใช้สิ่งสำคัญในชีวิต ทำการบ้านสนามจริงไม่ได้ ก็จัดการตัวเองได้นิ อย่าหมกมุ่น แต่ผมแมร่งมีคำตอบในหัวเลยว่า ถูกของคนตอบว่าไม่ใช่สิ่งสำคัญในชีวิต ไม่ควรหมกหมุ่น แต่ผมถามเลยว่า ถ้ามองว่าการกินอาหารเพื่ออยู่รอด จริงๆแค่ข้าว ไข่ต้ม นมแก้วนึง น้ำแก้วนึง กินแบบนี้ทุกมื้อไปทั้งชิวิตไม่ก็มีชีวิตได้ ไม่ตายหรอก แต่ทำไมคนแราไม่สามารถทำได้ มีความอยากกินนู้นนั่นนี่ อยากกินก๋วยเตี๋ยว ชาบู ปิ้งย่าง ส้มตำ หรือบอกว่า ชีวิตไม่ต้องดูหนัง ฟังเพลง ชีวิตก็อยู่ได้ แต่ทำไมคนเรายังต้องการดู ติดตาม และถ้าได้ดูก็ยังมีระดับการเลือกรับชมเลย อยากดูตอนออนแอร์ทันที ไม่อยากดูย้อนหลัง ถ้ามีการแสดงสดต้องอยากไปดู ผมมาคิดๆดูแล้ว คำตอบที่บอกสวยหรู อย่าหมกมุ่น ไปหาไรอย่างอื่นทำ มันทำแบบนั้นไม่ได้ตลอด จัดการตัวเอง มันก็ได้แหละมั้ง หาไรทำไม่ให้หมกมุ่น ให้เหนือยเพลียไม่อยาก ลองมาแล้ว ตื่นมาซ้อมวิ่ง ลงวิ่ง จนจบหลายงานละ สุขภาพร่างกายดีขึ้น แต่สุขภาพใจยังไม่โอเคเลย

พอได้พิมะ์รายละเอียดยาวเลยครับ ขออภัยมา ณ ทีนี้

ผมว่าท่านลองคุยกับแฟนแบบจริงจังดูมั้ยครับ

ลองนัดคุยกันเลยก็ได้ครับ เป็นตอนที่ลูกไม่อยู่ หรือหลับแล้วก็ได้ครับ

ผมว่าเรื่อง SEX เป็นเรื่องใหญ่สำหรับหลายคู่นะครับ อย่างน้อยๆ มันควรจะมีกึ่งกลางระหว่างสองคน

ก่อนปรึกษาหมอ ลองคุยกันดูก่อนก็ได้ครับ ยิ่งปล่อยไว้นานยิ่งแก้ยาก

ผมมองว่าไปปรึกษาคุณหมอไม่เสียหายเลยครับ อย่างน้อยก็จะได้เข้าใจว่าร่างกายและจิตใจเรากำลังเป็นอะไร

ผมเข้าใจนะครับว่าคุณกำลังเจออะไร เพราะผมเองก็เคยผ่านช่วงนี้มาเหมือนกัน และเป็นช่วงอายุใกล้ ๆ กันด้วย

อาการหม่น ๆ อึน ๆ แบบนี้ บางทีมันมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ หรือความเครียดที่สะสมมานานโดยที่เราไม่รู้ตัว ถ้าปล่อยไว้นาน ๆ มันอาจส่งผลให้มีปัญหาสุขภาพด้านอื่นตามมาได้

เรื่องการจัดการความต้องการทางร่างกาย ผมว่าเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ครับ แต่อาจต้องพยายามหาวิธีดูแลตัวเองให้เหมาะสม ลดการพึ่งพาการช่วยตัวเองมากเกินไป และหาวิธีเพิ่มการสัมผัสหรือความผูกพันในชีวิตประจำวัน โดยไม่ไปทำร้ายความสัมพันธ์หรือทำให้ตัวเองเดือดร้อน เช่น ไม่ไปมีกิ๊กอะไรแบบนั้น

ส่วนเรื่องแพทย์ ผมยังยืนยันว่าไปพบเถอะครับ บางทีอาจเป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในใจเรามานาน แต่เรามองข้ามไป พอมีคนช่วยชี้ให้เห็น มันก็เหมือนกุญแจดอกเล็ก ๆ ที่ช่วยปลดล็อกหลายอย่างได้

https://ooca.co/
เบื้องต้น ลองอันนี้ก่อนเลย

ปัญหาชีวิตคู่ของคุณเหมือนกับของผมเลย แนะนำว่าให้คุยกับแฟนเลยว่าของแบบนี้มันก็ต้องมีบ้างนะ และเพราะอะไรเขาถึงไม่ให้

ของแฟนผมคือเขาเป็นคนไม่ชอบเรื่องแบบนี้ มันแก้ไม่ได้เลย เวลาเขาให้มันคือฝืนธรรมชาติเค้า ของคุณผมไม่รู้ว่ามีเบื้อลึกเบื้องหลังยังไง แต่คุยกันดีที่สุดครับ คุยกันด้วยเหตุผล

สิ่งที่คุณต้องการมันคือเรื่องปกติครับ และเวลาคุยกันอ่ะ บอกความต้องการของคุณ ถ้าทางนั้นบอกว่าไม่เห็นจำเป็นงี้งั้น ลองเอามาถามเพื่อนๆในนี้ได้ครับ ผมเป็นคนนึงนะที่จะเห็นอกเห็นใจคนอื่นเสมอ เวลาอีกฝ่ายพูดอะไรมา เรามักจะลืมว่า ความต้องการของเราอ่ะ มันก็สำคัญไม่น้อยกว่าของคนอื่นหรอก มีอะไรไม่ต้องแบกทุกอย่าง เป็นหัวหน้าครอบครัว แต่ก็ต้องเป็นตัวของตัวเองด้วย

ส่วนเรื่องการไปปรึกษาจิตแพทย์ แนะนำว่าให้ไป ไปดีกว่าไม่ไป ไปถึงไม่มีอะไรมากครับ หมอจะนั่งฟังให้เราเล่าให้เราระบาย และถ้ามันมีอะไรที่มันหนัก หมอก็จะให้ยาครับ

ปรึกษาหมอดีสุดครับ

มันไม่ได้ร้ายแรงครับ

บางทีมันเกิดแค่ภาวะเครียด แต่เราไม่รู้จะเล่าอะไรแบบไหนให้ใครฟังได้

หรือถ้าเป็นจริงๆ ก็จะได้รักษากันไปครับ

ไปหาหมอดีสุด ผมก็เบื่อๆนะ รู้สึกชีวิตล้มเหลว อยากมีตังเลี้ยงนศสาวก็ไม่มีตังเลี้ยง คิดละเศร้า

เรื่องแฟนนี่ผมว่ามีทางเดียวคือคุยให้เค้าเข้าใจว่ามันต้องมีบ้างนะ เมียผมนี่หลังมีลูกคนแรกก็อดยาวเลยผมนอนฝันเปียกบ่อยมากน่าจะไม่ได้จิ้มเลยราวๆ2ปีได้มั้ง ผมก็คุยเลยว่าต้องเริ่มให้ได้บ้างแล้ววันหยุดคือก่อนหน้าอยากมันก็อยากแหล่ะแต่ก็ทนๆเอากินเหล้าให้เมาๆหลับไป นั่นแหล่ะพอคุยกันได้ก็มาตามผมเองเลยพอลูกหลับ จากนั้นก็มีอีกคนก็ยาวๆอีก เนี่ยเพิ่งคุยกันได้ประมาณ2ปีที่แล้วว่าต้องปรับมาให้ผมบ้างได้แล้ว ก็ค่อยๆปรับกันไปผมยอมเป็นฝ่ายรุกเข้าไปตลอดเลย ได้ก็ดีไม่ได้ก็อด ไปกินเหล้า ความเครียดมาสะสมนะผมว่าจากเรื่องเล็กๆน้อยๆในชีวิตที่ดูไม่น่ามีอะไร มากๆเข้ามันมีแรงพอจะดึงเราลงมันเอาเราลงตอนนั้นเลยนะ ถ้ารู้สึกว่าตื่นมาแล้วไม่โอเคชีวิตมันน่าถอนหายใจ ลองไปปรึกษาหมอดูก็ดีผมว่า

ผมเคยไปพบจิตแพทย์มา เมื่อเดือนที่แล้วนี่เองครับ

ปัญหาของผมคือ สมาธิสั้น ฟุ้ง คิดวนเวียน และผมก็ชอบอ่านหนังสือหรือฟังคลิปพวก How To เยอะมาก

การไปหาจิตแพทย์ของผม คือ ไม่ได้อะไรเลย เหมือนผมไปบ่นให้เพื่อนคนนึงฟัง แล้วจิตแพทย์ก็ถามมาว่า

ทำไมคิดงั้น เพราะอะไร มีอธิบายให้ฟังบ้าง (คำตอบเหมือนในหนังสือ How To เลย)

จนผมคิดว่า เออ ผมคนไม่ถูกจริตกับหมอละมั้ง

ล่าสุด ผมได้ไปอ่าน มังงะ Vagabond มา ก็กะจะอ่านแบบสนุกๆเนี่ยแหละ

แต่ว่า ได้อะไรมากกว่าที่คิด คือ ปรัชญาในมังงะ หลักๆเลย คือ อยู่กับปัจจุบัน

เช่น ตอน มูซาชิ ดวลดาบ ถ้าใจไปคิดเรื่องอื่น ก็จะโดนฟันแน่ๆ ต้องแน่วแน่ จดจ่อ

แล้วจะทำแบบนั้นได้ยังไง (อันนี้ผมคิดเองนะ) ก็คือ ความว่างเปล่า เออ คือ ไม่ต้องคิดไร

ไม่ต้องมี pattern แต่อาจมีวางแผนกว้างๆ แผนใหญ่ๆ อย่างในมังงะว่า

ถ้ามัวแต่มองใบไม้ ก็จะไม่เห็นต้นไม้ ถ้ามัวแต่มองต้นไม้ ก็จะไม่เห็นทั้งป่า

ไอ้เห้ ... ผม ปิ๊ง เลย คือ ผมก็แค่วางแผนใหญ่ๆ ว่า ชีวิตควรไปทางไหน

ส่วนดีเทลน่ะ ทำเท่าที่ทำไหว และมีความสุขควบคู่กับมันไป อะไรควบคุมไม่ได้ก็ปล่อยมันไป

อะไรที่ควบคุมได้ก็ทำให้มันดีที่สุด ณ เวลานั้น กับ ข้อมูลและสิ่งที่มีตอนนั้น

แค่นี้เลย แต่สุดท้าย ถ้าท่านอยากไป ผมก็ว่าดีนะ อย่างน้อยมีคนรับฟังเรา ถึงบางทีอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มากก็ตาม

บิ้วบ่อยๆครับ กับแฟน กอดกันบ้าง ไม่เอาก็ได้ผมว่าหลายอย่างให้ทำนะ บิ้วบ่อยๆเดี่ยวก็แตก