จบมา 5มาราธอนแล้วครับ มาราธอนสุดท้ายที่วิ่งคือก่อนโควิดมา ไปทำsub4 ที่บางแสน เอาจริงๆถ้าอยากจบมาราธอนสักครั้ง ก็ดูไม่กดดันดีนะครับ แต่สำหรับที่ตั้งเป้าหมายคือมัน ค่อนข้างเครียดกับตาราง มันดินเวลาเราเยอะมาก

ถ้าซ้อมถึง ไม่ว่ากิโลไหนก็ไม่เหนื่อยครับ

ปีนี้ว่าจะไปซ้ำ Bangsaen42 ครบรอบ10ซะหน่อย
ระหว่างทางวิ่งมันไม่นานหรอกครับ
ถ้าจะมีอาการก็หลัง32kสำหรับผมนะ

แต่มันเสียเวลาซ้อมเยอะมาก เดือนเดียวก็ไม่พอ
จากที่ปกติวิ่งวันละ5k ต้องขยับไป10k
จากวันอาทิตย์วิ่ง15k ต้องจยับไปขั้นต่ำ 25k
วิ่งเสร็จยมกลับมานอนเปื่อยอยู่บ้าน ออกไปไหนไม่สนุก

เหมือนต้องขายวิญญาณให้การวิ่งอ่ะครับ
ผมเลยไม่ค่อยอยากวิ่งบ่อย วิ่งสนุกๆ21kพอ

แต่ทำพูดไปงั้นแหละ สิ้นปีนี้ผมลงเขาใหญ่100

ผม มาราธอนแรกที่บางแสน จบ 4.12 ชม วิ่งได้เรื่อยๆ ไม่เจ็บมากเท่าไร ปวดเมื่อยแต่ตอนวิ่งเสร็จ แต่มาราธอนต่อมาที่จอมบึงปีที่แล้วจบ 3.37 ชม เวลาดีขึ้น แต่ปวดเข่าปวดเท้าเลย หรือที่นักวิ่งเรียกว่าแตก เพราะแรกๆทำเวลาอย่างดี แต่พอ กม.ที่ 35 ขึ้นไป เดินสลับกับวิ่งแทนเลย เพราะซ้อม long run ไม่เยอะด้วย ผมว่าคนจะวิ่งมาราธอน ต้องมีเวลาซ้อม long run เยอะๆ ถึงจะวิ่งจบแบบไม่เจ็บไม่ทรมานมาก

ปกติผมเป็นคนออกกำลังกายตั้งแต่เด็กเตะบอล วิ่งเป็นบางครั้ง พอทำงานก็แทบไม่ออกกำลังกายเลย รู้สึกอ้วนอึดอัด ประกอบกับตอนนั้นพี่ตูนออกมาวิ่งให้รพ.บางสะพาน เลยออกมาวิ่งมั่งก็ไม่ได้จริงจังอะไร อยู่ๆเพจของพี่ป็อก 42.195Club มันเด้งขึ้นมาก็เลยลองเข้ากลุ่มดู ที่นี้อ่านไปเลยเกิดแรงบรรดาลใจ เราต้องเป็น1% ของคนบนโลกนี้ให้ได้ ก็ซ้อมไป ซ้อมแบบงูๆปลาๆเลย วิ่งไม่สนอะไรทั้งนั้น จนวิ่งได้ 10โล ลงงานวิ่งครั้งแรก ฮาล์ฟที่เขาใหญ่ วิ่งไปได้ 14โลนอกนั้นเดิน กางเกงบาดขาเป็นแผลแดงเถือกหัวนมโดนเสื้อบาด เลือดไหลเหมือนน้ำนม เลยรู้ว่าตัวเองยังไม่แข็งแรงพอ ประมาณเดือนกรกฎามั้ง บางแสน42 ประกาศรับสมัครน่าจะเป็นปีแรกของงานที่จัดด้วยมั้ง ที่แรกก็คิดว่าเรายังไม่น่าจะไหว พอดูวันจัด ดันตรงกับวันเกิดพอดี เฮ้ยมันเกิดมาเพื่อเราแน่ๆ สมัครไป ดันฟลุคได้ลอตโต้ เอาว่ะตั้งใจซ้อม แต่ก็ซ้อมแบบบ้านๆเลย นาฬิกายังไม่มีเลย มีแค่ร้องเท้ากับไอโฟนหูฟังเสียบสาย จำได้ว่าปีนั้นซ้อมLong run ได้แค่ 20โล ใช้แอปไนกี้จับระยะซะด้วย วันลงงานจริง พังตั้งแต่กิโลที่15 หลังจากนั้นเดินสลับวิ่ง ส่วนมากจะเดินซะมากกว่า เอาชีวิตมาโดนเผาตรงสะพาน เท้าพองเป็นตุ่มน้ำใส เพราะใช้ถุงเท้าธรรมดาพอโดนสีมันเลยพอง แต่ก็จบนะ 6ชั่วโมงกว่า จบแล้วคิดกับตัวเองว่าไม่เอาแล้ว พอแล้ว ที่ไหนได้ลืมไปว่าตัวเองสมัครบุรีรัมย์ 42กิโลไว้ สุดท้ายก็ต้องไป เหมือนเดิมบาดเจ็บกลับมา แต่ก็ทันคัทออฟ กลับมาบ้านพอแล้วกรูหลาบแล้ว พอมาถึงเวลาค้นหารูปนี่แหล่ะ เฮ้ยเราก็เท่ห์เหมือนกันนี่หว่า ต้องทำเวลาดีกว่าเดิมให้ได้ ต้องไปแก้แค้นมัน ตั้งแต่นั้นมาผมจะลงมาราธอนปีละครั้ง ก็คือบางแสน42นี่แหล่ะ วิ่งมาทุกปี น่าจะเข้าปีที่8แล้วมั้ง ผมน่าจะเป็นรุ่นแรกของงานที่ยังวิ่ง งานนี้อยู่ แล้วคิดว่าจะวิ่งไปตลอดจนสังขารจะไม่ไหว เห็นคนที่แก่ๆแล้วเค้ายังวิ่งไหว อยากแก่ไปแล้วเป็นเหมือนเค้า อย่างเท่ห์

จบมา 8 ครั้ง มีไม่จบอีก 2 ครั้ง

ความทรมานมีคือตอนซ้อมระยะไกล
เพื่อให้การไปวิ่งวันจริงมันสนุก ไม่ทรมาน ไม่รู้สึกปวดเมื่อย เหนื่อยก็พักเดินบ้าง เวลาเข้าเส้นชัยก็จะรู้สึกดีใจ

แต่ถ้าซ้อมมาไม่ดี
วันจริง ก็จะวิ่งแบบทรมาน เมื่อยไปทั้งตัว เข้าเส้นชัยก็จะรู้สึกโล่งใจมากกว่าดีใจ
ยิ่งถ้าโดน Cut-off จะยิ่งรู้สึกหดหู่ เวลารถมาส่งที่เส้นชัย แล้วเห็นคนอื่นยิ้มแย้มถ่ายรูปพร้อมเหรียญ แต่ตัวเองต้องเดินไปเอาของที่ฝากอย่างหงอยๆ

มาราธอน3ปีครั้งฮะ

เดือนหน้ามาราธอนแรก หวังว่าจะจบ Sub5

ถ้าจบกะว่าจะกลับไปวิ่ง 10k - Half พอละ ฟูลแม่งต้องซ้อมเยอะเกิน เบื่อจัด

เริ่มอยากลองนิดๆละครับ รอดูเสื้อatmปีนี้ก่อน ถ้าเสื้อระยะฟูลสวย เจอกันนระยะฮาล์ฟ อ้าวว

จบฮาร์ฟไปครั้งเดียวครับ ซ้อมไม่ถึงไม่กล้าลงฟูลฯเลยจริงๆ

ส่วนตัวคิดว่าระยะฟูล มันใช้ร่างกายเยอะเกิน ถ้าจะวิ่งแบบได้ท้าทายตัวเองอยู่แค่ฮาล์ฟ​ก็พอแล้ว

ผมนับถือใจคนวิ่ง 42 โลจบมากนะครับ เคยลงฮาฟไป 2 งาน ลงเพราะวิ่งกับเพื่อนเฉยๆ ละเพื่อนตื๊อด้วย อยากเจอเพื่อนด้วย ถ้าไม่มีเพื่อนยังไงผมก็ไม่ลงสักงานแน่ๆ 55555 แม่งโคตรน่าเบื่อเลยครับ เบื่อแบบเมื่อไหร่มันจะจบวะ หลังๆก็ไม่ได้ลงงานวิ่งอะไรละ วิ่งขำๆเอาเหงื่ออย่างเดียวจริงๆ คือสองสามปีก่อนผมเคยมีใจอยากลองไป 42 เหมือนกัน แต่คิดๆดูแล้ว ต้องซ้อมเยอะ ต้องมีสมาธิตลอด ละผมแม่งตัวขี้เกียจทำอะไรนานๆเลย สมาธิสั้น วิ่งไปน่าจะประสาทแดกไป