เห็นแฟนปืนหลายท่านบอกว่า

ชอบแบบทีมบุกยับๆมีสไตล์แต่แพ้ช่างมัน

กับอีกอย่างเล่นประครองไปเรื่อยๆ 3 แต้มก็ได้ 1 แต้มก็ได้ไม่แพ้ไว้ก่อน

อย่างเมื่อวาน ตอนเสมอ 2-2 แล้วดันบุกขึ้นสูง โดนลูก 3-2

ผมก็เข้าใจนะทรงบอลต้ามันทุเรศแต่ หลังๆผมว่าได้ 1 แต้มดีกว่า แพ้คาบ้านเยอะ

ขอนอกเรื่องส่วนตัวเป็นแฟนทีมอื่น แต่ชอบยุคไร้พ่ายอ่ะ อองรี ลุงเบิร์ก ปิแรส เบิร์กแคมป์ จิลแบร์โต้ วิเอร่า โคล แคมเบล ตูเร่ โลลอง เลมันส์
จำได้ว่าอองรีได้บอลฝั่งซ้ายแล้วปั่นโค้งๆ หรือไม่ก็ลากไปเอง แม่งอย่างเกลียด (เก่งเกิ๊นนน)
ปีกสองข้างก็สุด
ตัวรับวิเอร่า เก็บหมดไม่กล้วด้วย แถมบางจังหวะขึ้นไปเติม
โคล นี่เติมมันส์ชิบ แต่รับโคตรเนียน
เบิร์กแคมป์ โครตคลาสสิก
ตอนนั้นจำได้ว่าเกมรุกสวยงามเกมรับเหนียวแน่น

ไม่ได้จะดันสูงเลยนะ ลูก 3-2 ดันปกติ ตามสไตล์ของทีม ยืนตำแหน่งปกติเลย ตามตัวสุดท้ายคือกองหน้าฝั่งเขา

แต่ที่มันเสีย คือมันพลาดส่วนบุคคลทั้งนั้น

ลูกแรก ลูกสอง ซูบี้ พลาด ลูกสาม ซาลิบาพลาดให้เขาพิง เขาพักได้ เล่นต่อสบายๆ

เมริโน่ เข้าไม่ถึง พรวดเสียหลัก ไรซ์ตามมากลายเป็นหลุด Ez

ไม่มีใครคาดหวังให้บ้าระห่ำบุกยิงชนะ 5-4 4-3 หรือยิงเยอะๆหรอก

เขาคาดหวังให้การเข้าทำมันชัดเจนและเป็นรูปธรรมมากกว่านี้ ไม่ใช่เคาะไปมา โล่ออกซ้ายขวา

ไม่กล้าที่จะเสี่ยงเข้ากลาง ตอนมันโดนนำ ก่อนจะตามตีเสมอมันก็เล่นได้ แค่มันอาจจะดูเร่งจังหวะไปก็เข้าใจได้

เพราะกดดันเวลาน้อยลงเรื่อยๆ เบนไวท์ลงมา ก็พยามสอด เข้าไปตามช่อง

แต่งง ที่ทำไมตั้งแต่แรกไม่เล่นแบบนี้ น่อลมันเล่นได้ ตอนมาลุ้นแชมป์ปีแรก ปีสอง ก็ยังเล่นได้

ทำไมมาปีนี้กลับดรอปลงทั้งๆที่หลังแข็งขึ้น ขนาดลูกสวนกลับแม่งยังเคาะเป็นแพทเทินให้เขาลงไปรับ